ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

มื้ออาหารจบลงแล้ว การร่วมโต๊ะกันครั้งนี้ของเฉินอันหลานและลานเซลอตผ่านไปได้ราบรื่นอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งสองไม่มีใครแสดงท่าทีไม่พอใจต่อกัน หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ ต่างคนก็ต่างก้มหน้าทานอาหารของตัวเองเงียบ ๆ ไม่มีบทสนทนาใด ๆ ระหว่างคนทั้งคู่อีก ช่างราบรื่นราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาก่อน แต่ก็เพราะพฤติกรรมของคนทั้งคู่ที่พร้อมใจกันทำราวกับทองไม่รู้ร้อนนี่แหละที่ทำให้ความหวาดระแวงของคาดิน่าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มากจนคุณหนูตระกูลเวลฟ์รู้สึกว่าระหว่างชายหนุ่มทั้งสองต้องมีลับลมคมในอะไรกันสักอย่างแน่นอน บวกกับสายตาของเว่ยเชียนเฉินที่มักจะเหลือบมองไปทางเฉินอันหลานแทบจะตลอดเวลาที่ชายหนุ่มคนนั้นร่วมโต๊ะอยู่ด้วยกัน ทั้งหมดนี้ทำให้คาดิน่ายิ่งแน่ใจในความคิดของตัวเองมากขึ้นไปอีก “ผมอิ่มแล้ว เชิญพวกคุณตามสบายเลยนะครับ ผมขอตัวก่อน” ทานอาหารเสร็จ เฉินอันหลานก็ใช้กระดาษเช็ดมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปเอ่ยกับลานเซลอตที่นั่งอยู่ตรงข้าม “บัตรผมอยู่ที่คุณ เช็กบิลได้เลยนะครับ” ลานเซลอตมองเฉินอันหลานแวบหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไร เฉินอันหลานเห็นดังนั้นก็หันไปค้อมหัวให้ลานเซลอตและคาดิน่าอย่างสุภาพครั้งหนึ่งแล้วจึงขอตัวจากไป เดินออกมานอกห้องอาหาร เฉินอันหลานก็พบกับเจียงหยางที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ฝ่ายเจียงหยางที่เห็นหน้าลูกน้องตัวเองเดินออกมาก็รีบสับเท้าตามหลังอีกคนไป “นายกับโอดินมีเรื่องอะไรกันเหรอ?” เจียงหยางที่เดินตามหลังเฉินอันหลานอยู่ประมาณ 1 – 2 เมตรเอ่ยถามด้วยเสียงอันเบา “ทำไมถึงไปนั่งร่วมโต๊ะกันได้ล่ะ?” เฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ “ผมถูกลูกน้องทั้งสองคนของเขาจับตามองอยู่ ก็เลยยืมตัวเขามาร่วมเล่นเกมด้วยเสียหน่อย” “ใคร? ดำกับขาวนั่นน่ะเหรอ?”“ใช่”“เวลส์ก็ตายแล้ว ไบรอัน ซิพก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ฉันว่าคนของโอดินต้องเริ่มเคลื่อนไหวแล้วแน่ ๆ ตอนนี้นายรีบถอนตัวก่อนดีกว่า หลังจากนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง”“ของถูกซ่อนอยู่ในห้องพักของแขกทุกคน”ฝีเท้าของเจียงหยางหยุดชะงักลงในทันที หลังจากยืนอึ้งด้วยความตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ เจียงหยางก็รีบเดินตามเฉินอันหลานต่อ “นายแน่ใจนะ?”“ผมแน่ใจ” เฉินอันหลานเดินต่อไปได้อีกสองสามก้าวก็หยุดลง เขาแกล้งโน้มตัวลงไปผูกเชือกรองเท้าแล้วเอ่ยต่อ“หลังจบมื้อนี้ เรื่องจะถึงหูโอดินทันที ที่เหลือฝากคุณจัดการก็แล้วกัน เพราะบ่ายนี้ผมต้องไปแล้ว”เจียงหยางแสร้งเดินผ่านเฉินอันหลานไปช้า ๆ “ทำไมรีบร้อนขนาดนี้เล่า?”“แล้วคุณจะให้ผมอยู่รอความตายที่นี่หรือไง?”“ก็ได้ ฉันจะจัดเรือมารับนาย”“ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”เมื่อเห็นเฉินอันหลานตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เจียงหยางเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินเลี้ยวไปตามทางโค้งจนกระทั่งลับสายตาไป หลังจากเจียงหยางเดินพ้นไปแล้ว เฉินอันหลานก็ยืดตัวขึ้นแล้วเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองทันที‘ติ้ง ติ้ง——’เฉินอันหลานยัดหูฟังเข้าหูตัวเองแล้วรีบกดรับสายที่ปรากฏอยู่บนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือดิจิตอลของตัวเอง“พี่รอง”(ฉันออกมาแล้วนะ น่าจะอีกประมาณชั่วโมงนึงคงถึงนาย)“คือ...พี่รอง”(เป็นอะไรไป?)“...ไม่มีอะไรครับ”(งั้นไว้เจอกันนะ)เฉินอันหลานตอบรับและวางสายไปเขายืนอยู่หน้าประตูห้องตัวเองนานพอสมควร จึงจะตัดสินใจกดรหัสปลดล็อกประตูเพื่อเข้าไปในห้อง‘Wrong password’ หลังกดรหัสเสร็จกลับปรากฏตัวอักษรสีแดงขึ้นที่หน้าจอว่ารหัสของเขาผิดเฉินอันหลานหรี่ตาลงรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง เขาลองกดรหัสเป็นครั้งที่สอง แต่ยังไม่ทันเสร็จ สายตาก็เหลือบไปเห็นคนที่เพิ่งร่วมโต๊ะกันเมื่อครู่เดินตรงเข้ามาหาลานเซลอต“ประตูล็อกเหรอ?”“...ใช่”“มาห้องฉันก่อนสิ”“ไม่รบกวนคุณดีกว่า เดี๋ยวผมไปเรียกคนให้มาเปิดประตูก็ได้”ลานเซลอตขยับตัวมาขวางหน้าเฉินอันหลานไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูของอีกคนเบา ๆ“ถ้านายยังอยากเจอเฉินหยินชิง...”ดวงตาของเฉินอันหลานวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งโทสะ เขาหลับตาลงพยายามกดข่มอารมณ์ของตัวเองลงด้วยรู้ว่าเวลานี้ตนกำลังตกเป็นรอง เฉินอันหลานลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภายในดวงตากลับมานิ่งสงบตามเดิมก่อนจะหันไปกล่าวกับลานเซลอตด้วยน้ำเสียงราบเรียบมั่นคง“งั้นคงต้องขอรบกวนหน่อยนะครับ”ลานเซลอตมองหน้าเฉินอันหลาน แววตาปรากฏความพึงพอใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านอีกฝ่ายไปเปิดประตูห้องพักของตนเวลานี้เฉินอันหลานไม่มีสิทธิ์เลือก เห็นได้ชัดว่าลานเซลอตรู้แล้วว่าเขากำลังจะออกจากเรือถึงได้เอาพี่รองมาข่มขู่ และเฉินอันหลานก็เชื่อด้วยว่าคนอย่างลานเซลอตนั้น ‘พูดจริงทำจริง’ เขาไม่อยากเอาชีวิตพี่รองเข้ามาเสี่ยงสุดท้ายเฉินอันหลานก็เดินเข้าห้องของลานเซลอตไปโดยปราศจากความลังเลในแววตาคู่นั้นอีก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 มาห้องฉันสิ

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 มาห้องฉันสิ

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้