ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        บ้านเก่าของตระกูลจิ่งไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก และจูจินหลงยังขวางทางออกไว้มิด จิ่งเยี่ยนกุยแม้อยากจะหนีก็ไม่มีที่ให้หนี ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้จิ่งเยี่ยนกุยไม่ได้อยากหนีเลยแม้แต่น้อย

        จิ่งเยี่ยนกุยพูดพลางทำท่าตื่นตระหนก “อาหญิงเล็ก หนูกลัวจังเลย! ทำยังไงดีคะ?”

        ก่อนหน้านี้อาหญิงเล็กรู้สึกว่าเธอทำผิดต่อตระกูลจูเพราะไม่สามารถมีลูกได้ จึงกัดฟันอดทนต่อคำด่าจากเจิ้งอวี้จูและการทรยศจากจูจินหลง

        แต่ตอนนี้จูจินหลงกลับคิดจะทำเรื่องแบบนั้นกับจิ่งเยี่ยนกุย เรื่องนี้เธอทนไม่ได้อีกแล้ว! เธอและจิ่งเยี่ยนกุยเติบโตมาด้วยกัน มีความผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง ชีวิตของเธอถูกจูจินหลงทำลายก็ช่างมันเถอะ แต่เธอไม่มีวันยอมให้จูจินหลงทำลายชีวิตของจิ่งเยี่ยนกุยเด็ดขาด!

        เธอพลันคำรามออกมา “จูจินหลง แกมันไม่ใช่คน ฉันจะหย่ากับแก!”

        จูจินหลงพูดด้วยสีหน้าดูถูก “หย่าเหรอ? แม่ไก่ที่ไม่ยอมออกไข่อย่างแก ถ้าหย่ากับฉันไป จะมีผู้ชายที่ไหนเอา! แกปล่อยมือเสียตั้งแต่ตอนนี้ อย่ามายุ่มย่ามเรื่องดีๆ ของฉัน!”

        พูดจบก็ผลักอาหญิงเล็กจิ่งออกไป แล้วพุ่งเข้าใส่จิ่งเยี่ยนกุยทันที

        จิ่งเยี่ยนกุยเบี่ยงกายหลบหลีกเล็กน้อย ในมือพลันมีลูกตุ้มชั่งน้ำหนักเพิ่มเข้ามา ลูกตุ้มฟาดลงบนหัวของจูจินหลงอย่างแรงจนเลือดสาดกระเซ็นทันใด!

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้จูจินหลงและอาหญิงเล็กจิ่งตกใจอย่างยิ่ง จูจินหลงถูกตีจนมึนงงไปชั่วขณะ จิ่งเยี่ยนกุยใช้มืออีกข้างหยิบเข็มเงินขึ้นมา แล้วแทงลงบนจุดฝังเข็มจุดหนึ่งของจูจินหลงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

        เดิมทีจูจินหลงมีจิตใจชั่วร้าย ส่วนใดส่วนหนึ่งบนร่างอยู่ไม่สุข เมื่อจิ่งเยี่ยนกุยแทงเข็มลงไป ตรงๆ นั้นก็อ่อนยวบยาบลงทันที

        แต่ตอนนี้หัวของเขามีเลือดไหล เข็มที่จิ่งเยี่ยนกุยแทงลงไปนั้นเทียบไม่ได้กับบาดแผลบนหัวเลย เขาพลันคำรามออกมา “แกกล้าดียังไงมาตีฉัน!”

        จิ่งเยี่ยนกุยเก็บเข็มเงิน แล้วหยิบมีดอีโต้ที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา เมื่อเห็นแววตาดุดันของเด็กสาว จูจินหลงก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล รู้ว่าคืนนี้คงไม่มีทางได้เปรียบอะไรแล้ว

        ขณะที่จิ่งเยี่ยนกุยเงื้อมีดขึ้น เขาก็ร้องลั่นแล้วหันหลังวิ่งหนีไป

        ทันทีที่เขาหนีไป จิ่งเยี่ยนกุยก็รีบไปลงกลอนประตูทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ หัวใจก็เต้นแรงมากเหมือนกัน

        ตอนนี้อาหญิงเล็กจิ่งได้สติกลับมา เธอฟุบลงที่ข้างเตียงแล้วตะโกนว่า “เยี่ยนกุย แกไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

        จิ่งเยี่ยนกุยสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับลมหายใจ แล้วพุ่งเข้าไปกอดอาหญิงเล็กจิ่ง “คุณอา หนูกลัว!”

