บทที่ 2
อาทิตย์ขับรถไปหาปริศนาที่บ้านของเ้าหล่อนทันทีหลังวางสายจากผู้เป็ภรรยาเพราะตอนนี้เขากำลังโกรธจัด และจิตใจมันร้อนรุ่มจนอยู่ไม่ได้
“วันนี้จะค้างที่นี่นะ”บอกเ้าหล่อนก่อนจะเดินเข้าไปข้างในตัวบ้านเมื่อเดินทางไปถึง
“ทะเลาะกับเมียที่บ้านมาเหรอคะวันนี้ถึงจะมาค้างกับปอได้”
“อย่าถามถึงให้อารมณ์เสียได้ไหมยิ่งโมโหอยู่” บอกออกไปด้วยน้ำเสียงโกรธจัด
“ค่ะแล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังคะ”
“อืม”
“งั้นไปอาบน้ำไหมคะเดี๋ยวปอจะนวดให้ด้วย จะได้อารมณ์ดีขึ้น” บอกออกไปอย่างเอาใจ ก่อนจะเดินนำเขาไปที่ห้องนอนของตน
ปริศนาค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าของอาทิตย์ออกทีละชิ้น กระทั่งเขาเหลือเพียงแค่ร่างกายเปลือยเปล่าก่อนที่เธอจะปลดเปลื้องพันธนาการที่ห่อหุ้มร่างกายของเธอออกจากนั้นคนทั้งคู่จึงเดินไปยังห้องน้ำ
หญิงสาวกรีดกรายนิ้วเรียวไปตามอกแกร่งของเขาก่อนที่เธอจะคุกเข่าลงและกดจูบลงบนัผงาดที่ตื่นตัวพร้อมจะออกศึกรักขณะที่อาทิตย์ก็ครางออกมาเสียงต่ำด้วยความสุขสม กับสิ่งที่สาวเ้าทำให้กับเขา
ชายหนุ่มรั้งหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับก้มใบหน้าสากลงดูดดึงดอกบัวคู่งามที่ชูช่อล่อตาล่อใจอย่างคนหิวกระหายขณะที่มือทั้งสองข้างก็กอดและรั้งเธอเข้าหา ก่อนที่เขาจะอุ้มเธอตรงไปยังเตียงกว้างและในจังหวะที่เขากำลังจะสอดแทรกตัวตนเข้าไปหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับเธอเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
“อย่าไปสนใจเลย”บอกกับคนใต้ร่าง
“งั้นปิดเสียงไว้นะคะ”บอกพร้อมกับหยิบเอาโทรศัพท์มือถือของเขามาตั้งระบบสั่น ซึ่งเป็จังหวะเดียวกับที่พลอยลลินณ์โทรเข้ามาอีกครั้งเธอจึงแอบกดรับและวางมันไว้ข้างหมอนโดยที่อาทิตย์ไม่รู้ตัว
เสียงครางกระเส่าอย่างมีความสุขของชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งไม่บอกก็รู้ว่าทำอะไรกันดังมาจากปลายสายของผู้เป็สามีเปรียบเสมือนหอกแหลมนับพันพุ่งเข้ามาเสียบแทงที่หัวใจของพลอยลลินณ์
“เป็อะไรพี่ลิน”อริษาเอ่ยถามครูสาวรุ่นพี่ ก่อนจะดึงโทรศัพท์มือถือของเ้าหล่อนมาและเปิดลำโพง
หญิงสาวเบิกตาโพรงพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากหลังจากได้ยินเสียงที่ดังมาจากปลายสายก่อนที่เธอจะรีบกดปิด และเดินเข้าไปสวมกอดพลอยลลินณ์เอาไว้
“พี่ลินไหวไหมคะ”ถามออกไปด้วยความห่วงใย เพราะตอนนี้พลอยลลินณ์นิ่งมาก นิ่งจนเธอนึกกลัว สภาพของอีกฝ่ายในตอนนี้เหมือนเ้าหล่อนกำลังช๊อกกับสิ่งที่ได้รับรู้
