บทที่ 25 มีค่าคู่ควรแล้วเหรอ
คนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน ย่อมต้องเป็กู้หนิงที่กลับมาจากเมืองอานโจว
เธอถือถุงใส่ยาจีน เดินเข้ามาทางประตู ดวงหน้างามติดเ็าเล็กน้อย พูดด้วยความไม่พอใจว่า "กู้เหยาเธอตาบอดไปแล้วเหรอ หรืออยากฉันตบเรียกสติหน่อยไหม?" เธอไม่ไว้หน้ากู้เหยาอีกแล้ว
กู้เหยาไม่คิดเลยว่ากู้หนิงจะกลับมาบ้านเวลานี้
เมื่อได้ยินคำพูดของพี่สาวฝาแฝด ใบหน้าของเธอรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ทุกคนมองมาที่กู้เหยาเป็สายตาเดียว ทำให้เธอรู้สึกอับอายขายหน้าขึ้นมาอีกครั้ง กู้หนิงขุดเอาเื่เก่าขึ้นมาพูดอีกแล้ว
กู้เหยาโมโหขึ้นมาทันใด เธอไม่อยากพูดอะไรอีก เพราะกลัวว่ากู้หนิงจะพูดถึงเื่คณะกรรมการปฏิวัติ ที่ตนเองถูกนำตัวไปสอบสวนมาวันนี้
หม่าเถี่ยหลานพูดขึ้นมาว่า "กู้หนิง อย่าคิดว่าเธอดุด่าเหยาเหยาแล้วจะเปลี่ยนเื่ได้นะ ฉันขอถามเธอ เมื่อเช้านี้เธอเอาอะไรออกไป? ในถุงนั้นมีเหล้าเหมาไถกับนมกระป๋องอยู่ด้วยใช่ไหม?"โดยไม่รอให้กู้หนิงตอบ หญิงวัยกลางคนก็ะโอีกครั้ง "เธอเห็นตระกูลของพวกเราเป็อะไร? พวกเราไม่มีสิทธิ์ได้กินของพวกนั้นบ้างเหรอ? เธอไม่เห็นใจครอบครัวของตัวเองเลยใช่ไหม? หรือว่าเธอตามืดบอดไปแล้ว?"
กู้เจี้ยนเป่า บ้านคนโตสุดพูดขึ้นเช่นกันว่า "สะใภ้รองพูดถูกแล้ว เธอมีของดีอยู่ในมือ แต่ไม่ยอมให้ครอบครัวของตัวเองได้กิน กลับเอาของพวกนั้นไปให้คนอื่นเสียได้ เธอทำแบบนี้ได้ยังไงกัน? อีกอย่าง หัวหน้าของฉันชอบเหล้าเหมาไถมาก ถ้าฉันนำไปมอบเป็ของขวัญให้เขานะ ฉันคงได้เลื่อนตำแหน่งไปแล้วพวกเราก็จะได้รับการปกป้องอีกด้วย" ชายวัยกลางคนชอบดื่มสุรา เขาอยากดื่มสุราเหมาไถมานานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสเลย
ทว่าในที่สุด ครอบครัวของพวกเขากำลังจะมีสุราเหมาไถอยู่ในการ น่าเสียดายที่โจวจื้อหย่วนนำสุราชั้นดีชนิดนี้ไปมอบให้แก่บ้านยายของตนเอง นอกจากกู้เจี้ยนเป่าจะไม่มีสุราไปมอบให้แก่หัวหน้าแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ดื่มมันอีกด้วย
"นี่...กู้หนิงเธอทำให้โอกาสที่ลุงจะได้ก้าวหน้าในหน้าที่การงานต้องพังทลายลง ถ้าลุงได้เลื่อนตำแหน่งนะ ครอบครัวกู้ของเราย่อมต้องมีเกียรติมากกว่านี้" หลิวชุนฮวาพูดขึ้นมาด้วยความเ็ปใจ
"อีกอย่าง นมกระป๋องพวกนั้นมันดีสำหรับร่างกายของพ่านเหวิน กู้เซี่ยงหยวนก็ใช้ร่างกายทำงานหนัก พวกเขาน่าจะได้ดื่มพวกมันบ้าง" หม่าเถี่ยหลานเอ่ยออกมาแบบนี้ อันที่จริง เธอก็อยากรับดื่มนมกระป๋องพวกนั้นมานานแล้วเหมือนกัน เห็นว่ามันเป็นมผงที่มีคุณค่าทางอาหารสูง แต่ตอนนี้ นมกระป๋องพวกนั้นคงไปอยู่ที่บ้านแม่ของหลิวซูเจินหมดแล้ว
ช่างโชคร้ายเหลือเกิน! กู้หนิงสงสารแต่ตระกูลหลิว! ให้ตายเถอะ!
