แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 20: ฉันมารายงานตัวตึก ตึก ตึกพนักงานรักษาความปลอดภัยคนอื่นๆ กรูกันเข้าไปด้านหน้า มาจากทุกทิศทาง ราวกับเมฆดำที่ปกคลุม โอบล้อมหลินเซียวเอาไว้“จัดการเขา!”“จับเขา!”พนักงานรักษาความปลอดภัยเหล่านี้เองก็โหดเหี้ยม คิดว่าตนเองคือพนักงานรักษาความปลอดภัยของเครือบริษัทจ้งซาน ก็รู้สึกว่าตนเองเหนือกว่า ไม่แสดงท่าทีเมตตาเลยแม้แต่น้อยคนหลายคนตีคนคนเดียว ผลลัพธ์ย่อมเป็นสิ่งที่พอจะคาดการณ์ได้ ถ้าหากหลินเซียวเป็นคนทั่วไป วันนี้เขาคงต้องนอนลงไปกับพื้นแล้วฮ่าห์!ทันใดนั้นเอง หลินเซียวได้ยื่นมือของเขาออกมา หยิบเอากระเป๋าหนังงูขึ้น แล้วเหวี่ยงมันราวกับว่ามันไร้น้ำหนัก เหวี่ยงมันอย่างกะทันหันคว้าง!กระเป๋าหนังงูที่ดูเบาเหมือนลอยไปกับสายลม ยามที่ยกขึ้นเหวี่ยงกลับหนักหน่วง เมื่อกระแทกเข้ากับร่างของคนความเจ็บปวดทะลุไปถึงหัวใจ เจ็บปวดอย่างมหาศาลตึง ตึง ตึง ตึง!เสียงทึบหนักดังขึ้นติดๆ กัน พนักงานรักษาความปลอดภัยที่พุ่งเข้าไปเป็นพวกแรกๆ ราวกับถูกรถไฟพุ่งเข้าชน ลอยตีลังกากลับหัวกลับหาง จากนั้นจึงกระแทกลงกับพื้นราวกับก้อนเกี๊ยว“อ๊าก!”“เฮือก!”คว้าง!เหวี่ยงออกไปหนึ่งครั้ง“อั่ก!!!”“แค่ก แค่ก แค่ก!!!”หลังจากที่เหวี่ยงกระเป๋าสองรอบ นอกจากฟ่านเจียนแล้ว คนอื่นๆ ล้วนนอนกองอยู่บนพื้นตุบ!บุหรี่ที่ฟ่านเจียนคาบอยู่ที่มุมปาก ร่วงหล่นลงที่พื้นอย่างไม่อาจหักห้ามในที่สุด ปลายบุหรี่ยังคงปรากฏประกายไฟเล็กๆ“นี่… แค่ก แค่ก แค่ก!!!” ฟ่านเจียนพลันไอออกมาอย่างรุนแรง ควันบุหรี่ที่ไม่มีโอกาสได้พ่นออกมา อัดแน่นอยู่ในลำคอ แทบจะทำเขาสำลักจนขึ้นสวรรค์“โอ้~~ แค่ก แค่ก แค่ก!!!”หลินเซียววางกระเป๋าหนังงูของเขาลง แล้วแย้มยิ้ม: “ฉันมาหาหลี่เยว่เหยาจริงๆ”ฟ่านเจียนใบหน้าและลำคอแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว พลันหยิบเอาวิทยุสื่อสารขึ้นมา ตะโกนใส่ลงไป: “มีคนร้ายมาที่ประตู เร็ว! รีบมา!!!!”หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยมีอำนาจอยู่บ้างจริงๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยทั่วทั้งตึกดังขึ้น คนจำนวนมากกรูลงมาจากทุกชั้น มีคนนับร้อยคนตึก ตึก ตึก!เสียงฝีเท้าหนาแน่นดังขึ้นให้ได้ยินมาจากทุกทิศทาง แต่ล่ะคนถือกระบองเอาไว้ในมือ ตะโกนเรียกรวมตัวกันไปทางประตูหลินเซียวขมวดคิ้ว ทำไมเรื่องมันถึงได้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กัน คนพวกนี้ คงไม่ใช่ว่าเสียสติไปแล้วนะ?แค่ตอนที่ความขัดแย้งที่รุนแรงกว่าเดิมกำลังจะเริ่มต้นขึ้น น้ำเสียงเย็นชาของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้น ออกมาจากทางโถงด้วยท่าทีค่อนข้างกระวนกระวาย“หยุด!”เมื่อได้ยินเสียงนี้ พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งหมดก็นิ่งอึ้ง จากนั้นจึงหยุดการกระทำของตนเองลงในทันที ยืนตรงด้วยความเชื่อฟังอย่างมาก ขยับตัวแยกเผยเส้นทางออกมาหลี่เยว่เหยาเดินมาอย่างรวดเร็ว ดูราวกับมีเส้นแสงส่องสว่าง ปรากฏตัวขึ้นอย่างโดดเด่น ดึงดูดสายตาของทุกคนไปในตอนนี้เอง สายตาของเหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยต่างก็ไปหยุดลงที่ใบหน้างดงามเกินบรรยายของหลี่เยว่เหยาอย่างไม่ตั้งใจเอื้อก! เอื้อก!เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับว่ากำลังตีกลองอยู่ ทำให้ภาพบรรยากาศนั้นแปรเปลี่ยนไปเป็นแปลกประหลาด“ประธานหลี่!”“ประธานหลี่!”ฟ่านเจียนโค้งตัวลง ท่าทีประจบสอพลอ ในดวงตาปรากฏความร้อนรนบางประการ รีบเดินไปยังข้างกายหลี่เยว่เหยา เอ่ยขึ้นเสียงเบา: “ประธานหลี่ เด็กนี่มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา เราจะรีบจัดการเขาในทันทีครับ”“ปัญหาอะไร!” หลี่เยว่เหยาที่หงุดหงิดอยู่แล้ว เห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยจำนวนมากกำลังรุมจู่โจมผู้มีพระคุณที่ช่วยรักษาพ่อของเธอ ก็ยิ่งรู้สึกโกรธเกรี้ยวมากขึ้นไปอีก “สร้างปัญหาให้ฉันตลอด ไล่ทุกคนไปเดี๋ยวนี้”“อ๋า?” ฟ่านเจียนพูดตะกุกตะกัก ดวงตากลอกไปมา “แต่ แต่……”“แต่อะไร? ออกไปจากที่นี่!” ใบหน้างดงามของหลี่เยว่เหยาเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความพึงพอใจในตัวฟ่านเจียนผู้นี้แม้แต่น้อยฟ่านเจียนเป็นคนของหลี่เยว่หมิง หลี่เยว่เหยาย่อมไม่ชื่นชอบเขาอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะว่าไม่อยากจะฉีกหน้าหลี่เยว่หมิง เธอคงไล่เจ้าฟ่านเจียนนี่ออกไปนานแล้ว“ครับ ครับ ครับ” เปลือกตาของฟ่านเจียนกระตุก รีบก้าวถอยไปอย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังหลินเซียวซ้ำๆ ในใจเต้นรัวราวกับกลอง เจ้าเด็กนี่ดันรู้จักประธานหลี่จริงๆ เหรอ?พนักงานรักษาความปลอดภัยคนอื่นยิ่งตื่นตะลึง เจ้าเด็กที่มาสร้างปัญหานี่ ดูจนขนาดนี้ ดันรู้จักประธานหลี่จริงๆ นี่มันไม่ดีแล้ว เมื่อครู่เพิ่งจะลงมือกับเขาไป ถ้าอีกฝ่ายพูดอะไรแย่ๆ ต่อหน้าประธานหลี่ล่ะก็ ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะโดนไล่ออกกันหมดหรอกเหรอ?เมื่อครู่ยังมีท่าทีโหดเหี้ยมดุดัน ในตอนนี้เมื่อเรื่องราวทั้งหมดสงบลงแล้ว ก็เริ่มหดหัว ท่าทีหวาดกลัว“หลี่เยว่เหยา!” หลินเซียวแย้มยิ้มบาง “ฉันมารายงานตัว”เมื่อมองไปยังหลี่เยว่เหยาที่งดงามแล้ว หลินเซียวก็พลันรับรู้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยอย่างไร้สาเหตุ ปรากฏขึ้นในใจอีกครั้ง ทำให้ลมหายใจของเขาเร็วขึ้นสามส่วนชั้นสามสิบแปดร่างร่างหนึ่งยืนไพล่มืออยู่ด้านหลัง มองภาพทั้งหมดนั้นด้วยท่าทีเรียบเฉย สีหน้าไม่มีความเปลี่ยนแปลง เพียงแต่ว่าดวงตากลับฉายแววหม่นหมองเป็นพิเศษ ดูน่าหวาดกลัว“ฮึ่ม! ไอ้เด็กนี่…… มันโผล่มาจากไหนกัน? จู่ๆ ก็โผล่มาที่เครือบริษัท คิดจะทำอะไรกันแน่?” หลี่เยว่หมิงเอ่ยขึ้นกับตนเอง เค้นเสียงเย็นออกมาจากทางจมูกคนคนหนึ่งขยับมาด้านหลัง สูงกว่า 1.9 เมตร โกนผมและสวมใส่แว่นตากันแดด อยู่ในชุดสูทเรียบกริบที่เหมาะสมกับตำแหน่ง คนกระทั่งสามารถมองเห็นกล้ามเนื้อที่ปริแน่นออกมาจากใต้เสื้อผ้าได้อย่างชัดเจน เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “นายน้อย ต้องการให้สืบเบื้องหลังไหมครับ?”