ห้องนอน
เซี่ยปิงนั่งสมาธิบนเตียง เนื้อหมีอัคคีที่เพิ่งกินไปผสานรวมกับหยางบริสุทธิ์ ทำให้เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่เอ่อล้นออกมา
เมื่อลืมตาขึ้นก็พบกับแสงประกายอันสวยงาม สัมผัสได้ว่าพลังปราณในร่างแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย เสี้ยวอึดใจสั้นๆ พลังงานจากเนื้อหมีอัคคีได้ซึมซับเข้าร่างกายเขาจนเสร็จสมบูรณ์
ต้องรู้ด้วยว่า การที่คนปกติธรรมดาจะดูดซึมคุณค่าทางอาหารอย่างสมบูรณ์ ไม่สามารถทำสำเร็จได้ภายในหนึ่งวัน แต่เซี่ยปิงที่มีเคล็ดวิชาหยางบริสุทธิ์สามารถทำมันได้ ท้องของเขาเป็นดั่งเตาหลอม ช่วยกลืนและกลั่นเนื้อสัตว์อสูรได้ในพริบตา
“น่าเสียดายที่เนื้อหมีอัคคีมีน้อยเกินไปหน่อย ถ้ามีมากกว่านี้ เราก็สามารถบุกทะลวงด่านเป็นนักสู้ขั้นห้า โดยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเดือน” เซี่ยปิงกำหมัดด้วยความเสียดาย
หากได้กินเนื้อหมีอัคคีทุกวัน ความสามารถในการพัฒนาของเขาก็จะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว การเลื่อนระดับเป็นนักสู้ขั้นห้า ไม่ใช่เรื่องยาก รวมถึงการสอบเข้าสถาบันระดับหนึ่ง ไม่นับว่าเป็นปัญหาสำหรับเขา
แต่ด้วยราคาเนื้อหมีอัคคีนั้นแพงเกินไป ครอบครัวของเขาไม่มีกำลังจ่ายขนาดนั้น
“ข้าไม่รู้สึกแปลกใจ ทำไมพวกลูกคนรวยจึงพัฒนาการฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะไม่มีพรสวรรค์ติดตัว แต่ก็ยังมีทรัพยากรล้นเหลือ” เซี่ยปิงอดถอนหายใจไม่ได้
ในโรงเรียน สำหรับคนที่มีฐานะร่ำรวยเป็นทุนเดิม พวกเขากินเนื้อสัตว์อสูรอยู่เป็นประจำทุกวัน เช่นนี้แล้ว พวกเขาจะไม่แข็งแกร่งได้อย่างไรกัน
ส่วนนักเรียนธรรมดา ทำได้เพียงฝึกฝนอย่างหนัก อาศัยดูดซับพลังทางจิตวิญญาณอันน้อยนิดของสวรรค์และโลก ทำให้ความแตกต่างด้านพลังปราณมีช่องว่างมากขึ้นเรื่อยๆ
“พิจารณาดูแล้ว คงต้องใช้คะแนนความเกลียดชังแลกยาคุณภาพสูงมาเสริมพลัง” ดวงตาเซี่ยปิงเป็นประกาย จากการประลองครั้งที่ผ่านมา เขาได้คะแนนความเกลียดชังเพิ่มมาสองร้อยยี่สิบคะแนน
“ปัญหาคือ ค่าความเกลียดชังที่มีอยู่ตอนนี้มันยังไม่พอ หากคิดเอาแต่สร้างความเกลียดชังให้กับคนอื่นตลอดเวลาคงจะไม่ดีนัก ไม่เช่นนั้น ฉันอาจได้เป็นศัตรูตัวฉมังของสาธารณะชนจนไม่มีที่ให้ยืนหายใจ สำหรับฉัน นี่เป็นดาบสองคม ฉันต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง ”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ทีไร เซี่ยปิงพลันรู้สึกหมดแรงเสียดื้อๆ “ดูเหมือนว่าฉันต้องหาเงินก่อนเป็นอันดับแรก เพราะถ้าหากไม่มีเงิน ฉันจะหายากับเนื้อสัตว์อสูรมาจากไหน และจะไม่มีทางยกระดับการฝึกฝนของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว”
“แต่...ฉันจะหาเงินยังไงล่ะ”
เซี่ยปิงรู้สึกทุกข์ถนัด เขาเป็นแค่นักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง แม้จะได้รับทักษะขั้นสูงมา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพอมีทางไหนบ้างที่หาเงินได้