        “ไม่ต้องกลัว!” อาหญิงเล็กจิ่งลูบหลังเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “ไอ้สารเลวจูจินหลงหนีไปแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว! ไม่เป็นอะไรแล้ว!”

        ความจริงแล้วเธอเองกลัวมากกว่าจิ่งเยี่ยนกุยเสียอีก มือสั่นเทาอย่างรุนแรง แต่เธอคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่และแก่กว่าจิ่งเยี่ยนกุยหลายปี ในเวลานี้อย่างไรก็ต้องปลอบใจจิ่งเยี่ยนกุยสักหน่อย

        จิ่งเยี่ยนกุยร้องไห้ออกมา “คุณอา เขาจะกลับมาอีกไหม?”

        เรื่องนี้อาหญิงเล็กจิ่งจะรู้ได้อย่างไร จึงได้แต่พูดว่า “เยี่ยนกุยไม่ต้องกลัว มีอาอยู่ทั้งคน จะไม่ยอมให้ไอ้สารเลวนั่นมาทำร้ายเธอได้”

        แต่พอพูดจบก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาอีก เพราะรู้ว่าไอ้สารเลวจูจินหลงที่หมายปองจิ่งเยี่ยนกุยคงจะไม่ยอมจบง่ายๆ จึงอดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้

        จิ่งเยี่ยนกุยจึงฉวยโอกาสพูดว่า “คุณอา จะหย่ากับจูจินหลงจริงๆ ใช่ไหมคะ?”

        “หย่า!” มือของอาหญิงเล็กจิ่งสั่นเทายิ่งกว่าเดิม “พรุ่งนี้ฉันจะหย่ากับเขา! ต่อให้ไม่เห็นแก่ตัวเอง ฉันก็จะไม่ยอมให้เขามาทำร้ายแกได้อีก!”

        พูดจบก็ร้องไห้ออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได้

        เธอทนทุกข์คนเดียวได้ แต่ไม่อยากให้จิ่งเยี่ยนกุยต้องมาพลอยเดือดร้อนไปด้วย!

        จิ่งเยี่ยนกุยได้ยินคำพูดของอาหญิงเล็กจิ่งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดคุณอาก็ยังไม่หลงผิด ครั้งนี้ที่จูจินหลงมาที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายไปเสียทั้งหมด

        เธอยังรู้ว่าวันนี้แม้จูจินหลงจะถูกเธอทำร้ายก็ไม่กล้าไปบอกใคร เพราะเรื่องแบบนี้มันน่าอายเกินไป

        ส่วนการจัดการกับคนต่ำช้าอย่างจูจินหลงนั้น แค่ตีก็คงไม่พอ คนเลวทรามขนาดนั้น เธอได้ทำให้เขาหมดความสามารถในการกระทำเรื่องต่ำช้าไปแล้ว เพราะเข็มที่เธอแทงลงไปนั้น ได้ระงับความสุขของการเป็นชายคนหนึ่งไปทั้งหมดแล้ว

        หลังจากถูกจูจินหลงก่อเรื่องเช่นนี้ อาหญิงเล็กจิ่งก็กลัวว่าเขาจะกลับมาอีก จึงพยายามที่จะไม่ให้ตัวเองหลับไป

        จิ่งเยี่ยนกุยจับมือเธอแล้วพูดว่า “อาเล็กคะ ช่วงก่อนหนูเพิ่งได้รับคำสั่งซื้อยาสมุนไพรมา ทำคนเดียวแทบไม่ไหว หลังจากที่คุณอาหย่ากับจูจินหลง จะมาช่วยหนูได้ไหมคะ?”

        ช่วงนี้อาหญิงเล็กจิ่งถูกตระกูลจูทำร้ายอย่างหนัก ทุกวันมีงานให้ทำไม่จบไม่สิ้น วันนั้นตอนอารองส่งเนื้อมาให้ เธอรู้แค่ว่าจิ่งเยี่ยนกุยและฟางเสียนจือหมั้นกันแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆ เธอไม่รู้อะไรเลย

        ตอนนี้ได้ยินจิ่งเยี่ยนกุยพูดถึงเรื่องการปรุงยา ก็เริ่มสังเกตว่าหลานสาวที่เอาแต่ทำงานของเธอเปลี่ยนไป เธอจึงถามจิ่งเยี่ยนกุยว่า “เรื่องนี้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่จะยอมเหรอ?”

