จุติเทพกระบี่

        หลิวอี้เห็นชายแก่ออกมาจากเรือนเขาจึงได้รู้ว่าใครเป็นคนที่พูดคุยกับเขา

        “นำทางข้าเข้าไปชมภายในเรือน”

        “เชิญนายท่าน”

        ชายแก่เดินนำหลิวอี้เข้าไป

        จือเหยาเห็นหลิวอี้ไม่ได้ชวนนางเข้าไปด้วยนางจึงวิ่งไปเกาะแขนของเขาและเดินเข้าไปภายในเรือน หลิวอี้ไม่ได้ว่าอะไรนาง

        หลังจากที่เดินผ่านม่านพลังเขาไป ภายในจะมีหอคอยที่สูงเสียดฟ้า หลิวอี้ลองใช้สายตามองแต่ไม่สามารถมองเห็นยอดของหอคอยได้ ภายในเรือนยังมีลานกว้างมีสวนดอกไม้ หากมองจากภายนอกจะเห็นเพียงแค่ตัวเรือนหลังเดียวแต่พอเข้ามาข้างในจะเหมือนกับสำนักเล็กๆ

        “ข้างในมีเพียงแค่เจ้าอยู่คนเดียวรึ”

        “ขอรับ”

        “ใครเป็นคนสร้างเจ้าขึ้นมา”

        “ข้าสูญเสียความทรงจำจากการถูกโจมตีอย่างรุนแรง”

        “ใครที่เป็นคนโจมตีเจ้า”

        “คนที่มาจากต่างโลก”

        หลิวอี้กับจือเหยาได้ฟังพวกเขาทั้งสองต้องตกใจกับคำพูดของชายแก่

        “เขามีระดับพลังเซียนขั้นไหนถึงสามารถโจมตีเจ้าให้บาดเจ็บแถมยังสูญเสียความทรงจำ”

        “สูงกว่าขั้นเซียนขอรับ”

        เป็นครั้งที่สองที่หลิวอี้ตกใจกับคำพูดของชายแก่ เพราะเขาบอกว่ามีพลังที่สูงกว่าขั้นเซียน

        “เจ้าลองเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ข้าฟัง”

        “ข้าจำได้เพียงแค่นี้ หากคุณชายอยากจะรู้เรื่องอะไรให้เข้าไปถามกับหอคอยแห่งโชคชะตา แต่ระดับพลังของท่านตอนนี้ยังไม่สามารถเข้าไปได้”ชายแก่ชี้ไปยังหอคอยลึกลับ

        หลิวอี้ยืนจ่องมองหอคอยลึกลับที่อยู่ด้านหน้าเขา

        “ต้องมีระดับพลังที่สูงขนาดไหนถึงจะสามารถเข้าไปได้”

        “หอคอยมีทั้งหมด 99 ชั้น ชั้นที่ 1-30 จะต้องมีระดับพลังจักรพรรดิขั้นต่ำเป็นอย่างน้อย จากชั้น 31-60 จะต้องมีระดับพลังเซียนขั้น 1 เป็นอย่างน้อย จากชั้น 61-90 จะต้องมีระดับพลังเซียนขั้น 6 เป็นอย่างน้อย ส่วนอีก 9 ชั้น จะต้องมีระดับพลังที่สูงกว่าขั้นเซียน จึงจะสามารถเข้าไปได้”

        หลิวอี้เขาไม่เคยได้ยินได้ฟังเรื่องนี้มาก่อนแม้แต่ในชาติที่แล้ว เขาก็ไม่เคยได้ยินในเรื่องนี้ ตอนนี้เขาเริ่มที่จะมีไฟในการฝึกฝนขึ้นมาจากตอนแรกที่เขาจะใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไป

        คนที่ตกใจมากที่สุดคงจะเป็นจือเหยานางไม่เคยได้ยินได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้มาก่อน

        “ข้าจะต้องทำยังไงถึงจะสามารถทำให้ความทรงจำของเจ้ากลับคืนมา”

        “ท่านจะต้องช่วยข้าฟื้นฟูพลังกลับมาให้เป็นเหมือนครั้งก่อน ความทรงจำของข้าก็จะกลับมา”

        “พลังของเจ้าแต่ก่อนอยู่ระดับไหน”

