[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 52 สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นพร้อมฝักบัว?

        ภายในเวลาไม่ถึงหกสิบวินาทีนั้น ถังเชียนหย่าเพิ่งจะทำแค่ควบคุมพุ่มไม้ให้พันรอบตัวจ่าฝูงลิงบาบูนเท่านั้น!

        แต่แล้วลิงบาบูนทั้งฝูงกลับถูกกวาดล้าง?

        การล่าสัตว์อสูรวิญญาณ เมื่อไหร่กันที่กลายเป็นเรื่องง่ายดายขนาดนี้?

        การเคลื่อนย้ายฉับพลันช่างมีพลังที่เหนือโลกจริง ๆ!

        เจียงหนานใช้มีดสั้นควักเอาหินวิญญาณออกมาจากหัวของลิงบาบูนจ่าฝูงอย่างคล่องแคล่ว!

        ถังเชียนหย่ายังคงงงงวยอยู่จนถึงตอนนี้! 

        “อืม...เนื้อลิงบาบูนน่าจะเคี้ยวยาก! ไม่เอาดีกว่าไหม?”

        ถังเชียนหย่าตกตะลึง

        นายควักเอาหินวิญญาณไปแล้วก็แล้วไป!

        แต่ยังคิดจะห่อเนื้อกลับบ้านอีกเหรอ?

        การต่อสู้สั้น ๆ ครั้งนี้ถูกโดรนติดตามถ่ายทอดสดตลอดทั้งกระบวนการ!

        ทำให้ช่องแชทสดระเบิดถล่มทลาย!

        [เทพนานจะเก่งเกินไปไหม? ฝูงลิงบาบูนหน้าแดงของถ้ำวิญญาณทะเลสาบเทียนฉือขึ้นชื่อว่ายุ่งยากมาก! ทีมเยาวชนขั้นทองแดงที่มีอุปกรณ์ครบชุดหลายทีมยังไม่กล้าแตะด้วยซ้ำ! แต่พวกเขากลับใช้เวลาแค่ 57 วินาทีเท่านั้น!]

        [กระบี่ถัง! เท่มาก! เมื่อกี้พวกคุณเห็นไหม? โยนข้ามไหล่ไปเลย!]

        [การเคลื่อนย้ายฉับพลันเหนือชั้นสุด ๆ! ตลอดการต่อสู้ฉันมองตามเงาของเจียงหนานไม่ทันเลย!]

        [หมีตัวนั้นเป็นตัวแทงค์ระดับสมบัติของชาติอย่างแน่นอน! มีดมาเชเต้ช่างโหดเหี้ยมสุด ๆ!]

        [สวยมาก! เยี่ยมไปเลย!]

        จำนวนคนในห้องถ่ายทอดสดพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง!

        วิดีโอที่เจียงหนานสังหารฝูงลิงบาบูนหน้าแดงภายใน 57 วินาทีแพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว…

        และถูกแฟนคลับของเจียงหนานส่งต่ออย่างบ้าคลั่ง!

        จงอิ๋งเสวี่ยและเซี่ยเหยาที่นั่งอยู่ในบ้านมองหน้ากันราวกับเห็นผี!

        “เจียงหนานไม่เคยเข้าถ้ำวิญญาณจริง ๆ เหรอ?”

        “เก่งเกินไปหรือเปล่า?”

        ดวงตาอันงดงามของจงอิ๋งเสวี่ยเปล่งประกาย!

        ในระหว่างการต่อสู้ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย!

        จังหวะเวลาที่คว้ามาได้นั้นถูกต้องมาก!

        หากไม่รู้ที่มาที่ไป ทุกคนคงคิดว่าเจียงหนานเป็นมือเก๋าที่มีประสบการณ์มาโชกโชนอย่างแน่นอน!

        ขณะนี้ เจียงหนานและคณะออกเดินทางอีกครั้ง

        เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถกำลังระลึกถึงการต่อสู้เมื่อครู่!

        เขารู้สึกไม่พอใจมาก!

        เพราะประเมินผลของการคำรามน้อยเกินไป!

        ถ้าเจออีกครั้ง เจียงหนานจะสังหารลิงจ่าฝูงให้ได้ในทันที!

