ตอนแอกโซเยอร์ลืมตาขึ้นในแคปซูลรักษา ไป๋จื่อหรูที่กำลังจ้องเขาอยู่สะดุ้งโหยง
เพิ่งจะผ่านไปแค่หนึ่งวันเท่านั้น าแที่ใหญ่ขนาดนั้นกลับสมานแล้ว คนที่เดิมทีคิดว่าจะตายกลับได้สติขึ้นมาแล้ว
“มนุษย์ต่างดาวระดับสัตว์ประหลาดอะไรเนี่ย…” ไป๋จื่อหรูเห็นแอกโซเยอร์มองเขาก็ถลึงตากลับไป
แอกโซเยอร์ตบๆ ฝาโปร่งใสของแคปซูลรักษาเป็นัยว่าให้ไป๋จื่อหรูเปิดมันออก ไป๋จื่อหรูก้มหน้ามองหน้าจอของแคปซูลรักษา มองสีแดงที่แสดงตอนเขาวางคนเข้าไป ถึงตอนนี้ขยับ ‘ตื๊ดๆๆ’ ตลอดทางไปยังสีเหลืองซึ่งอยู่ในระหว่างการรักษา แต่ยังห่างจากสีเขียวที่หายดีโดยสมบูรณ์อีก่หนึ่ง
ไป๋จื่อหรูยักไหล่ ไม่สนว่าแอกโซเยอร์ฟังเข้าใจไหม ชี้ไปที่หน้าจอแคปซูลรักษาแล้วพูดว่า “ฉันใช้เครื่องนี้ไม่เป็ รอให้เป็สีเขียวก่อนมันจะปล่อยนายออกมา”
ริมฝีปากบางของแอกโซเยอร์หุบๆ อ้าๆ ดื่มของเหลวบำรุงไปก็ไม่สน กำหมัดทุบแคปซูลรักษาแรงขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายทั้งแคปซูลรักษาก็สั่นไหว
ไป๋จื่อหรูมีสีหน้าเ็า “เ้าบ้านี่ ทุบแคปซูลรักษาพังก็ชดใช้ฉันด้วย!”
แอกโซเยอร์พูดในแคปซูลรักษาต่อ ไม่กลัวว่าจะจมของเหลวบำรุงตาย
“…ฉันเพิ่งคิดได้ว่าฉันไม่เข้าใจว่าหมอนี่กำลังพูดอะไร” ไป๋จื่อหรูคุยกับระบบ
ระบบเอ่ย ‘ติ๊ด— อยู่ระหว่างการติดตั้งโปรแกรม โหลดภาษากลุ่มดาวผีเสื้อเสร็จสิ้น ขอต้อนรับโฮสต์เปิดการใช้ภาษาดาวเคอลัวร์’
ไป๋จื่อหรูได้ยินดังนั้นก็สองมือกอดอก เอ่ยปากด้วยเสียงแหบแห้ง “…ความจริง…ฉันไม่อยาก…คุยกับเ้าหมอนี่เป็พิเศษ…ทำยังไงดี”
เพราะการเปลี่ยนภาษา ทำให้ไป๋จื่อหรูที่เพิ่งเริ่ม พูดจาติดๆ ขัดๆ ยังคงติดกับการออกเสียงระดับหนึ่ง มีเสียงหลงอยู่บ้าง
ระบบเอ่ย ‘มิตรภาพเป็ประโยชน์ต่อการส่งเสริมสันติสุขของจักรวาล’ มันควบคุมระยะไกลกดระบบสื่อสารภายในแคปซูลรักษา เสียงของแอกโซเยอร์ก็ดังขาดๆ หายๆ ออกมาจากในแคปซูลรักษา
“…สิบ…สอง…สิบสอง…”
ไป๋จื่อหรูชะงักเล็กน้อย ไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย
ฉากวันนั้นยังคงแจ่มชัดในตา พลเอกวอตช์ฟีลด์ในแชนแนลสาธารณะข้ามดวงดาวนั้นเ็า เืเย็น และไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง คำสั่งที่สั่งออกมายังเ็ากว่าระบบ แต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่เหมือนกัน เสียงของคนคนนี้แม้ทุ้มต่ำสงบเงียบเหมือนกัน แต่กลับฟังออกถึงความร้อนใจ นั่นคือน้ำเสียงที่อารมณ์สั่นไหว
“…นายพูดว่า…พวกนายมี…สิบสอง…คนเหรอ” ไป๋จื่อหรูค้นพบว่าตัวเองถึงกับฟังออกว่าคนคนนี้อยากพูดอะไร
“ใช่…” แอกโซเยอร์เคาะแคปซูลรักษาหนึ่งที
ไป๋จื่อหรูคิดเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองยังต้องถามอีกครั้ง “ฉันเห็น…ยานตกลงมา…เกิด…เื่อะไรขึ้น”
“…เซิร์ก…” แอกโซเยอร์เปล่งเสียง
สองตาที่แต่เดิมก็โตอยู่แล้วของไป๋จื่อหรูยิ่งเบิกโพลงขึ้น ปากอ้าเล็กน้อย ผ่านไปสักพักจึงพูดออกมา “…เซิร์ก…เผ่าเซิร์กเหรอ”