        จิ่งเยี่ยนกุยยิ้มแล้วพูดว่า “พวกเขาจะยอมหรือไม่ยอมไม่สำคัญ เพราะหนูย้ายทะเบียนบ้านมาอยู่กับปู่ย่าแล้ว หลังจากนี้หนูก็ไม่ใช่ลูกของพวกเขาอีกต่อไป เรื่องของหนู พวกเขาไม่มีสิทธิ์มายุ่งแล้วค่ะ”

        อาหญิงเล็กจิ่งตกใจจนตาค้าง จิ่งเยี่ยนกุยพูดต่อด้วยเสียงเบาว่า “เมื่อก่อนหนูคิดแต่ว่าจะต้องทำตามคำสั่งของแม่ จะต้องดูแลน้องชายและน้องสาว จะต้องกตัญญูต่อพวกเขา เลยยอมทำทุกอย่าง”

        “แต่หนูทำไปมากขนาดนั้น แม่กับเสี่ยวเยวี่ยก็ยังรวมหัวกันทำร้ายหนู ผลักหนูตกหน้าผาบ้างล่ะ พอหนูต่อต้านหน่อย พ่อก็ทำร้ายหนูแทบตายบ้างล่ะ”

        “หลังจากหนูออกจากตระกูลจิ่งมา ก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้หลุดพ้นจากกรงขัง รู้สึกผ่อนคลายขึ้นไม่น้อยเลยค่ะ เมื่อก่อนหนูเคยคิดว่าชีวิตมันหนักอึ้งจนมองไม่เห็นความหวัง และคิดว่าถ้าออกจากตระกูลจิ่งแล้วคงอยู่ไม่ได้”

        “แต่คุณอา ดูตอนนี้สิคะ หนูมีชีวิตที่ดีกว่าเมื่อก่อนไม่ใช่เหรอ?”

        อาหญิงเล็กจิ่งมองเด็กสาวที่สุขุมและมั่นใจ แววตาที่เปล่งประกายออกมานั้นเป็นสีสันที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทั่วทั้งกายแตกต่างจากเด็กสาวที่เอาแต่ทำงานที่เธอเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง

        ในใจของเธอเริ่มมีความหวังขึ้นมา ถ้าเธอออกจากตระกูลจูแล้ว เธอจะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมหรือไม่นะ?

        เธอกุมมือของจิ่งเยี่ยนกุยแน่นแล้วพูดว่า “ฉันเข้าใจสิ่งที่แกพูด ไม่ต้องห่วง เรื่องบางเรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว สำหรับฉันมันไม่มีทางหวนกลับ ตอนนี้ฉันไม่กลัวตายด้วยซ้ำ จะให้กลัวอะไรอีก?”

        มุมปากของจิ่งเยี่ยนกุยยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเผยประกายแห่งความสุข เธอเอื้อมมือไปกอดอาหญิงเล็กจิ่ง “หลังจากนี้ชีวิตของเราจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ”

        สถานการณ์ของทั้งสองไม่ค่อยแตกต่างกัน อีกทั้งยังคุ้นเคยกันดี จึงเข้าใจความรู้สึกของกันและกันในตอนนี้

        ความคิดภายในใจของอาหญิงเล็กจิ่งก็ลุ่มลึกเช่นกัน ในเมื่อจิ่งเยี่ยนกุยสามารถฝ่าฟันพันธนาการของตระกูลจิ่งได้ ทำไมเธอจะฝ่าฟันพันธนาการของตระกูลจูไม่ได้?

        จนกระทั่งกลางดึก คนในตระกูลจิ่งก็กลับมา อารองจิ่งและอาสามกลับมาก็พากันด่าเล็กน้อย แต่ก็สู้ความเหนื่อยล้าไม่ไหว และพากันหาวหวอดๆ ออกมา

        อารองจิ่งพูดกับอาหญิงเล็กว่า “ไอ้สารเลวจูจินหลงหนีไปแล้ว พรุ่งนี้พวกเราจะไปตระกูลจูอีกรอบเพื่อเอาคืนให้แกเอง!”

        อาหญิงเล็กจิ่งลุกขึ้นมานั่งแล้วพูดว่า “พี่รองคะ ฉันไม่อยากเอาคืน ฉันอยากหย่าค่ะ”