ทุกคนต่างกล่าวโทษกู้หนิงด้วยความเจ็บแค้นใจ
กู้หนิงยิ้มออกมาทันที ทว่ากลับเป็รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา พูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "ดูเหมือนทุกคนจะเข้าใจผิดนะคะ"
"ว่าไงนะ?"
"อย่างแรก ของพวกนั้นเป็ของหนู หนูจะทำยังไงก็เป็เื่ของหนู ถ้าทุกคนอยากได้จริง ๆ ก็ให้ลูกของตัวเองถูกถอนหมั้นบ้างสิคะ หรือไม่ก็ไปเคาะประตูบ้านลูกเขย ถ้าพวกเขาสงสารคงจะแบ่งมาให้อยู่บ้างหรอก"
นี่เป็ถ้อยคำที่ร้ายกาจมาก
"คุณแม่ ฟังสิคะ กู้หนิงพูดว่าเราไม่ควรโทษเธอที่เอาของดีพวกนั้นไปให้บ้านตระกูลหลิวทั้งหมด" หลิวชุนฮวาลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธแค้น
"กู้หนิง" จ้าวกุ้ยฮวารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เธอไม่ชอบที่หลานสาวคนนี้กำลังสูบเืสูบเนื้อครอบครัวของตนเอง นำของดีทั้งหมดไปให้กับบ้านญาติของฝ่ายแม่แต่เพียงผู้เดียว หญิงชรากลัวว่ากู้หนิงจะติดนิสัยนี้ เมื่อแต่งงานออกเรือนไปในอนาคตอาจจะลำบากเอาได้
กู้หนิงเดินเข้าไปหาจ้าวกุ้ยฮวาและถามว่า "คุณย่าคะ? ในเมื่อของพวกนั้นเป็ของหนูแล้ว หนูจะทำยังไงกับพวกมันก็ได้ไม่ใช่เหรอ?"
"เื่นั้นก็จริง แต่ว่า..." แต่เธอควรจะเก็บเอาไว้เอง ไม่ใช่เอาไปให้บ้านตระกูลหลิว จ้าวกุ้ยฮวาไม่ต้องพูดให้จบประโยค กู้หนิงก็เข้าใจ เช่นเดียวกับทุกคน
"ในเมื่อทุกคนอยากได้นัก หนูเอามาให้ก็ได้" กู้หนิงรีบเปลี่ยนเื่ทันที "อีกอย่าง หนูยังไม่ได้มาชำระความเลยนะ มีคนแอบมาใส่ร้ายลับหลังหนูอีกแล้วเนี่ย"
"จะมาบอกว่าใส่ร้ายได้ยังไง? มีคนเห็นด้วยตาของตัวเองเลยนะว่าเธอเอาของออกไป" หม่าเถี่ยหลานะโอย่างขุ่นเคือง กู้หนิงพูดออกมาแบบนี้ หมายความว่าตนเองใส่ร้ายเธอน่ะสิ
กู้เหยาเงียบอยู่นาน ถอยหลังไปจนอยู่ด้านหลังสุด จนไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว เธอพูดขึ้นมาเสียงอ่อยว่า "เมื่อเช้านี้ฉันเห็นพี่สะพายข้าวของไปพะรุงพะรัง พี่ยังยืนคุยกับฉันที่ประตูเลย พี่ลืมไปแล้วเหรอ? แล้วตอนที่พี่ออกไป มีคนมากมายเห็นพี่ด้วย ฝ่ายผลิตก็เห็นกันทั้งหมด พี่น่าจะเลิกโกหกกับทุกคนได้แล้ว!"
ไม่ว่าจะเอาไปให้บ้านตระกูลหลิวหรือเอาไปขายที่ตลาดมืด สุดท้ายของพวกนั้นก็ไม่อยู่อีกแล้ว กู้เหยามั่นใจว่ากู้หนิงไม่มีทางเอาตัวรอดไปจากข้อกล่าวหานี้ได้เด็ดขาด!
