บทที่5
ทวงไก่คืน
ตงซีเฉินทั้งโกรธทั้งอายที่ผู้หญิงคนนี้อุ้มเขาออกมาจากห้องทำเหมือนเขาคือลูกชายตัวน้อย แต่พอมานั่งเธอจึงยื่นโจ๊กที่ข้นบวกกับมีเนื้อแห้งใส่มายังมีไข่ต้มที่ไม่สุกมาอีกหนึ่งฟองทำให้เขาหันไปมองหน้าเธออีกครั้งด้วยความแปลกใจ
"ไม่ต้องมองค่ะ สองพ่อลูกกินกันไปก่อนฉันจะเข้าไปเก็บห้องของพี่ อยู่ได้ยังไงห้องอับแบบนั้นดีแค่ไหนที่หนอนไม่ขึ้น" หนิงเหมยจูบ่นตามประสาของเธอแต่ตงซีเฉินลืมตัวมองค้อนเธอด้วยความไม่พอใจ
"ฉันจะเอาแรงที่ไหนไปเก็บกวาดแค่เดินยังไม่ได้มีแต่เสี่ยวลู่ที่ช่วยทำความสะอาดให้เท่านั้นเอง"
"พี่อย่ามางอน ฉันก็พูดไปตามประสานั่นแหละแต่ถามอะไรหน่อยได้ไหม ฉันจำได้ว่าบ้านเราเลี้ยงไก่ไว้สองตัว ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยทำอาหารและฉันก็ไม่ได้เอาไปขาย แต่ทำไมวันนี้ฉันถึงไม่เห็นไก่อยู่ในเล้าล่ะ"เท่าที่เธอจำได้ บ้านนี้มีไก่เลี้ยงไว้สองตัวเพื่อเก็บไข่ไว้กินแต่วันนี้กลับไม่มีไก่อยู่ หรือว่ามีขโมยแต่สภาพแบบนี้เนี่ยนะยังมีคนคิดที่จะเข้ามาขโมยของ
"ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองมาเอาไปค่ะย่าก็มาด้วย ตอนที่แม่นอนสลบอยู่" เสี่ยวลู่ก้มหน้าบอกเสียงเบา เธอห้ามแล้วแต่เธอเป็เด็ก สู้แรงทั้งสามคนไม่ไหว
"คนพวกนั้นทำอะไรเสี่ยวลู่หรือเปล่าลูก"
หนิงเหมยจูสูดลมหายใจเข้าปอดข่มความไม่พอใจไว้เสี่ยวลู่ส่ายหน้าไม่กล้าบอกว่าเธอนั้นล้มมีแผลที่เข่าแม้แต่พ่อเธอก็ไม่บอกเหมือนกัน กลัวว่าพ่อจะไม่สบายใจแล้วพ่อจะโทษตัวเองอีกแต่มีเหรอที่หนิงเหมยจูจะไม่รู้ จากความทรงจำที่มีและสิ่งที่เธอฝันเห็นมาตลอดบ้านนั้นเห็นแก่ตัวที่สุด เธอจึงเดินไปสำรวจร่างกายของลูกสาวเมื่อเห็นว่ามีแผลที่เข่าและแขนจริงๆ หนิงเหมยจูจึงบอกทั้งลูกและสามีว่า
"เสี่ยวลู่ดูแลพ่อให้ดีนะเดี๋ยวแม่กลับมาแม่จะไปยกอาหารมาไว้ที่โต๊ะ หากไม่อิ่มก็ตักกินเพิ่มได้เลย แม่ไปไม่นาน"
หนิงเหมยจูเดินไปยกหม้อโจ๊ก และถ้วยข้าวผัดมาตั้งไว้ที่โต๊ะก่อนจะรีบเดินออกจากบ้าน
ตงซีเฉินจึงเรียกถามว่าจะไปไหน "จะไปไหน"
"ไปทวงไก่คืน นั่นมันของบ้านเราพวกนั้นจะหน้าด้านมาขโมยแบบนี้ไม่ได้"
"แต่เธอไปคนเดียว บ้านนั้นมีคนตั้งหลายคน"