ด้วยระดับการฝึกฝนของเขาตอนนี้ ต่อให้ออกล่าสัตว์อสูรมาขาย จำนวนเงินที่ได้มาก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของร่างกายได้
“หรือว่า....เราจะเขียนนิยายขาย”
เซี่ยปิงรู้สึกเริ่มมีความหวัง “ต่อให้ในดาวหยานหวงจะมีเทคโนโลยีก้าวไกลเกินกว่าโลกมนุษย์ แต่เสน่ห์ของสำนวนวาทะยังมีให้เห็นอยู่ทุกหนแห่ง นักเขียนมือทองสามารถหาเงินได้เป็นพันล้านต่อปี นี่มันเป็นโอกาสอย่างหนึ่ง”
อีกอย่าง ดาวดวงนี้มีกฎหมายลิขสิทธิ์ที่เคร่งครัด ทำให้วงการหนังสือเติบโตจนถึงทุกวันนี้
ความทรงจำของเขาในโลกมนุษย์ยังคงชัดเจน เขาได้อ่านนิยายดังๆ มาแล้วมากมาย และรู้เรื่องหลักการเขียนนิยายพอสมควร แต่ว่าเขาจะเขียนนิยายประเภทไหนดีถึงจะถูกใจคนบนดาวหยานหวง
“ข้าต้องตัดนิยายแนวศิลปะการต่อสู้ออกก่อน เพราะว่าไม่เหมาะกับดาวดวงนี้สักเท่าไหร่”
เซี่ยปิงตัดตัวเลือกแรกออก เนื่องจากการเขียนนิยายต้องให้ผู้อ่านใช้จินตนาการที่ลึกซึ้ง หากว่าเขาเขียนนิยายเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ มันคงจะไม่เหมาะกับดาวหยานหวง เพราะว่าสำหรับที่นี่แล้ว ศิลปะการต่อสู้ ไม่ใช่เรื่องปรัมปราที่ปรุงแต่งขึ้นมา แต่มันมีอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง
นิยายเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ก็คงจะไม่เหมาะ เพราะโลกมนุษย์กับดาวหยานหวงต่างมีประวัติศาสตร์ไม่เหมือนกัน ยากจะเข้าถึงกลุ่มคนอ่าน
“หรือว่าจะเป็นนิยายแนวอีโรติกดีนะ”
นิยายอีโรติกคือนิยายที่มีถ้อยคำไม่เหมาะสมหรือพูดง่ายๆ คือนิยายลามกอนาจารที่มีเรื่องเพศสัมพันธ์อยู่ในเนื้อหา ซึ่งถูกสั่งห้ามให้เผยแพร่ในโลกมนุษย์อย่างประเทศจีน
นิยายบางเล่มถูกแอบเขียนขึ้นมา แสดงถึงเนื้อหาลึกซึ้งประกอบกับพรสวรรค์ของผู้เขียนที่สร้างสรรค์เนื้อหาออกมาน่าติดตาม
“ตกลงเอาอันนี้แหละ ฉันจะเขียนนิยายอีโรติก”
เซี่ยปิงกำหมัดขึ้นมา “ต่อให้มันจะเป็นคนละดวงดาว ด้านเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ไม่เหมือนกัน แต่เราต่างก็เป็นมนุษย์ เป็นผู้ชายที่มีอารมณ์ทางเพศ ดังนั้น หากนิยายแนวนี้เคยได้รับความนิยมบนโลกอย่างล้นหลาม มันก็สามารถจุดประกายความต้องการบนดาวหยางหวนได้ด้วยเช่นกัน!”
สำคัญกว่านั้น นิยายแนวนี้ไม่ได้ถูกสั่งห้ามบนดาวหยานหวง ทุกอย่างเปิดกว้าง ภายใต้ข้อกำหนด ผู้อ่านต้องมีอายุเกินกว่าสิบสองปีขึ้นไป
“เส้นทางแห่งเงินตราเริ่มต้นจากการเขียนนิยายอีโรติก”
ดวงตาเซี่ยปิงเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง ในที่สุดเขาก็ได้พบวิธีสร้างโชคลาภ
ก่อนอื่นเขาต้องเลือกนิยายที่เคยอ่านบนโลกมาสักเรื่อง
เซี่ยปิงนึกถึงผลงานของอาจารย์ไป๋หรง นิยายคลาสสิกเรื่องนี้ทำให้เขาเสียกระดาษทิชชู่ไปคืนแล้วคืนเล่า ถูกจัดให้เป็นนิยายอันแสนวิเศษสำหรับเขาเสมอมา
ถ้านิยายเล่มนี้ไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ ก็ไม่มีเล่มไหนแล้วล่ะที่จะประสบความสำเร็จ
333K