        “เซียนขั้นที่ 9”

        หลิวอี้คิดในใจ ขนาดผู้ดูแลเรือนยังมีระดับพลังเซียนขั้นที่ 9 แล้วเจ้าของคนก่อนของเรือนหลังนี้จะมีระดับพลังอยู่ขั้นไหน

        “ตอนนี้ระดับพลังของเจ้าอยู่ขั้นไหน”หลิวอี้มองระดับพลังของชายแก่ผู้ดูแลเรือนไม่ออก

        “กำเนิดขั้นต่ำ”

        หลิวอี้ได้ยินแทบอยากจะโดดถีบหน้าชายแก่ผู้ดูแลเรือน เพราะว่ากว่าที่ชายแก่จะไปถึงขั้นเซียน เขาจะไม่ต้องรอจนถึงร้อยกว่าปีเลยหรือยังไง

        “นายท่านไม่ต้องกังวลพลังของข้าเพียงแค่ดูดซับพลังปราณมันก็จะเพิ่มขึ้นมาเองหากมีหินกำเนิดปราณให้ข้าดูดซับพลังปราณ ข้าจะสามารถเลื่อนระดับพลังได้รวดเร็วยิ่งขึ้น”

        หลิวอี้ได้ยินก็สบายใจขึ้นเล็กน้อย

        “แล้วถ้าหากว่าเจ้าดูดซับพลังปราณจากภายนอกไม่ต้องใช้หินกำเนิดปราณเจ้าทำได้หรือไม่”

        “ข้าทำได้แน่นอน แต่พลังปราณของทวีปนี้อาจจะหมดลง”

        หากพลังปราณของทวีปนี้หมดลงจริงๆ หลิวอี้คงจะต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งทวีปแน่นอน เขาจึงตัดสินใจที่จะหาหินกำเนิดปราณมาให้กับชายแก่คนนี้ทำการดูดซับพลัง

        หลิวอี้โยนหินกำเนิดปราณจำนวนหนึ่งล้านก้อนให้กับชายแก่

        “เท่านี้พอหรือไม่”

        “น่าจะดูดซับได้เพียงแค่สามวันแต่ระดับพลังคงจะยังไม่เลื่อน”

        “นี่มันเจ้าแก่จอมตะกละชัดๆ”หลิวอี้คิดในใจ

        “ได้ข้าจะหาหินกำเนิดปราณมามอบให้กับเจ้า”

        เขามองไปทางจือเหยา จือเหยาเห็นสายตาที่หลิวอี้มองมาที่นาง นางก็พอจะเดาได้ว่าเขาต้องการอะไรนางจึงรีบพูดขึ้นมา

        “หินของข้า ข้าต้องใช้ฝึกฝน”

        หลิวอี้หยิบเอาเม็ดโอสถระดับเวหาขั้นสูงออกมาสิบเม็ด

        “ข้าจะขายให้เจ้า เจ้าลองเสนอราคามา”

        จือเหยาดวงตาลุกวาวขึ้นทันทีหลังจากที่นางเห็นโอสถที่มีแสงสีทองแสบตาออกมา

        “ข้าให้ท่านเม็ดละ หนึ่งล้านหินกำเนิดปราณขั้นต่ำ”นางไม่ได้เสนอราคาตลาดเพราะตอนนี้นางรู้ว่าเขาร้อนเงิน

        “ได้”

        หลิวอี้โยนเม็ดโอสถให้กับนางจากนั้นก็รับหินกำเนิดปราณจากนางมา

        จือเหยาดีใจเป็นอย่างยิ่งที่สามารถหลอกซื้อเม็ดโอสถที่มีค่าขนาดนี้จากเขาได้

        “ข้าขอตัวไปฝึกฝนก่อน”

        “เจ้าอย่าได้พูดเรื่องที่เจ้าได้ยินออกไป แม้แต่กับลี่เซียน ไม่งั้นชีวิตของเจ้าอาจจะสั้นลง”

        “ข้าจะไม่พูด”

        นางก็พอรู้ว่าเรื่องที่นางรู้มามันคือความลับที่ยิ่งใหญ่มากหากนางบอกใครนางอาจจะอายุสั้นลงเหมือนกับที่หลิวอี้พูด