รองประธานของฉันเป็นสายลับ

น้ำทิพย์ไม่ตอบอะไรต่อจากนั้น ทุกอย่างมันดูเหมือนว่าจะง่าย และเข้าทางพวกเขาทั้งสองคน แต่ประเด็นมันอยู่ที่น้องสาวของเธอที่ตอนนี้หลงรักชายคนที่เพิ่งจะบอกชอบเธอต่อหน้า น้ำทิพย์มองไปยังน้องสาวของตัวเองที่หลับอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเศร้าหมอง ปาร์คที่เห็นอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเข้าใจว่าน้ำทิพย์ต้องการเวลาคิดส่วนตัว เขาจึงขับรถต่อไปเรื่อยๆจนเข้าเมืองในเวลาต่อมา น้ำทิพย์เองก็บอกทางเป็นครั้งเป็นคราวจนในที่สุดก็ถึงบ้านเช่าของพวกเธอแล้ว.. “..ขอบใจมากสำหรับวันนี้..” เมื่อถึงบ้านแล้วน้ำทิพย์ก็กล่าวขึ้นพร้อมกับเปิดประตูรถทันที ปาร์คที่เห็นอย่างนั้นก็ดับรถยนต์ของตัวเอง ก่อนจะลงไปช่วยน้ำทิพย์พยุงน้ำหวานเข้าบ้านไป มันก็เล่นเอาลำบากไม่น้อย ถึงน้ำหวานจะตัวเล็กน่ารัก แต่การที่เธอทิ้งน้ำหนักมาทั้งหมดน้ำทิพย์เองก็ไม่ไหวที่จะแบก ปาร์คจึงอุ้มน้ำหวานขึ้น เพื่อให้ทุกอย่างมันจบเร็วที่สุด“เรียบร้อยแล้วครับ...” ปาร์ควางน้ำหวานลงบนเตียง ก่อนจะหันไปมองที่น้ำทิพย์ จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็เดินออกมาจากห้องนอนของหวาน น้ำทิพย์เดินไปที่ตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าเย็นๆมาเทใส่แก้วเตรียมให้ปาร์คดื่มก่อนจะกลับไป“ขอบใจนายอีกครั้งที่มาส่งพวกเราถึงที่.. ทานน้ำก่อนซิ..” น้ำทิพย์เอ่ยก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้กับปาร์ค แน่นอนว่าปาร์คเองก็ยิ้ม และรับแก้วน้ำมาดื่มจนหมดแก้ว จากนั้นก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินทางกลับ“ยังไงผมก็กลับก่อนนะครับคุณน้ำทิพย์ วันนี้เองก็ดึกมากแล้ว ขอตัวนะครับ..” ปาร์คเอ่ยออกมาก่อนจะหันหลังเดินจากไป แต่เขาก็ต้องหยุดลงเพราะเสียงของน้ำทิพย์ที่เอ่ยออกมา“เดี๋ยวก่อน... ที่นายบอกว่าชอบฉันน่ะ จริงหรือเปล่า หรือนายแค่พูดออกมาเล่นๆกัน” น้ำทิพย์ที่ตัดสินใจอยู่นานว่าจะถามไปดีไหม สุดท้ายเธอก็ถามออกไปจนได้ ปาร์คที่ได้ยินก็หันกลับมายิ้มก่อนจะตอบ“คิดว่าอย่างนั้นนะครับ.. หัวใจของผมมันเต้นแรงมากในตอนนั้น ตอนที่เห็นใบหน้าของคุณใกล้ๆ... และคุณก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกอย่างนั้น ผมจึงคิดว่าอย่างน้อยๆได้บอกคุณไปจะดีกว่าไม่มีโอกาสได้บอกนะครับ..ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะครับ..” ปาร์คหันมาตอบอย่างจริงใจ มันเล่นเอาน้ำทิพย์ต้องหลบหน้าของปาร์คไปทางอื่นก่อนที่เธอจะพูด“นายเห็นอะไรในตัวของฉันกัน.. ฉันน่ะไม่มีอะไรดีหรอกนะ..” น้ำทิพย์ยังไม่ทันได้พูดจบปาร์คก็กล่าวสวนมาในทันที“ก็ทุกอย่างนะครับ.. ผมชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ ผมดูคุณมาโดยตลอด ทั้งความติ๊งต๊องของคุณ ทั้งความอยากรู้อยากเห็นของคุณ ทั้งความรักที่คุณมีต่อเพื่อน ทั้งอาหารการกิน ทั้งความขยันทำงานของคุณ ทุกๆอย่างที่เป็นคุณ ผมชอบหมดทั้งนั้นแหละครับ” ปาร์คกล่าวออกมา เขาเป็นชายคนหนึ่งที่มองเธอจากมุมมองไกลๆ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรในบริษัทที่มันผ่านกล้องวงจรปิด เขาเห็นมันทุกอย่าง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการหาข้อมูล และพฤติกรรมของพนักงานในแผนก แต่มารู้ตัวเองอีกที เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงมองแต่เธอคนนี้ คนที่ทำให้หัวใจ และสายตาของเขาจดจ่อไปที่เธอคนเดียว“แต่ว่าฉันคงจะตอบรับนายกลับไม่ได้หรอกนะ ก็น้องสาวของฉัน..” น้ำทิพย์กล่าวอย่างเศร้าๆ ปาร์คที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็เดินตรงมายังน้ำทิพย์ก่อนจะเชยคางของเธอขึ้นมา“เรื่องของความรักมันห้ามกันไม่ได้หรอกนะครับ.. ก็ผมชอบคุณนี่น่า..” ปาร์คพูดขึ้นในขณะที่ทั้งสองมองตาของกันและกัน ในหัวของน้ำทิพย์ตอนนี้เธอคิดที่จะปฏิเสธและถอยหลังออกมา แต่ร่างกายและหัวใจของเธอกลับไม่ยอมทำตามที่สมองสั่งเลยแม้แต่น้อย“แต่ว่า...อื้มมมม..” ปาร์คไม่รอให้น้ำทิพย์กล่าวอะไรเพิ่มเติม เขาบรรจงจูบลงไปที่ริมฝีปากของน้ำทิพย์ มันเป็นเพียงแค่รอยจูบธรรมดาๆที่ไม่ได้โดดเด่นอะไร ปาร์คถอนจูบของตัวเองออกก่อนจะยิ้มให้กับเธอ “ขอบคุณนะ..ที่มาชอบคนอย่างฉัน” น้ำทิพย์กล่าวพร้อมหลับตาลง ก่อนที่แขนทั้งสองข้างของเธอจะเอื้อมเข้ามาที่คอของปาร์ค เธอยื่นหน้าจูบกับปาร์คอย่างดูดดื่ม มันเป็นจูบที่ร้อนแรงมากกว่าครั้งแรกอย่างเทียบไม่ติด ปาร์คเองก็นำมือของเขาโอบกอดกับน้ำทิพย์เอาไว้ ทั้งสองตอบรับความรู้สึกของกันและกัน น้ำทิพย์ลากตัวของปาร์คมาที่ประตูห้องของตัวเอง ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเธอพยายามที่จะเปิดประตูห้อง แน่นอนว่าทั้งสองก็เข้าไปภายในห้องพร้อมเสื้อผ้าที่เริ่มที่จะถูกถอดออกทีละชิ้นสองชิ้น น้ำทิพย์ทิ้งร่างของตัวเองลงบนเตียง และมือของเธอก็ลากชายผู้ที่เธอยอมมอบใจให้ลงมาหาเธอ ทั้งสองมองดวงตากันเล็กน้อย และได้เข้าใจว่าพวกเขายังไม่อยากจะจบคืนนี้ไปเพียงเท่านี้ ปาร์คเข้าจู่โจมน้ำทิพย์มากขึ้นทันที ตะขอของเสื้อในกำลังจะถูกปลดออก แต่เสียงโทรศัพท์ของใครสักคนก็ดังขึ้นมาพอดิบพอดี และมันเป็นเสียงที่ทำให้ปาร์คถึงกับชะงัก เขาหยุดลงกะทันหัน