ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "หนึ่งหยวน" ต่งเสี่ยวเสี่ยวชูนิ้วเรียวขึ้นมาหนึ่งนิ้วเพื่อต่อรองราคามุมปากของเธอยกยิ้มเจ้าเล่ห์

        ราวกับจิ้งจอกน้อยที่เฉลียวฉลาด

        "คุณก็รู้ดีอยู่แล้วนี่คะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดพลางแกล้งถอนหายใจ "การแปรรูปสมุนไพรต้องใช้เวลาค่อนข้างนานแถมยังต้องพิถีพิถันมากๆ อีกต่างหาก"

        "เอาเป็นว่าตกลงกันตามราคาที่ฉันบอกถ้าคุณตกลง ฉันจะเตรียมสมุนไพรชุดหนึ่งส่งมาให้คุณถ้าไม่ได้ตามมาตรฐานของคุณฉันจะไม่รับเงินสักหยวน"

        "คุณคิดว่ายังไงคะ?"

        จากเหตุการณ์เมื่อเช้าคาดว่าครึ่งเดือนน่าจะเตรียมสมุนไพรได้ประมาณสามสิบกิโลกรัม

        และงานนี้คงทำได้แค่เดือนสองเดือนเท่านั้น

        ทางที่ดีที่สุดคือทำให้ได้ตามข้อกำหนดของหมอคนนั้นเตรียมสมุนไพรให้มากหน่อยในช่วงแรก เพื่อหารายได้เล็กๆ น้อยๆ

        หลังจากนั้นค่อยคิดหาวิธีอื่น

        ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าร้านขายยาจะรับซื้อสมุนไพรเยอะขนาดนี้ได้ไหมแต่ถ้าเธอขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรทุกวัน ต้องมีคนในหมู่บ้านสงสัยแน่ๆ

        ถ้าชาวบ้านรู้เข้าพวกเขาก็คงจะแห่กันขึ้นเขาไป

        ถึงตอนนั้น เธอจะเอาอะไรมาทำมาหากินกันล่ะ?

        ชายชรามองใบหน้ายิ้มแย้มของต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วก็ทำได้แค่ยิ้มอย่างจนปัญญา"เอาตามที่เธอว่าก็แล้วกัน"

        "ถ้าเธอเตรียมสมุนไพรได้ดีจริงๆต่อไปงานนี้ฉันจะยกให้เธอทำ"

        "ฉันชอบทำงานกับคนคุ้นเคย"ชายชรามีอายุเก้าสิบกว่าปีแล้ว คนแบบไหนเป็นยังไงเขาดูออกตั้งแต่แรก

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดูฉลาดหลักแหลมแต่ก็เป็นคนประเภทที่ไว้ใจได้ 

        "ดีเลยค่ะ!" ต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินแบบนั้นก็ตื่นเต้นอย่างมาก "คุณวางใจได้เลย เรื่องนี้ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยอย่างแน่นอนค่ะ"

        ทั้งสองคนพูดคุยกันอีกสักพัก

        ตอนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะเดินออกไปเธอเหลือบไปเห็นหวงจิง [1] บนโต๊ะ "สมุนไพรชนิดนี้ต้องเก็บรักษาให้ดี ไม่อย่างนั้นถ้าถูกมดกินสรรพคุณทางยาจะไม่ดีเท่าที่ควรนะคะ"

        พูดจบเธอยังแนะนำวิธีการจัดเก็บและดูแลรักษาอีกสองสามวิธี

        พอเธอพูดจบชายชราก็รีบเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น "แม่หนูเธอนี่ฉลาดจริงๆแถมยังมีความรู้ด้านการแพทย์อีกด้วย"

        "แม่หนูใช่หมอเทวดาที่หมอเสิ่นพูดถึงหรือเปล่า?"

        หมอเสิ่น?

        หมอเสิ่นที่เขาพูดถึงก็คือ เสิ่นหวย

        พออธิบายกันไปมาสองสามคำต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รู้ว่าเสิ่นหวยสนิทสนมกับชายชราจากร้านขายยานี้ไม่น้อย

        เสิ่นหวยเคยมาที่ร้านยาและพูดถึงเรื่องของต่งเสี่ยวเสี่ยวให้ชายชราฟัง 

        ชายชรายิ้มกว้างแล้วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า"เขาบอกว่า มีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ยังไม่เคยเจอใครที่ทำให้เขาพูดไม่ออกเลย"

        "ในเมื่อแม่หนูมาแล้วลองแสดงฝีมือให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?"

