ตอนที่ 6 พระชายา
“ยังจะถามอีกรึ?“
แม่บ้านมองนางด้วยสายตาเ็า “ก็เพราะเ้าไปล่วงเกินท่านอ๋องของพวกเรายังไงล่ะ ท่านอ๋องของพวกเราเป็ใคร? เขาเป็ถึงโอรส์ของเมืองหลวง เป็เทพาของอาณาจักรต้าหยาของพวกเรา เป็ที่รักของประชาชน”
“ แต่เ้า! ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน ไม่เพียงแต่กล้าทำท่านอ๋องสลบ ยังขโมยเสื้อผ้าและจี้หยกของท่านอ๋องอีก นั่นเป็ของล้ำค่า ท่านอ๋องไม่ฆ่าเ้า ไว้ชีวิตเ้า เ้าก็น่าจะสำนึกบุญคุณท่าน!”
แม่บ้านพูดถึงท่านอ๋องๆๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำลายกระเด็นใส่หน้าโล่วชิเจี่ย
โล่วชิเจี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง จ้องมองแม่บ้าน รู้สึกว่าแม่บ้านคนนี้หน้าตาเหมือนลิง พูดจาโผงผาง แต่ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านอ๋อง จึงถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ขอถามหน่อย ท่านเป็พระชายาหรือเปล่า?”
“ห๊ะ!” แม่บ้านอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็นึกถึงใบหน้าที่หล่อเหลาของท่านอ๋อง เ่ิู ใบหน้าของนางแดงก่ำ ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดหน้าด้วยความเขินอาย
“เด็กน้อย สายตาใช้ได้นี่ ถึงแม้ข้าจะไม่ใช่พระชายา กระนั้นอำนาจของข้าก็พอๆ กับพระชายา!”แม่บ้านพูดด้วยความเขินอาย
“อ้อ!” โล่วชิเจี่ยพยักหน้าอย่างงงๆ พอๆ กับพระชายา ก็น่าจะเป็พระสนมหรืออนุภรรยาอะไรทำนองนั้น ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะมีรสนิยมแบบนี้ แม้แต่คนแบบนี้ก็ไม่ปล่อยผ่าน
“ต่อไปนี้ เ้าก็เป็คนรับใช้ของจวนอ๋องแล้ว รับผิดชอบงานทำความสะอาดในจวนอ๋อง แล้วก็ต้องดูแลเื่อาหารการกินของท่านอ๋อง เดิมทีคนรับใช้ที่ดูแลท่านอ๋องแต่งงานไปแล้ว ลั่วจิ่วคนเดียวดูแลไม่ไหว เ้าก็ไปช่วยเขาพอดี ดูจากหน้าตาของเ้า ก็ดูเรียบร้อย ถ้าสนิทกับข้า ข้าจะหาภรรยาให้เ้า จะได้ลงหลักปักฐานที่นี่ แต่ตอนนี้ เ้าเพิ่งมาถึง คืนนี้ไม่ต้องทำงาน ไปพักผ่อนก่อน”
เดิมทีแม่บ้านปากร้าย แต่พอโดนชมว่าเป็พระชายา กลับพูดจาดีขึ้นมาทันที พูดจ้อไม่หยุด
พูดจบ นางก็แอบถามโล่วชิเจี่ยว่า “บอกข้ามาตรงๆ เ้าดูออกได้ยังไงว่าข้าเป็พระชายา”
โล่วชิเจี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “รัศมี! รัศมีรอบตัวไง! ั้แ่แรกเห็น ข้าก็รู้สึกว่ารัศมีของท่านกับท่านอ๋องช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน!”
ใช่แล้วล่ะ ทั้งสองคนมีรัศมีที่ชวนให้โล่วชิเจี่ยเกิดอาการปวดหัว!
“เ้าเด็กนี่ พูดเก่งจริงๆ! ” แม่บ้านหัวเราะคิกคัก จัดห้องให้โล่วชิเจี่ย ให้อยู่กับคนรับใช้ชายหลายคน
โล่วชิเจี่ยขมวดคิ้ว ยื่นเงินให้แม่บ้าน แอบขอให้นางหาห้องแยกต่างหากให้ ตั้งใจจะอยู่คนเดียว
มีเงินก็ทำอะไรได้ แม่บ้านรับเงิน และไล่ทุกคนออกจากห้องอย่างมีความสุข
โล่วชิเจี่ยพอใจ และเข้าไปอยู่ในห้อง
ไหนๆก็มาแล้ว งั้นก็อยู่ให้สบายใจเถิด
...
จวนอ๋องมีการป้องกันที่แ่า อยากจะหนี ยากยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้น์ นี่คือสิ่งที่โล่วชิเจี่ยรู้สึกอย่างลึกซึ้งที่สุดใน่สองวันที่ผ่านมา
จวนอ๋องมีคนรับใช้มากมาย ถึงแม้ว่างานจะเยอะ แต่เมื่อแบ่งงานกันแล้ว แต่ละคนก็ไม่ได้ทำอะไรมาก ยังไงก็ตาม พอหลังจากที่โล่วชิเจี่ยมาถึง ก็มีงานไม่รู้จบรออยู่ งานที่ไม่เกี่ยวกับนางกลับตกเป็ของนางทั้งหมด!
เห็นโล่วชิเจี่ยทำงานงกๆ แม่บ้านรู้สึกยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น พูดอย่างสาแก่ใจ “นี่เป็คำสั่งจากเบื้องบน! ”
โล่วชิเจี่ยไม่จำเป็ต้องเดา ก็รู้ว่าเป็ชายใจแคบคนนั้นที่สั่งการ!
611