แอกโซเยอร์เคาะแคปซูลหนึ่งทีนับว่าสนับสนุนคำตอบของไป๋จื่อหรู
เขาเดินไปข้างหน้า เหลือบมองแอกโซเยอร์เบาๆ เอ่ยขึ้นอย่างใจเสีย “…เจอเข้ากับเผ่าเซิร์ก…งั้นก็…ตายแล้วละ”
‘ตายแล้วละ’ สามคำนั้นพูดได้ลื่นไหลเป็พิเศษ
แอกโซเยอร์เริ่มเคาะฝาโปร่งใสของแคปซูลรักษาอีกครั้ง “ให้ฉัน ออกไป!” เป็ประโยคออกคำสั่งโดยสมบูรณ์
“ไม่ มี มารยาท!” ไป๋จื่อหรูพูดทีละคำ
เขาจิ้มหน้าจอบนแคปซูลรักษา ก็ไม่รู้ว่าการเปลี่ยนภาษาเกิดบ้าอะไรขึ้น ระบบปัญญาอ่อนนี้ทำได้แค่ให้เขาเข้าใจคำพูดของแอกโซเยอร์ แต่กลับไม่เข้าใจตัวหนังสือบนแคปซูลรักษา
เขากดมั่วๆ ผลคือกดโดนปุ่ม ‘ยาสลบ’ แล้วยาสลบก็ผ่านท่อและส่งไปยังในร่างกายของแอกโซเยอร์ไม่หยุด หนังตาของแอกโซเยอร์ปรือลงด้วยความเร็วชนิดมองเห็นด้วยตา
ไป๋จื่อหรูตาสว่างวาบ ตั้งใจบังคับให้คนสลบตายไปซะ
แต่แอกโซเยอร์กลับยังทนได้ ทุบแคปซูลรักษาต่อครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งสองก็ทะเลาะกันด้วยเหตุนี้ ไม่มีใครยอมใคร
ปริมาณยาสลบเกินขอบเขตที่ร่างกายคนจะรับได้ แคปซูลรักษาเริ่มกะพริบแสงสีแดง ส่งเสียงดังหึ่งๆ
ระบบตื่นตัว ‘เป็แบบนี้ต่อไปจะตายจริงนะ!’ ด้วยเหตุนี้มันจึงส่งเสียง ‘ปี๊บ’ เบาๆ หนึ่งทีเป็การ ‘ตักเตือน’ ไป๋จื่อหรู
ผลคือพอ ‘ปี๊บ’ เบาๆ แบบนี้ ฝ่าเท้าของไป๋จื่อหรูก็ไถล ทั้งร่างคว่ำลง ชุดคนป่วยเลิกขึ้นตามการเคลื่อนไหว เผยแก้มก้นขาวเนียน
เย็นฉ่ำ
ไป๋จื่อหรู “…”
ระบบ “…”
แอกโซเยอร์ที่หยุดทุบ “…” ทำไมยังไม่สวมกางเกงในอีก
ในที่สุดยานอนหลับก็สัมฤทธิผล ชายหนุ่มในแคปซูลรักษาค่อยๆ สลบลง
ไป๋จื่อหรูปีนขึ้นจากพื้นช้าๆ ค่อยๆ ปัดชุดคนไข้บนตัวโดยไม่เอ่ยสักคำ จากนั้นหันตัวเดินไปที่ประตู
เสียงของระบบดังเตือนขึ้นในสมองของไป๋จื่อหรูอีกครั้ง คราวนี้มันอ่อนโยนลื่นไหลเหมือนน้ำมัน เอ่ยเสียงเบาหวิว ‘รางวัล: รวบรวมชาวดาวเคอลัวร์หนึ่งคน ได้ผลึกคริสตัลหนึ่งก้อน’
เขาหน้าแข็งทื่อใช้แรงตบเปิดประตูยาน ตอนคลื่นความร้อนปะทะเข้ามาจนเกือบทำเขาล้มหงาย จากนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างโเี้ “…เชื่อคำที่นายพูดอีก ฉันก็เป็ขยะแล้ว!”
ระบบอ่อนโยนยิ่งขึ้น ‘คุณว่าเอาแบบนี้ดีไหม ระบบยกระดับรางวัล: รวบรวมชาวดาวเคอลัวร์หนึ่งคน ได้ผลึกคริสตัลสองก้อน ระบบรักคุณนะ รักคุณจริงๆ นะ มุ่งมั่นรักคุณหนึ่งร้อยปี องค์ชายที่รักของผม!’
หลังไป๋จื่อหรูหนาวสั่นรุนแรงก็จามหนึ่งที ในโพรงจมูกส่งเสียง ‘ฮัดชิ้ว’ อย่างขัดเคือง รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นเร็วขึ้น หูก็เหมือนแดงขึ้นเล็กน้อย
ไป๋จื่อหรู ‘จิ๊’ หนึ่งเสียง สุดท้ายก็ขยี้จมูก เกาแขน ก้าวออกจากยานที่ปลอดภัยไปรวบรวมชีวิตคนอย่างไม่ใคร่เต็มใจนัก
ระบบคิด ‘เอ่อ…ปฏิกิริยาเหนือความคาดหมายนี่มันอะไรกัน…น่ารักสุดๆ ไปเลยซะงั้น’
1K