        ในขณะเดียวกันก็ตระหนักได้ถึงจุดอ่อนของทีมตัวเอง!

        พลังโจมตีของพวกเขาอ่อนแอมาก!

        เจียงหนานต้องรับบทเป็นนักฆ่า!

        ถ้ามีนักเวทที่มีฝีมือสักคนคงจะง่ายกว่านี้มาก!

        คิดถึงตรงนี้แล้ว เจียงหนานก็คาดหวังถึงวันที่จะได้ไปหลิงอู่ซ่งเจียง!

        พวกเขาฆ่าลิงไปเจ็ดตัว แต่ได้รับหินวิญญาณเพียงสามลูกเท่านั้น!

        แต่หนึ่งในนั้นยังมีทักษะวิญญาณเสียงคำรามแห่งความกลัวอยู่ด้วย!

        “ยังไง? ไอ้ตัวโต นายอยากได้ทักษะวิญญาณอันนี้ไหม?”

        อู๋เหลียงส่ายหัวไปมา “ไม่เอา! มันไม่เหมาะกับฉัน”

        “แล้วเสี่ยวถังถังล่ะ?”

        ถังเชียนหย่าส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง! “ฉัน...ฉันขอผ่านแล้วกัน!”

        เธอเป็นผู้หญิงอ่อนโยนนะ!

        ถ้าดูดซับทักษะวิญญาณนี้ เวลาต่อสู้จะคำรามอย่างบ้าคลั่งหรือเปล่า?

        จะทำให้ศัตรูและสัตว์อสูรวิญญาณหวาดกลัวหรือเปล่า?

        แบบนั้นภาพลักษณ์ก็พังหมดน่ะสิ!

        บาร์บี้คิงคอง! กับทักษะการคำราม?

        เสี่ยวถังถังปฏิเสธในใจอย่างบ้าคลั่ง!

        ทั้งสามขับรถไปด้วยความเร็วสูงตลอดทาง เมื่อเห็นสัตว์อสูรวิญญาณหรือฝูงสัตว์อสูรวิญญาณ เจียงหนานก็ไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยผ่านเลยแม้แต่น้อย!

        ในขณะเดียวกัน หลังจากนั้น เมื่อเจอกับสัตว์อสูรวิญญาณขั้นเหล็กนิลพวกเขาก็ไม่หยุดรถอีกต่อไป!

        เจียงหนานใช้พลังเคลื่อนย้ายฉับพลันไปสังหารพวกมันภายในเวลาไม่กี่วินาทีและเคลื่อนย้ายกลับมาในพริบตา...

        ทุกที่ที่ผ่านไป ไม่มีสัตว์อสูรวิญญาณตัวไหนรอดชีวิต!

        แต่ว่าตลอดทาง พวกเขาไม่ได้พบกับสัตว์อสูรวิญญาณที่คล้ายกับลิงบาบูนหน้าแดงอีกเลย!

        ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบริเวณรอบนอกซึ่งมีสัตว์อสูรวิญญาณไม่มากและระดับของพวกมันก็ไม่สูงนัก!

        ตอนบ่ายสี่โมงกว่า พวกเจียงหนานขับรถมาถึงเขตปลอดภัย

        พวกเขาได้หินวิญญาณทั้งหมดสิบเอ็ดลูก ห้าลูกเป็นขั้นทองแดง ส่วนที่เหลือเป็นขั้นเหล็กนิล...

        และในเวลานี้!

        รายการแต้มความคับแค้นของเจียงหนานกำลังอัพเดตอย่างบ้าคลั่ง!

        และรายชื่อทั้งหมดก็เป็นคนที่เขาไม่รู้จัก!

        นั่นทำให้เจียงหนานรู้สึกงงงวยอย่างบอกไม่ถูก!

        นี่มันอะไรกัน?

        ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรที่น่าตำหนิสักหน่อย?

        หรือว่าหล่อเกินไปจนถูกคนเกลียด???

        อย่างที่รู้กัน…

        ทีมที่เดินตามหลังพวกเจียงหนานรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียสติ!

        ตลอดทางนั้นไม่มีอะไรเหลือเลยสักอย่าง!

        ไม่มีสัตว์อสูรวิญญาณแม้แต่ตัวเดียวตลอดทางที่ผ่านมา!