        "ฉันมีอาการป่วยที่กวนใจฉันมาหลายปีฉันขอคำแนะนำจากเธอหน่อยได้ไหม?"

        พอชายชราพูดจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ประหลาดใจและรีบเข้าไปดู

        ในสมุดของชายชราบันทึกอาการป่วยที่รักษาได้ยากเยอะแยะมากมายซึ่งหลายๆ อาการได้รับการรักษาจนหายแล้ว

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่พอเห็นแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะเสนอวิธีรักษาที่ดีกว่าเดิม

        ชายชราคนนี้หัวไวกว่าเสิ่นหวยอยู่บ้างและยังเป็นหมอที่ตั้งใจรักษาคนจริงๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่คิดมากอะไรเลยบอกทุกอย่างที่เธอรู้ให้เขาฟังหมด

        "ไอ๊หยา!"

        ชายชรายังไม่ทันพูดอะไรลูกศิษย์ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็อุทานออกมาอย่างตื่นเต้น"คุณเก่งมากเลยนะ"

        "ใช่แล้ว" ชายชราลูบคาง "เธออยู่กับฉันที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอคอยตรวจคนไข้ ถ้าเธอฝังเข็มเป็น ฉันจะแบ่งเงินให้เธอมากขึ้น"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ

        ชายชราคนนี้ก็เป็นคนที่น่าสนใจไม่น้อยเธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดหยอกล้อออกมา "ถ้าจะต้องเลือกร้านขายยาทำงานจริงๆฉันก็ต้องเลือกคลินิกร้อยสมุนไพรอยู่แล้วค่ะ ถ้าจะขูดรีดเงินจากเสิ่นหวยละก็แค่คิดว่าเขาจะยอมจ่ายค่ารักษาเท่าไหร่ก็สุขใจแล้วไม่ใช่หรือคะ?"

        "ฮ่าๆ!" ผู้เฒ่าได้ยินคำพูดหยอกล้อนี้ก็ลูบเคราแล้วหัวเราะเสียงดัง"แม่หนูนี่น่าสนใจจริงๆ!"

        "เอาอย่างนี้ดีไหม" ผู้เฒ่าลูบคาง "ถ้ามีคนป่วยที่ฉันรักษาไม่ได้ฉันจะให้พวกเขาไปหาเธอ หรือจะบอกให้เธอรู้ก่อน"

        "ถ้าเธอรักษาหายค่ารักษาทั้งหมดจะเป็นของเธอทั้งหมด ตกลงไหม?"

        ชายชรารู้ว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวมีความลับที่บอกไม่ได้จึงไม่ได้ซักไซ้อะไร แต่กลับเสนอทางออกที่ดีกว่า

        "เธอดูยังอายุน้อยอยู่เลยแต่ความสามารถทางการแพทย์สูงขนาดนี้ อนาคตจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน"

        "แม่หนูยอมตกลงเถอะ" ชายชรายิ้มอย่างมีเลศนัย "คนเราน่ะ ถ้าขี้เกียจมือมันจะแข็งทื่อเอานะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินสิ่งที่ชายชราพูดก็ทำได้แค่ยิ้มแล้วตอบตกลง

        หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงซื้อข้าวสาร บะหมี่ และเครื่องปรุงรสอีกเล็กน้อยจากในเมืองจากนั้นก็กลับหมู่บ้านพร้อมกับหวังเต๋อจู้

        แต่ตอนนี้บ้านกลับไม่สงบแล้ว

        เพราะหลี่เจียวเจียวมานั่งอยู่ในบ้านส่วนฉินซู่นอนอยู่บนเตียง

        "เฮ้อ" หลี่เจียวเจียวยังไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองถูกเปิดโปงไปแล้วเธอแกล้งถอนหายใจ "พี่ฉินก็เป็นแบบนี้แล้วแต่ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลับไปคบชู้กับคนอื่น..."

        พูดถึงตรงนี้หลี่เจียวเจียวก็จงใจเอามือปิดปาก

        แล้วส่ายหน้าเบาๆ"ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะ จริงๆ แล้วฉันแค่เห็น..."