ก่อนจะหันหลังกลับไปเตรียมจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่น้ำทิพย์ก็ได้พูดขึ้นมาก่อน“ช่างมันไม่ได้เหรอคะ... อย่ารับสายเลย..” เธอกล่าวพร้อมกับสายตาที่ออดอ้อน ทุกอย่างกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ปาร์คเองก็ไม่ได้อยากจะหยุดเพียงเท่านี้ แต่หน้าที่ของเขาที่เขาได้แบกรับเอาไว้ต้องมาก่อน เสียงเพลงเบอร์นี้มันเป็นเสียงที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุด เพราะมันเป็นเสียงที่บ่งบอกถึงเหตุฉุกเฉินอันตรายร้ายแรงสูงสุด“ต้องขอโทษด้วยครับ.. แต่ว่าสายนี้ผมจำเป็นต้องรับมัน.. ถ้าผมกลับมาได้ ผมสัญญาว่าจะเล่าทุกอย่างให้กับคุณน้ำทิพย์ฟังนะครับ..” ปาร์คยิ้มออกมา ก่อนจะรับสายในทันที“โค้ดเบต้า..... ร้อยเอกปาร์ค จี โฮ... พันตรีเหรอครับ เกิดอะไรขึ้น... ทราบแล้วครับ จะรีบดำเนินการในทันที..” ปาร์คกดวางสายลง ก่อนจะรีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองในขณะที่น้ำทิพย์กำลังมองมาอย่างไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงได้กล่าวออกมาเหมือนกับทหารในหนังอย่างไรอย่างนั้น แล้วเขาต้องไปทำอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนั้นกัน“จะไปแล้วเหรอคะ...” น้ำทิพย์กล่าวถาม ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นมาหยิบเนคไทให้กับปาร์ค และสวมใส่มันให้กับเขาทันที“ผมมีเวลาไม่มากครับ.. ผมได้แค่คร่าวๆก่อน ผมเป็นทหารของสหประชาชาติ และตอนนี้มีภารกิจเร่งด่วนที่ต้องไปทำ หัวหน้าของพวกเรา ไม่ซิ ต้องบอกว่าท่านรองประธานหรืออาร์ท ถูกจับตัวไปโดยกลุ่มทหารที่เราไม่ทราบสังกัด เอาไว้ผมจะกลับมาเล่า และบอกทุกอย่างกับคุณภายหลังนะครับคุณน้ำทิพย์..” ปาร์คกล่าวความจริงออกไป เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมอาร์ทหัวหน้าของเขาถึงยอมเสี่ยงที่จะเปิดเผยตัวเอง หรืออาจจะเป็นแค่ความสบายใจ ความสบายใจที่ไม่อยากจะโกหกคนที่ตัวเองรัก..“ค่ะ ฉันจะรอนะคะ...” น้ำทิพย์ยิ้มให้กับปาร์คก็จะหอมแก้มปาร์คไปอย่างเขินๆ ซึ่งปาร์คเองก็ยิ้ม และหอมกลับด้วยเช่นกัน ปาร์คเดินออกมาจากห้องด้วยความรีบร้อน แต่สิ่งเขาไม่ได้คาดคิดก็เกิดขึ้น เพราะตอนนี้น้ำหวานกำลังนั่งเคี้ยวขนมอยู่บนโต๊ะอาหาร และกำลังจ้องมองมาทางเขาก่อนจะยิ้มหวานให้กับปาร์ค แต่ปาร์คไม่มีเวลาแล้วที่จะพูดอะไร เขาเดินออกมาจากบ้านปล่อยให้สองพี่น้องจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น“พี่ทิพย์ หวานว่า..เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 54

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 54

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้