        มีแต่ศพที่ถูกฆ่าด้วยการตัดคอทิ้งกระจายเกลื่อนกลาด!

        ไม่ต่างอะไรกับการถอนขนห่านไปทั้งตัว!

        แม้แต่ผลไม้ตามทางก็ถูกเก็บจนหมดสิ้น!!!

        พวกเขาวิ่งตั้งแต่หกโมงเช้าจนถึงหนึ่งทุ่ม...

        แต่กลับไม่ได้อะไรเลยสักนิด!

        ไม่แปลกที่พวกเขาจะแค้นเจียงหนาน!

        นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสงสัยชีวิต!

        จริง ๆ แล้วพวกเรามาแข่งขันหรือมาวิ่งมาราธอนกันแน่?

        ทุกคนขาสั่นระริก เหนื่อยจนแทบขาดใจแต่ก็มาถึงจุดปลอดภัยได้ในที่สุด!

        บริเวณนั้นเป็นพื้นที่กว้างข้างทะเลสาบขนาดใหญ่

        เหล่าทหารล้อมรั้วไม้สร้างเขตปลอดภัยไว้ที่นี่เพื่อให้ผู้ปลุกพลังวิญญาณได้พักผ่อน!

        ยังไงซะ ถ้ำวิญญาณในตอนกลางคืนนั้นอันตรายมากเพราะสัตว์อสูรวิญญาณหลายชนิดมักจะออกหากินในตอนกลางคืน!

        นอกจากนี้ ยังมีกลุ่มทหารติดอาวุธและผู้ปลุกพลังวิญญาณฝ่ายทหารคอยปฏิบัติหน้าที่อีกด้วย!

        ห่างออกไปเล็กน้อย ทีมเล็ก ๆ ทีมหนึ่งเนื้อตัวสกปรกเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ!

        หลี่เซียงและทีมของเขาโดดเด่นเป็นพิเศษ…

        ราวกับกลายเป็นมนุษย์โคลนอย่างแท้จริง!

        ดินโคลนที่แห้งแล้วจับตัวกันเป็นก้อนบนร่างกายอย่างน่าสงสาร!

        พวกเขากำลังรอเข้าเขตปลอดภัยเพื่อพักผ่อนให้เต็มอิ่มและเก็บแรงไว้สู้ต่อในวันพรุ่งนี้!

        แต่พอเข้าไปในเขตปลอดภัยแล้ว พวกเขาก็ต้องตกตะลึง!

        เต็นท์ลมขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทะเลสาบ!

        เต็นท์หรูสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น!

        โคมไฟตั้งแคมป์ห้าร้อยวัตต์สามดวงส่องแสงสว่างจ้า!

        บริเวณหน้าเต็นท์ อู๋เหลียงที่ไม่ได้สวมเสื้อกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองไฟ!

        บนกองไฟมีกวางทั้งตัวกำลังถูกย่างและส่งกลิ่นหอมหวนชวนให้หลงใหล...

        ตรงริมทะเลสาบมีร่มกันแดดสีรุ้งขนาดใหญ่กางอยู่!

        ใต้ร่มคันนั้น มีเก้าอี้ชายหาดวางเอาไว้ ร่างของเจียงหนานที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดนอนอยู่บนนั้น!

        ในมือถือแก้วไวน์ที่มีน้ำแข็งใส่อยู่เต็ม…

        และกำลังชื่นชมแสงอาทิตย์ยามเย็นอย่างสง่างาม!

        เจียงหนานพูดโดยไม่หันหลังกลับมามอง “ไอ้ตัวโต! ใส่ยี่หร่ากับพริกป่นเพิ่มอีกหน่อย!”

        อู๋เหลียงตอบรับทันควัน “ได้เลยพี่หนาน!”

        !!!

        โถ่เว้ย!

        ให้ตายสิ!

        หลังจากวิ่งมาราธอนมาทั้งวัน ทีมอื่น ๆ เหนื่อยกันแทบตาย!

        แต่นายกลับมาทำตัวหรูหราอยู่ตรงนี้!

        ภาพมันไม่ค่อยเข้ากันเลยนะ!

        เต็นท์ใหญ่สามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น?

        ใส่ยี่หร่ากับพริกป่นเพิ่มอีก?

