หลังจากนาฬิกาทรายแตก
ห้องทั้งห้องยังคงสว่างด้วยละอองแสงทองจาง ๆ
เหมือนมีเสียงกระซิบของผู้เป็นเทพวนเวียนอยู่ในลม
ซูอินยกมือขึ้น
จ้องรอยสัญลักษณ์ดาวเจ็ดแฉกที่ปรากฏบนหลังมือเธอ
เธอสัมผัสมันเบา ๆ
แค่แตะ—
รู้สึกเหมือน “หัวใจเต้นผิดจังหวะ”
ไม่ใช่เพราะเจ็บ
แต่เหมือนตื่นขึ้นอีกชั้นหนึ่ง
จากการที่ผนึกที่สองเริ่มเปิด
องค์ชายฉีอวิ้นยืนอยู่ข้างเตียง
ยังคงมองเธอเหมือนกลัวว่าเธอจะสลายไปถ้าเขากะพริบตา
“เจ้ายังเวียนหัวอยู่หรือไม่?”
ซูอินสูดลมหายใจ
“ไม่มากเพคะ…ข้าแค่รู้สึกว่า…มีบางอย่างมองอยู่”
เธอไม่ได้โกหก
ตั้งแต่ผนึกแรกแตก เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่ไม่ใช่มนุษย์
มองจาก “อีกด้านของโลก”
องค์ชายขยับตัว
นั่งลงข้าง ๆ เธอ
จับมือเธออย่างระมัดระวัง
“อย่าคิดมาก
ตราบใดที่ข้าอยู่…ไม่มีสิ่งใดแตะตัวเจ้าได้”
ซูอินพยายามยิ้ม
แต่หัวใจยังสั่น
“ท่านจะอยู่กับข้า…ตลอดไปหรือเพคะ?”
องค์ชายตอบโดยไม่ลังเลแม้ครึ่งลมหายใจ
“ตลอดชีวิตของข้า”
หัวใจซูอินเต้นวาบ
เธอหลบตาแทบไม่ทัน
ทันใดนั้น
เสียงทหารตะโกนจากด้านนอก
“องค์ชายเพคะ! พบสิ่งนี้หน้าตำหนัก!”
องค์ชายผุดลุกขึ้น
เปิดประตู
แล้วชะงัก
ที่หน้าตำหนักของซูอิน
มีกระจกบานหนึ่งตั้งอยู่
ใหญ่พอจะสะท้อนคนทั้งตัว
แต่ไม่ใช่แค่กระจกธรรมดา—
กรอบกระจกเป็น เหล็กดำ
สลักลายรูปนกสองหัว
มีดวงตาสีแดงวาวเหมือนมองกลับมาที่ผู้ยืนอยู่ตรงหน้า
ซูอินเดินมาดูด้วยความสงสัย
แต่พอเธอยืนใกล้—
ภาพสะท้อนของเธอ…ไม่เหมือนตัวจริง
ในกระจก
เธอสวมชุดสีขาวปักทอง
ผมยาวสยายเหมือนเทพธิดา
ดวงตามีประกายสีทองเหมือนไฟสวรรค์
แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ—
ข้างหลังเธอ
มีเงาดำสูงใหญ่ยืนอยู่
มือยื่นมาทางไหล่เธอ
ปลายนิ้วคมยาวราวเล็บปีศาจ
ซูอินสะดุ้ง
“องค์ชาย…!!”
องค์ชายคว้าไหล่เธอ
แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว
ฟึ่บ—!
“อย่ามองกระจกนั้น!”
เขาหันไปสั่งทหาร
“นำกระจกไปขังไว้ในหอสวดมนต์! เร่ง!”
แต่ทันใดนั้น—
เงาในกระจก “ขยับ”
มันยกนิ้วขึ้น
แตะขอบกระจก
แล้วลากลงช้า ๆ
เสียง แคว่ก…แคว่ก… ดังออกมาจากบานกระจก
เหมือนมีบางอย่างกำลังพยายาม “ปีนออกมา”
ทหารผลักไม่ขยับ
กระจกหนักเหมือนตะกั่วพันปี
กระจกสะท้อนเงาซูอินอีกครั้ง
แต่รอบตัวเธอกลับมี—
วงแสงเจ็ดดาวล้อมรอบ
เหมือนตำแหน่งของผนึกทั้งเจ็ด
กำลังเริ่มเผยตัวทีละชั้น
ซูอินสั่น
“นั่นมัน…ชะตาของข้าหรือเพคะ?”
องค์ชายจับมือเธอ
มือเขาใหญ่และอุ่น
บีบเธอแน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายเข้าไปในกระจก
“ไม่ใช่ชะตา
แต่เป็นคำเตือน”
เขาพูดเสียงต่ำ
“และข้าจะไม่ให้คำเตือนนั้นเกิดขึ้นจริง”
ในจังหวะทหารจะยกกระจกขึ้น
พื้นก็สั่นเบา ๆ
ซูอินเห็นเงาในกระจกอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้—
แทนที่จะเป็นเธอในชุดขาว
เธอเห็นภาพหนึ่งแวบขึ้นเร็วมาก
เธอล้มลงในอ้อมแขนขององค์ชาย
เสื้อเขาเปื้อนเลือด
มือเขากอดเธอแน่น
และร้องเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแตกสลาย
ซูอินหน้าซีดขาว
หัวใจหายไปครึ่งดวงทันที
ภาพนั้น—
คือเธอกำลัง “ตาย”
องค์ชายเห็นสีหน้าเธอ
รีบจับหน้าเธอด้วยสองมือ
บังคับให้สบตาเขา
“ซูอิน
เจ้าบอกข้า
เห็นอะไรในกระจก?”