“พี่ลินได้ยินนิ่มไหมคะ”ถามพร้อมกับเขย่าร่างบางของหญิงสาวรุ่นพี่เพื่อเรียกสติของเ้าหล่อน
“นิ่ม”อุทานเรียกชื่อของอีกฝ่าย ก่อนจะร้องไห้โฮปานจะขาดใจ ไม่ต้องบอก ไม่ต้องเห็นภาพเธอก็พอจะรู้ว่าตอนนี้สามีของเธอกำลังทำอะไรอยู่กับผู้หญิงคนอื่น
“พี่ลินเข้มแข็งไว้นะคะ”พูดปลอบอีกฝ่าย และกอดเ้าหล่อนเอาไว้แน่นอย่างให้กำลังใจ หากเป็เธอเธอก็คงจะทนไม่ไหวเหมือนกันที่ต้องมารับรู้เื่ราวแบบนี้
“โทรศัพท์พี่อยู่ไหนนิ่มพี่จะโทรไปคุยกับเขาให้รู้เื่”
“นิ่มไม่ให้ค่ะพี่ลินจะโทรไปหาเขาให้ใจตัวเองเจ็บอีกทำไม นิ่มรู้นะคะว่าพี่ลินเ็ปมากแต่นิ่มอยากให้พี่ลินตั้งสติ หาทางตั้งรับแบบสวย ๆไม่ดีกว่าการโทรไปโวยวายใส่เขาเหรอคะ”
“พี่ทำไม่ได้นิ่มจะให้พี่ทนนิ่งอยู่เฉย ๆ พี่ทำไม่ได้”
“นิ่มเข้าใจค่ะว่ามันทรมาน แต่นิ่มเชื่อว่าพี่ลินทำได้ใช่ไหมคะ”
พลอยลลินณ์ได้แต่ส่ายหน้าร้องไห้ตอนนี้หัวใจของเธอเ็ปเหลือเกิน เธอทั้งโกรธ ทั้งโมโห และร้อนรุ่มในจิตใจหากตอนนี้เธอหายตัวไปกรุงเทพได้ เธอคงหายตัวไปนานแล้ว ไม่ต้องมานั่งทนทุกข์ทรมานแบบนี้
ทันทีที่เดินทางไปถึงกรุงเทพพลอยลลินณ์ก็ไปหาสามีที่บริษัทหญิงสาวเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาและไม่รอให้เลขาหน้าห้องโทรเข้าไปรายงาน
“จะเข้ามาทำไมไม่เคาะประตู”อาทิตย์ต่อว่าออกไปเสียงดุเพราะคิดว่าคนที่เข้ามาในห้องเขาแบบถือวิสาสะคือเลขาหน้าห้อง
“ขอโทษค่ะลืมตัว”
“อ้าวกลับมาแล้วเหรอทำไมไม่โทรบอกผมจะได้ไปรับ” ถามพร้อมกับลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาเ้าหล่อนพร้อมกับรั้งเธอเข้ามากอด ให้สมกับความคิดถึง
“ปล่อยค่ะลินรังเกียจ”
“นี่คุณเป็อะไรลินถ้าจะมาหาเื่กันก็กลับไปเลยไป” ว่าออกไปเสียงดังด้วยความโกรธ
“ลินไม่ได้มาหาเื่แต่ลินจะมาถาม ถามเอาความจริงจากปากคุณกล้าตอบไหมละ” ถามออกไปอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ
“ความจริงอะไร”
“วันแรกที่ลินไปอบรมลินโทรมาหาคุณ คุณไม่รับสาย แล้วลินโทรหาคุณอีกรอบและมีคนกดรับแต่เสียงที่ลินได้ยินมันเป็เสียงที่คุณกับผู้หญิงคนอื่นมีอะไรกัน คุณจะอธิบายกับลินยังไงคะ”พยายามถามอย่างใจเย็น และพยายามระงับความโกรธ ความโมโหเอาไว้
“ผมนี่นะจะไปมีอะไรกับใครมั่วหรือเปล่าคุณ” ตอบปฏิเสธด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักขณะที่ในใจแกร่งก็นึกโกรธปริศนาที่เ้าหล่อนล้ำเส้นที่เขาขีดไว้ให้
“แต่ลินได้ยินลินไม่ได้หูฝาด นิ่มก็ได้ยิน”