        "น้าเห็นหนูกับแม่เสี่ยวเสี่ยวไปหาลุงหวังไม่ใช่เหรอคะ?"ฉินไห่เยว่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอทำท่าทางที่ดูโตเกินวัย

        เธอเอามือเท้าสะเอวทำหน้าโกรธจนเหมือนปลาปักเป้า "หนูเล่นอยู่ข้างๆหนูเห็นน้าอยู่ตรงนั้นค่ะ" 

        "น้ายังจะมาใส่ร้ายแม่เสี่ยวเสี่ยวอีกเหรอคะ?"

        ถึงฉินไห่เยว่จะยังเด็กแต่พี่ชายก็สอนอะไรบางอย่างให้เธอแล้ว

        พอได้ยินแบบนั้นดวงตาของหลี่เจียวเจียวก็เบิกกว้างทันที เธอมองฉินไห่เยว่อย่างไม่เชื่อสายตาเอามือบีบไหล่ของเด็กน้อยไว้แน่น

        "หนูเรียกต่งเสี่ยวเสี่ยวว่าแม่?"หลี่เจียวเจียวตกใจจนพูดไม่ออก

        เธอเม้มริมฝีปากเอื้อมมือไปเขย่าไหล่ของฉินไห่เยว่ "หนูลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนต่งเสี่ยวเสี่ยวทำกับหนูยังไง?"

        "หนูยังเรียกเธอว่าแม่ได้ลงคอเธอคงไม่ได้..." หลี่เจียวเจียวเหมือนกับคนเสียสติ

        แม้ว่าแม่ของเธอจะคิดว่าเธอไม่ควรคบกับฉินซู่แต่เธอก็อดทนต่อเสน่ห์ของฉินซู่ไม่ได้จริงๆ

        ถึงขาของเขาจะดูเหมือนใช้การไม่ได้แล้วจริงๆหลี่เจียวเจียวก็ยังไม่ยอมแพ้

        ดังนั้นพอได้ยินฉินไห่เยว่เรียกต่งเสี่ยวเสี่ยวแบบนี้เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ

        "พอได้แล้ว!"

        ฉินซู่ตะโกนออกมาเสียงดังแล้วหันมามองหลี่เจียวเจียวด้วยดวงตาที่คมกริบ "ต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นภรรยาของฉันถ้าลูกสาวของฉันไม่เรียกเธอว่าแม่ แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?"

        "ส่วนเธอน่ะ" ฉินซู่แค่นเสียงหัวเราะ มุมปากเผยให้เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ย "เป็นสาวเป็นนาง ไม่มีการมีงานทำ ทำไมถึงชอบวิ่งมาบ้านฉันอยู่เรื่อย?"

        "ไม่อายบ้างหรือไง?"

        เมื่อก่อนฉินซู่ไม่ได้พูดอะไรเพราะความสัมพันธ์ของเขากับต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ได้ดีเท่าที่ควรแถมเขาก็ไม่คุ้นเคยกับการทำแบบนี้ด้วย

        ตอนนี้เขาไม่อยากให้ความหวังหลี่เจียวเจียวแม้แต่นิดเดียวและไม่อนุญาตให้เธอมาดูถูกต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ถ้าไม่ใช่ต่งเสี่ยวเสี่ยวขาของเขาก็คงจะพิการไปแล้ว ครอบครัวนี้ก็คงจะแตกสลาย 

        สิ่งที่เธอเคยทำมาทั้งหมดก็สามารถยกโทษให้ได้

        "พี่ฉิน?" หลี่เจียวเจียวได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็น้ำตานองหน้า "เมื่อก่อนพี่ไม่เคยพูดจาแรงๆ กับฉันแบบนี้"

        เธอพูดพลางชี้มือไปที่ประตู"ต่งเสี่ยวเสี่ยวมีอะไรดี? สิ่งที่เธอเคยทำกับพวกพี่พวกพี่จำไม่ได้แล้วเหรอ?"

        ทันทีที่พูดจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เปิดประตูเดินเข้ามา 

        ปรบมือให้หลี่เจียวเจียวเสียงดัง

        เชิงอรรถ

        [1] หวงจิง (黄精)เป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่งที่ใช้ในแพทย์แผนจีน มีรสหวานและมีฤทธิ์กลางช่วยบำรุงลมปราณ บำรุงม้ามและกระเพาะอาหาร และสามารถช่วยชะลอวัย