        ดื่มไวน์ในแก้วทรงสูง?

        ชมพระอาทิตย์ตกบนเก้าอี้ชายหาด?

        ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาคิดว่าตัวเองอยู่ในซานย่า! *[1]

        นายมาแข่งขันหรือมาพักผ่อนวันหยุดกันแน่?

        และเมื่อมองไปอีกฝั่งหนึ่ง…

        เต็นท์สำหรับตั้งแคมป์ที่มีเปลแขวนขนาดเล็ก!

        ถุงนอน เสบียงทหาร บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!

        วิ่งมาทั้งวันแล้วจะมีแรงไปทำอะไรได้อีก?

        แค่คิดก็อยากจะนอนลงบนพื้นเดี๋ยวนั้น!

        สุดท้าย พวกเขาก็เข้าไปนอนอยู่ในถุงนอน และได้กลิ่นหอมของเนื้อกวางย่าง!

        บิสกิตที่อยู่ในมือไม่อร่อยอีกต่อไป!

        บ้าเอ๊ย!

        พวกเราก็คนเหมือนกันนะ! ทำไมนายถึงได้ใจร้ายขนาดนี้!

        จะกินก็ช่วยแอบกินหน่อยได้ไหม!

        อย่าให้พวกเราเห็นสิ!

        นักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันต่างก็ด่ากราดในใจ!

        ในตอนนั้นเอง ถังเชียนหย่าที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำก็เดินออกมาพร้อมกับเป่าผม!

        ใบหน้าสวยของเธอยังคงมีสีชมพูอ่อน ๆ จากการที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ!

        “พี่อู๋ ย่างเสร็จหรือยัง?”

        “รออีกแป๊บนึง! เธอไปเล่นเกมรอก่อนสักพักนะ”

        นักเรียนทีมอื่นต่างก็ขมวดคิ้วอย่างงุนงง

        นี่มีห้องอาบน้ำฝักบัวด้วยเหรอเนี่ย!

        แล้วยังไงนะ? เอาเครื่องเกมมาด้วยเหรอ?

        นายจะย้ายบ้านมาเลยไหม?

        โอ้ ท่านพระเจ้า ฟาดสายฟ้าใส่พวกบ้านี่ให้ตายไปทีได้ไหม!

        หลี่เซียงมองไปที่เจียงหนาน ก่อนจะมองตัวเองที่เต็มไปด้วยโคลน...

        ด้านข้าง หลิวอู่เฉวียนกำลังค้นกระเป๋าเป้อย่างขะมักเขม้น

        “พี่เซียง! นายจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสอะไร? เนื้อวัวตุ๋นซอสซีอิ๊ว หรือไก่ตุ๋นเห็ด?”

        หลี่เซียงพูดด้วยใบหน้าที่มืดมน “ไม่กิน! ไปนอน!”

        หลิวอู่เฉวียนและหลินเฟิงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง ขณะที่หลี่มู่เหยียนทำหน้าตึง

        เจียงหนานมองดูรายการแต้มความคับแค้นที่กำลังอัพเดตอย่างบ้าคลั่งและยังคงอัพเดตอย่างต่อเนื่องจนทะลุเพดาน!

        โอ๊ย! ช่วยไม่ได้! ฉันก็ไม่ได้อยากจะหรูหราขนาดนี้หรอก! 

        แต่จะทำยังไงได้ล่ะ! ที่บ้านมีเงื่อนไขแบบนี้นี่นา!

        ลูกผู้ชายน่ะ! ออกไปข้างนอก! ห้ามทำให้ตัวเองลำบากเด็ดขาด!

        [1] ซานย่า เมืองพักตากอากาศอันดับต้นๆ ในประเทศจีน ตั้งอยู่ใน มณฑลไห่หนาน หรือที่คนไทยเรียกติดปากว่า ไหหลำ เนื่องจากเป็นเมืองติดทะเล มีชายหาดสวย น้ำทะเลสีฟ้าใส อากาศอบอุ่น รวมถึงการปรับปรุงทัศนียภาพและระบบนิเวศธรรมชาติในเมืองให้สวยงามเป็นระเบียบ จึงทำให้ซานย่าได้รับฉายาว่าเป็น ‘ไข่มุกแห่งทะเลจีนใต้’