ซูอินสั่น
น้ำตาคลอ
แต่เธอกัดฟันตอบ
กลัวว่าถ้าโกหก
เขาจะยิ่งกังวลกว่าเดิม
“…ข้าเห็นท่านกอดข้า
และข้า…เหมือนกำลังจะตายเพคะ”
องค์ชายชะงักทั้งตัว
แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
ก่อนใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นเฉียบคม
เหมือนนักรบที่ตื่นขึ้นจากการหลับลึก
เขาดึงซูอินเข้ามากอด
แน่น
แรง
และลึกจนซูอินรู้สึกว่าเขากำลังสั่น
“ไม่มีทาง”
เขาพูดเสียงต่ำจนเหมือนคำประกาศห้ามลิขิตฟ้า
“ไม่มีทางให้เจ้า…ล้มในอ้อมแขนข้าอีกครั้ง
ถึงสวรรค์ลงโทษ
ข้าก็จะฝืนมัน”
ซูอินตัวอ่อนแรง
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะน้ำเสียงเขา—
เต็มไปด้วยความรักที่ลึกจนปิดไม่มิด
เธอกำแขนเสื้อเขาแน่น
“องค์ชาย…ข้าไม่อยากเห็นท่านร้องไห้ในอนาคตเลย…”
เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ
ช้า
และอ่อนโยนที่สุดในเรื่องจนถึงตอนนี้
“เจ้าจะไม่เห็นมันอีก
เพราะข้าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก”
ทหารสี่คนใช้แรงทั้งหมด
ลากกระจกออกจากตำหนักได้ในที่สุด
หลังจากประตูปิดลง
ห้องก็กลับมาเงียบ
องค์ชายจับมือเธอ
และพูดสิ่งที่ทำให้ซูอินขนลุกทันที
“กระจกนั้น…เรียกว่า
กระจกเงาสะท้อนดวงชะตา
เป็นของผู้ติดตามเทพสวรรค์ยุคโบราณ
มันไม่ใช่ของปีศาจ
แต่ก็ไม่ใช่ของมนุษย์เช่นกัน”
ซูอินถามเสียงสั่น
“มันสะท้อนอนาคตหรือเพคะ?”
องค์ชายตอบช้า ๆ
“มันสะท้อน
‘ความเป็นไปได้ที่เจ้าไม่อาจหลีกเลี่ยง…หากเจ้ากลัวมัน’”
ซูอินค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะอก
เสียงหัวใจตัวเองดังชัดเจนเกินไป
จนเธอกลัวว่ามันจะได้ยินไปถึงสวรรค์
“แล้วข้าต้องทำอย่างไร…เพื่อไม่ให้ภาพนั้นเกิดขึ้น?”
องค์ชายหันหน้ามา
จับคางเธอเบา ๆ
ให้สบตาเขาแบบตรง ๆ
ไม่มีสิ่งใดกั้น
“ก้าวไปพร้อมข้า
อย่าห่างจากข้า
แม้แต่หนึ่งลมหายใจ”
ซูอินใจเต้นแทบหยุด
“ตะ—แต่ข้าทำให้ท่านลำบากหรือเปล่าเพคะ…”
องค์ชายส่ายหน้า
ยิ้มมุมปากแบบที่ทำเธอหายใจไม่ทัน
“เจ้าคือเหตุผลเดียวที่ข้ายังอยากหายใจ”
ซูอินหน้าแดงจนถึงหู
ลืมแม้แต่จะกะพริบตา
เขาขยับเข้ามาใกล้
ใกล้จนเธอสัมผัสลมหายใจเขาได้ทุกจังหวะ
เป็น “Close-Proximity Tension Scene” แบบสมบูรณ์
แต่ในวินาทีนั้นเอง—
กระจกที่ถูกลากออกไป—
แตกเป็นเสี่ยงทั้งบาน
เสียงดังสนั่นไปถึงห้องซูอิน
องค์ชายลุกขึ้นทันที
“ผนึกที่สอง…ใกล้จะเปิดเต็มที่แล้ว”
ซูอินกำมือแน่น
“องค์ชาย…ข้าจะสู้ไปกับท่านเพคะ
ไม่หนีอีกแล้ว”
องค์ชายหันกลับมา
มองเธอด้วยสายตาอ่อนลง
“เจ้าต้องจับมือข้าให้แน่น
เพราะตั้งแต่นี้ไป…ชะตาของเราสองคนจะเดินคู่กัน”
ซูอินพยักหน้า
หัวใจสั่นเหมือนจะระเบิด
ตอนนี้คุณมีหลายไฮไลต์:
✔ อนาคตเริ่มแสดงผลล่วงหน้า
✔ ซูอินเห็นฉากตายของตัวเองในอนาคต
✔ กระจกปีศาจ–สวรรค์เผย “เงาเบื้องหลังผู้ฆ่า”
✔ องค์ชายยอมรับว่ากลัวเสียเธอที่สุด
✔ โรแมนซ์ระดับลมหายใจปะทะกัน
✔ ผนึกที่สองใกล้เปิดเต็มที่ (ศัตรูตัวจริงจะเริ่มโผล่)
พร้อมต่อ บทที่ 35: เสียงกระซิบจากยุคสมัย ไหมครับ?
11.12M