"แล้วยังไง คนเดียวก็สู้ได้อีกอย่างพี่แยกบ้านออกมาแล้ว บ้านนั้นไม่ควรวุ่นวายฉันรู้เพียงว่านั่นมันบ้านพี่ไม่ใช่บ้านฉัน ขนาดบ้านพ่อฉันยังไม่สนใจแล้วเป็แค่แม่สามีทำไมฉันต้องสน พี่กับลูกรออยู่ที่นี่แหละเสี่ยวลู่เดินมาปิดประตูบ้านด้วยถ้าไม่ใช่เสียงแม่หนูห้ามเปิดให้ใครเข้ามาเด็ดขาดเข้าใจไหม"หนิงเหมยจูพูดจบก็รีบเดินออกจากบ้านเธอเดินมาตามเส้นทางที่เธอจำได้ว่าบ้านแม่สามีนั้นไปทางไหน
เมื่อมาถึงบ้านตงเธอจึงเปิดประตูรั้วเดินเข้าไปและไม่สนใจว่าคนในบ้านนั้นจะหน้าตาตื่นกันขนาดไหนชาวบ้านที่เห็นหนิงเหมยจูสะใภ้สี่ของบ้านตงเดินมาด้วยความเร็ว
ต่างก็สงสัยจึงเลือกที่จะเดินตามเผื่อว่ามีเื่สนุกให้แต่ละคนไปพูดคุยกันในวงน้ำชาที่ศาลาใต้ต้นไม้ใหญ่ประจำหมู่บ้าน
"เธอมาทำไมสะใภ้สี่"สะใภ้ใหญ่ร้องถามเสียงดัง
"มาเอาไก่คืน"หนิงเหมยจูไม่พูดมากเดินไปทางเล้าไก่ข้างบ้านก่อนจะแอบหยิบเชือกที่อยู่ในมิติออกมาเมื่อเจอในสิ่งที่้าเธอจึงจับไก่ขึ้นมาก่อนจะเอาเชือกผูกขาด้วยความชำนาญ
"เธอจะเอาไปได้ยังไง นี่มันไก่ของบ้านนี้ แม่สามีแม่ออกมานี่หน่อยสะใภ้สี่นังเหมยจูมันมาขโมยไก่บ้านเราแล้ว"สะใภ้ใหญ่บ้านตงร้องเรียกแม่สามีให้ออกมา เธอไม่กล้าที่จะสู้กับหนิงเหมยจูคนเดียวเพราะเคยโดนสะใภ้สี่ของบ้านตงตบมาแล้ว
"อะไรสะใภ้ใหญ่ร้องโหวกเหวกโวยวายเสียงดังลั่นบ้านไปหมด แล้วใครจะมาเองไก่บ้านเราใครมันกล้า" แม่เฒ่าตงรีบเดินออกมาจากบ้านแล้วด่าสะใภ้ใหญ่เสียงดังลั่น
"ฉันเอง แม่สามีมีปัญหาอะไรไหม"หนิงเหมยจูมองคนได้ชื่อว่าเป็แม่สามีไม่วางตาแม่เฒ่าตงได้ยินเสียงลูกสะใภ้ก็ผละไปเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นไก่สองตัวที่โดนมัดขาและอยู่ในมือของลูกสะใภ้คนที่สี่เธอจะด่าออกมาด้วยความโกรธ
"นังเหมยจูแกกล้ามาขโมยไก่บ้านฉันหรืออย่าลืมสิว่าเ้าสี่มันแยกบ้านออกไปแล้วเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเอาอะไรจากที่นี่"
"แม่สามีรู้ด้วยเหรอว่าแยกบ้านแล้วไม่ควรจะเข้าไปขโมยของบ้านคนอื่น แต่การกระทำเมื่อสามวันก่อนมันไม่ใช่เลยนะฉันป่วยไม่สบายนอนอยู่ในบ้าน พี่ซีเฉินขาหักอยู่ในบ้านมีเพียงแค่เด็กสี่ขวบอย่างเสี่ยวลู่แต่กลับกลายเป็แม่สามีและบรรดาสะใภ้เดินทั้งหลายเข้าไปขโมยไก่ในบ้านของฉันทั้งสองตัวและยังมีหน้าทำร้ายลูกสาวของฉันอีก มันน่ารังเกียจเกินไปไหม"หนิงเหมยจูไม่จำเป็ต้องอาย ยิ่งมีชาวบ้านคอยมองดูแบบนี้เธอยิ่งชอบแล้วยังไงในเมื่อชื่อเสียงของเธอไม่ได้ดีไปกว่านี้อยู่แล้ว