พอได้ฟังคำพูดของกู้เหยา สมาชิกในครอบครัวทุกคนต่างรู้สึกว่าตนเองถูกดูิ่ กู้หนิงกลายเป็เป้าเกลียดชังของทุกคนทันที
เธอเอาของที่เป็ของตระกูลกู้ไปมอบให้กับคนนอก ดังนั้น กู้หนิงจึงถือว่าทำผิดร้ายแรง!
"ไม่นะ เื่นี้ไม่เกี่ยวกับกู้หนิง ฉันเป็คนสั่งให้เธอทำแบบนั้นเอง" หลิวซูเจินพูดขึ้นมาทันใด ตั้งใจจะรับผิดแทน เธอรู้ดีว่าทุกคนจ้องมองกู้หนิงด้วยแววตาโกรธแค้นเพื่อกดดันเธอ! เธอควรจะออกมายอมรับผิด!
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวซูเจิน ความแค้นในใจของกู้หนิงก็หายไปทันที นี่คือแม่ของเธอ! แม่ที่คอยปกป้องเธอเสมอ ในตอนที่ทุกคนไม่เชื่อเธอ กลับมีแต่แม่เท่านั้นที่เชื่อเธอ
กู้เหยาอ้าปากค้าง ทำไมอาสะใภ้สามถึงทำแบบนี้! หลิวซูเจินกลัวคุณย่าใหญ่มากที่สุดไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงต้องออกหน้าแทนกู้หนิงด้วยล่ะ?
กู้หนิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง เธอสามารถสู้รบกับคนกลุ่มนี้ได้ไม่รู้จบ ทำไมพวกเขาถึงต้องมาคอยหาเื่เธอด้วยนะ?
ท่าทีของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที เธอพูดด้วยความร้ายกาจมากขึ้น "กู้เหยาเธอเห็นฉันถือของออกไปจริง ๆ งั้นเหรอ?"
กู้เหยาพยักหน้าโดยไม่ลังเล ยืนยันหนักแน่นว่า "ฉันเห็นด้วยตาของตัวเอง ถ้าฉันโกหกขอให้ฟ้าผ่าตาย" กู้หนิงไม่มีหลักฐานออกมายืนยันอีกแล้ว เพราะฉะนั้น เธอจะพูดอะไรก็ได้!
"ใช่ ฉันก็เห็น ตอนที่ฉันไปเข้าห้องน้ำเมื่อเช้านี้ ถ้าฉันโกหก ขอให้ฉันถูกฟ้าผ่าตายไปพร้อมกับเหยาเหยาเลยก็ได้" ณ จุดนี้ หม่าเถี่ยหลานเลือกที่จะยืนอยู่เคียงข้างกู้เหยา
ทั้งสองคนพยายามกล่าวโทษกู้หนิงทำให้เธอเป็คนบาปประจำตระกูล
กู้หนิงไม่ได้ยึดถือเป็เื่จริงจัง เธอหันหน้าไปมองสมาชิกตระกูลกู้ทุกคน "สรุปว่าทุกคนคิดว่าหนูเอาของไปให้บ้านตระกูลหลิวใช่ไหม?"
คนที่ถูกจ้องมองก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบสายตา
หลิวชุนฮวาเท้าสะเอว พูดด้วยความหยิ่งผยอง "กู้หนิง แม่ของเธอยอมรับผิดแล้วนะ เธอก็ยอมรับผิดเถอะ ไปขอของพวกนั้นกลับมาซะ เห็นแก่หน้าของคุณย่า พวกเราจะปล่อยให้เื่นี้ผ่านไปโดยไม่ลงโทษเธอ"
กู้หนิงไม่สนใจการยั่วยุของหลิวชุนฮวา เธอมองไปที่จ้าวกุ้ยฮวา "คุณย่าก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเหรอคะ?"
จ้าวกุ้ยฮวาพูดอย่างลำบากใจว่า "เธอมีหลักฐานมายืนยันไหมล่ะ" ว่ากันตามตรง ตอนนี้หญิงชรารู้สึกลำบากใจไม่น้อย
กู้เหยาพูดขึ้นมาทันที "ไม่มีทาง หนูเห็นพี่เอาของไปแล้วเต็มสองตา" กู้หนิงไม่มีทางเอาหลักฐานอะไรมายืนยันได้อีกแล้ว!