“อ๋อ...ผมนึกออกแล้วคิดมากไปได้คุณ ผมจะไปมีอะไรกับใครที่ไหน ผมก็นอนอยู่บ้านนั่นแหละพอดีผมดูหนังโป๊อยู่แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณโทรมามือคงไปโดนโดยบังเอิญมั้ง”ตอบเ้าหล่อน ก่อนจะลอบถอนหายใจเมื่อหาข้อแก้ตัวได้
“อยากให้ลินเชื่อแบบนั้น”
“โธ่ลินก็มันไม่มีอะไรจริงๆ มานี่มาผมจะเอาอะไรให้ดู”บอกพร้อมกับจูงมือเ้าหล่อนเดินเข้าไปยังห้องนอนซึ่งอยู่ภายในห้องทำงานของตน ก่อนจะเดินไปเปิดคอมและเปิดคลิปวีดีโอโป๊ะให้เ้าหล่อนได้ดู
“นี่คุณทำอะไรปิดเดี๋ยวนี้นะ”บอกพร้อมกับยกสองมือเรียวขึ้นมาปิดตา
“อ้าวก็คุณไม่เชื่อผมเองนิผมก็เลยต้องหาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ยังไงล่ะ” ว่าออกไปกลั้วเสียงหัวเราะก่อนจะรั้งร่างบางของผู้เป็ภรรยาเข้าหาและถามต่อ
“ทีนี้เชื่อหรือยัง”กระซิบถามที่ข้างใบหูเล็ก
“หากคุณอยากให้เชื่อแบบนั้นลินก็จะแกล้งโง่เชื่อค่ะ” ตอบเขาเสียงแข็ง
“ไม่เอาน่าลินผมไม่ได้ทำอะไรแบบที่คุณคิดจริง ๆ เชื่อใจผมได้”แม้จะรู้สึกโกรธเป็อย่างมากที่เ้าหล่อนไม่ยอมเชื่อเขาง่าย ๆ แต่เขาก็ต้องใจเย็นและจะแสดงอารมณ์โกรธออกมาไม่ได้
“ผมรักคุณนะ”บอกพร้อมกับกดจูบที่เรียวปากบาง ก่อนจะช้อนอุ้มเธอไปวางลงบนเตียงนุ่มและตามขึ้นไปคร่อมทับ และเอื้อมมือไปกดโทรศัพท์หาเลขาหน้าห้อง
“ผมมีธุระจะเคลียร์กับภรรยาไม่อนุญาตให้ใครเข้าพบ” สั่งเลขาหน้าห้องออกไปเสียงเข้ม ก่อนจะหันมามองใบหน้าหวานของพลอยลลินณ์ และก้มลงสูดดมความหอมของซอกคอระหงขณะที่มือทั้งสองข้าง ก็ปลดเปลื้องพันธนาการออกจากกายงาม
“เมียผมสวยออกอย่างนี้ผมจะคิดไปมีใครที่ไหนได้อีกล่ะ” บอกออกไปอย่างเอาใจก่อนจะก้มลงดูดดึงยอดเม็ดทับทิมสีชมพูหวานสร้างความเสียวซ่านให้กับพลอยลลินณ์เป็อย่างมากเพราะนานเกือบจะเป็เดือนแล้วที่เขาและเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาแบบนี้
“ผมรักคุณนะ”กระซิบบอกที่ข้างใบหูเล็กขณะที่สะโพกสอบก็ขับเคลื่อนจังหวะเพลงรักให้สอดประสานเสียงครางหวาน ๆของผู้เป็ภรรยา กระทั่งทั้งคู่เดินทางมาจนถึงสุดปลายทางฝันอาทิตย์จึงเร่งจังหวะสะโพกสอบโหมกระหน่ำความสุขใส่พลอยลลินณ์ไม่ยั้ง แล้วจับจูงมือเธอข้ามผ่านความบาดหมางไปสู่ดินแดนอันแสนสุขสม
![[จบ] พันธะรักโดยไม่ตั้งใจ [Bond Of Love - Accidence]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631632640_95578964.webp)
2K
![ทะลุมิติมาเป็นเจ๊ใหญ่ในยุค70s [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690770411_62564173.webp)