"แก แกเอาอะไรมาพูดฉันขโมยไก่บ้านแกไปตอนไหน"แม่เฒ่าตงเริ่มหน้าเสียไม่คิดว่านังสะใภ้สี่กล้าประจานเธอต่อหน้าคนมากมาย
"ขโมยหรือไม่แม่สามีรู้ดีอยู่แก่ใจ ต้องให้ฉันพูดอีกเหรอเื่ไก่ฉันยังไม่โกรธมากแต่สิ่งที่ฉันโกรธที่สุดคือแม่สามีและบรรดาสะใภ้สุดที่รักกล้าที่จะทำร้ายเสี่ยวลู่"หนิงเหมยจูตอกกลับ
"เธอสมองกระทบกระเทือนเหรอสะใภ้สี่เธอกล้าดียังไงจึงมาด่าแม่สามีแบบนี้แล้วที่สำคัญนังเด็กเสี่ยวลู่เธอเองก็ไม่เคยสนใจไม่ใช่เหรอทำไมวันนี้นึกจะเป็แม่เลี้ยงที่แสนดีคอยปกป้องลูกเลี้ยงแบบนี้ล่ะ"สะใภ้ใหญ่จีบปากจีบคอพูดอยู่ข้างๆ แม่เฒ่าตง
"ฉันจะสมองกลับหรือสมองกระทบกระเทือนมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอหรือว่าหนักส่วนไหนของใครฉันอยากรู้เพียงว่าใครกล้าทำร้ายเสี่ยวลู่ ตอบมา!" หนิงเหมยจูใช้สายตากวาดมองแม่สามีและบรรดาสะใภ้บ้านตงด้วยสายตาที่ดุดันเมื่อไม่เห็นใครตอบเธอจึงย้ำอีกครั้ง
"อย่าให้ฉันต้องโกรธไปมากกว่านี้ ลูกใครๆ ก็รัก และเสี่ยวลู่เป็ลูกสาวของฉัน ใครหน้าไหมมันกล้า ถ้าไม่มีใครพูดจะได้เจอกับฉันเป็รายคน"
"ฉันเป็แม่สามีแกนะนังเหมยจู"แม่เฒ่าตงรู้สึกว่าวันนี้นังสะใภ้สี่ไม่ปกติมันเกิดบ้าอะไรลุกขึ้นมาปกป้องลูกเลี้ยงอย่างนังเด็กเสี่ยวลู่ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจ อีกทั้งเธอยังได้ข่าวว่าสะใภ้สี่แอบนัดพบกับชายหนุ่มคนอื่นอยู่บ่อยครั้งแล้ววันนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมา
"รู้ตัวด้วยเหรอว่าเป็แม่สามีของฉันั้แ่พี่ซีเฉินตกเขา ขาหักต้องนอนติดเตียง แม่สามีเคยไปดูสักครั้งไหมเคยตามหมอมารักษาบ้างหรือเปล่ามีแต่คอยจะพาบรรดาสะใภ้สุดที่รักไปขนเอาอาหารจากที่บ้านของเรามา จนตอนนี้แทบจะไม่เหลืออะไรให้กินมีไก่ที่พอจะเก็บไข่ไว้บำรุงพี่ซีเฉินแต่กลับมีคนหน้าไม่อายไปขโมยมาอีกถ้าไม่บอกว่าเป็บ้านเดิมของสามี ฉันคงคิดว่าเป็เ้าหนี้ที่ตามทวงเงินตกลงจะไม่บอกใช่ไหมว่าใครทำร้ายเสี่ยวลู่"
หนิงเหมยจูยังคงมองไม่วางตา ในเมื่อคิดที่จะมีเื่แล้วก็มีมันเลยแล้วกันชาวบ้านที่ได้ยินต่างยืนซุบซิบกันเสียงเบาบางคนก็เห็นเหตุการณ์ที่บ้านตงพากันไปเอาไก่วันนั้น แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเพราะต่างก็รู้ว่าบ้านตงแต่ละคนนั้นปากร้ายขนาดไหน
********************
5K