“ไม่จำเป็น!” หลี่เยว่หมิงเค้นเสียงเย้ย “อย่างดีก็เป็นแค่หมอพเนจรไร้หัวนอนปลายเท้า ดันบังเอิญโชคดี รู้จักวิชาฝังเข็มอยู่บ้าง ปล่อยให้มันกระโดดโลดเต้นไปอีกสักหน่อย ฉันไม่มีเวลาไปเล่นกับหมาแมวบางตัวหรอก”“ครับ!”“โอวหยางเถี่ย! นายช่วยฉันนัดซ่งเกอ เย็นนี้ไปดื่มกันสักหน่อย สนุกกับผู้หญิงสักสองสามคน แล้วก็พูดถึงเรื่องนั้นไปด้วย”“ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ!” โอวหยางเถียผงกศีรษะเล็กน้อย หมุนตัวไปอย่างคล่องแคล่ว เดินก้าวยาวๆ ออกไปในตอนนี้ หลี่เยว่เหยาเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าหลินเซียวไม่กี่เมตร สีหน้าค่อนข้างอับอาย ความเรียบเฉยในแววตาลดลงเล็กน้อย หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มฝืดเฝือน: “หมอหลิน คุณหาที่นี่เจอได้ยังไง?”“ฉันกลัวว่าเธอจะลืมฉันไปแล้ว ฉันก็เลยมาหา!” หลินเซียวยิ้ม เอ่ยขึ้นอย่างไม่ชัดเจน สร้างความรู้สึกคลุมเครือให้กับผู้คนอย่างมากพนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนมองหน้ากัน กระทั่งประหลาดใจ เกิดอะไรขึ้น เจ้าเด็กนี่มีความลับอะไรที่บอกไม่ได้กับคุณหลี่อย่างนั้นเหรอ?หลี่เยว่เหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าไม่เอ่ยอะไรออกมา เธอยกมือของเธอขึ้นและมองนาฬิกา ท่าทีค่อนข้างกระวนกระวาย เธอเอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน: “หมอหลิน คุณอยู่ที่ห้องรักษาความปลอดภัยไปสักพักก่อน ฉันมีเรื่องที่จะต้องออกไปข้างนอก จะรีบกลับมา”เอี้ยด!หลี่ลี่ขับรถมาจอดลงที่ประตูด้านหน้า เมื่อเห็นหลินเซียว ร่างกายก็พลันสั่นสะท้านขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ชัดเจนว่าอาการหวาดกลัวของเขานั้นยังไม่หายสนิท“คุณหนู! มีอะไรเร่งด่วนหรือครับ?” หลี่ลี่ลงมาจากรถ เปิดประตูด้านหลัง แล้วเอ่ยถาม“ไปที่ท่าเรือ!” หลี่ลี่เร่งรีบเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงขึ้นไปบนรถดวงตาของหลินเซียวกลอกไป แย้มยิ้มให้กับหลี่เยว่เหยา “ประธานหลี่ ยังไงผมก็ไม่มีอะไรทำ จะไปดูกับคุณแล้วกัน คงจะช่วยอะไรได้สักอย่าง”“นาย… นายจะไปทำอะไรของนาย? เอ๋? ฉันหมายถึง ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?” สีหน้าของหลี่ลี่แปรเปลี่ยนไป ยืดคอของเขาขึ้น ท่าทีคล้ายจะบอกว่าฉันไม่กลัวนายหรอกนะ“ฮ่าฮ่า ฉันเป็นหมอประจำตัวของคุณหลี่ ทำไมถึงจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้?” หลินเซียวยกมุมปากขึ้น“นาย? คุณหนูตกลงแล้วรึไง? คิดเอาเองฝ่ายเดียว!” ดวงตาของหลี่ลี่กระตุก“เอาล่ะ! หลี่ลี่ ให้เขาขึ้นมา!”หลี่เยว่เหยาครุ่นคิด บางอย่างเกิดขึ้นที่ท่าเรือ อาจจะมีคนได้รับบาดเจ็บ ให้หลินเซียวตามไปด้วย เผื่อในกรณีที่ต้องช่วยเหลือใครบางคนหรือบางอย่าง ก็ยังมีประโยชน์...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20: ฉันมารายงานตัว

นิยายแนะนำ

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20: ฉันมารายงานตัว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้