ทว่ากู้หนิงกลับหัวเราะเยาะ เปิดตู้เก็บของในห้องใหญ่เสียงดังก้อง แล้วนำของมาตั้งไว้ตรงหน้าทุกคน พูดเน้นย้ำทีละคำว่า "แล้ว...นี่...คือ!?" หลังจากเธอพูดจบ ทุกคนมองไปที่ของเ่าั้ทันที แน่นอนว่า ทั้งหมดคือขวดสุราเหมาไถและนมผงกระป๋องจริง ๆ!
ของทั้งหมดอยู่ในตู้เก็บของในห้องโถงใหญ่นี่เอง! พวกมันอยู่ตรงหน้าของทุกคน!
เป็ไปได้ยังไง? ของพวกนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง??? ทุกคนเบิกตาโตด้วยความตกตะลึงและสับสน
กู้เหยาอ้าปากค้าง นี่เป็ไปได้ยังไง? เธอเห็นด้วยตาของตนเองว่ากู้หนิงเอาของพวกนี้ออกไปจากบ้านเมื่อตอนเช้า ทั้งยังเอาไปขายในตลาดมืดไม่ใช่หรือ? ไม่งั้นเธอจะมีเงินไปซื้อไหโบราณได้ยังไง แล้วของพวกนี้กลับมาอยู่ในมือของกู้หนิงได้ยังไง?
กู้เหยาไม่อยากเชื่อ เธอรีบถามทันทีว่า "นี่มันของที่พี่แบ่งไว้ให้กับคุณย่าไม่ใช่เหรอ? พี่จะเอาของที่แบ่งให้คุณย่ามาหลอกทุกคนไม่ได้นะ" เธอหันมาตั้งคำถามกับจ้าวกุ้ยฮวา
หญิงชราหน้าเปลี่ยนสีทันที มือหยิบกุญแจออกมาจากตรงเอวด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย "มีแค่ฉันที่มีกุญแจเปิดตู้นี้" หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ กู้หนิงไม่มีทางเอาของพวกนี้ออกไปได้เด็ดขาดถ้าเธอไม่รู้
เวลานี้ กู้เหยามีใบหน้าซีดขาว หม่าเถี่ยหลานตื่นตระหนก หลิวชุนฮวาตกตะลึง กู้เจี้ยนเป่าก็อับอายเป็อย่างมาก
กู้หนิงยิ้มเล็กน้อย เดินเข้าไปหาคนกลุ่มนั้นพูดเน้นคำว่า "กู้เหยาเธอยังจะยืนยันอีกไหมว่าฉันเอาของไปให้บ้านตระกูลหลิว?"
"ป้ารอง ป้าก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าหนูเอาของไปให้บ้านตระกูลหลิว?"
"ทำไมทุกคนไม่เชื่อใจหนูบ้าง?"
"แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อดีคะ?" คำถามเหล่านี้เหมือนกับฝ่ามือที่ตบใบหน้าของทุกคน พวกเขารู้สึกผิด รู้แล้วว่าตนเองเข้าใจกู้หนิงผิดไป!? ทั้งอับอายทั้งขุ่นเคืองจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอีกแล้ว
แต่เท่านั้นยังไม่พอ กู้หนิงยิ้มเล็กน้อย เดินไปหยุดยืนตรงหน้ากู้เจี้ยนเป่า พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "คุณลุงคะ คุณลุงชอบดื่มเหล้าไม่ใช่เหรอ หนูยกเหล้าพวกนี้ให้ลุงก็แล้วกัน หวังว่าลุงจะได้เลื่อนตำแหน่งอย่างที่พูดนะคะ"
กู้เจี้ยนเป่าไม่คิดเลยว่าเื่ราวจะดำเนินมาถึงจุดนี้ แล้วเธอยังจะมาคิดถึงเขาอีก กู้เจี้ยนเป่ารู้สึกละอายแก่ใจขึ้นมา "เธอพูดจริงใช่ไหม?" นั่นคือคำตอบของเขา มือยื่นออกไปรับขวดสุราโดยไม่ลังเล
แต่จังหวะที่มือของเขาจะได้จับขวดสุรา
กู้หนิงกลับปล่อยมือกะทันหัน ขวดสุราตกกระแทกพื้นแตกกระจาย สุราไหลนองเต็มพื้น ส่งกลิ่นตลบอบอวล
หญิงสาวหัวเราะเยาะว่า "แต่ว่า...คุณลุงมีค่าคู่ควรแล้วเหรอคะ?"
234
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
