ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

“พี่หวังว่าเราจะไม่คิดอะไรแพลง ๆ ถ้าเสี่ยวเสียตายขึ้นมาคงเกิดใหม่ไม่ได้หรอกนะ”
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่ได้ยินก็ยิ้มกล่าว
“หนูแค่สงสัยเฉย ๆ ค่ะ หนูไม่กล้าพอให้น้องเขาตายหรอก” อสูรลวงตาพยักหน้าเดินทางต่อ ระหว่างทางเธอก็จัดการกับซอมบี้ประเภทนกมากมาย ด้วยการนำของเจ้าสำนักลวงตาทำให้เข้าไปลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ คราวนี้พื้นที่ปลอดภัยก็เริ่มกว้างทำให้ผู้เล่นสามารถเดินเกาะกลุ่มกันได้ไม่ต้องเดินเป็นเส้นทางเดียวเหมือนก่อนหน้านี้อีก
เป็นเวลาเดียวกันที่พลอยเอ่ยถามขึ้นขณะตวัดคลื่นดาบสังหารซอมบี้มากมาย
“พี่แป้ง…ถ้าสมมุติหนูระเบิดลมปราณไปโดนกระจกแห่งโศกหนูก็จะตายเหมือนกันหรอคะ? ”
อสูรลวงตาพยักหน้าอธิบาย
“ไม่ว่าจะได้เหตุผลหรือกรณีอะไรก็ตาม ถ้าเราสัมผัสกระจกแห่งโศกจะตายกันหมดอยู่ดี”
พลอยถอนหายใจเสียดาย เธออยากจะสำรวจที่นี่มาก ๆ เพราะอยากรู้เกี่ยวกับหุบเหวกระจกแห่งโศกนี้ น่าเสียดายค่าใช้จ่ายในการสำรวจของมันต่อหนึ่งช่องคือความตายของคนหนึ่งคน ในเวลานั้นที่การเดินทางมาถึงครึ่งทาง พลอยก็รับรู้แรงดิ้นแขนซ้ายของเธอที่ตอนนี้เสี่ยวเสียกำลังร้องอ้อแอ๊ขู่ฟู่ ๆ ที่ได้รับคำสั่งตั้งแต่ต้นจากซอว์ว่า หากเจอภัยอันตรายให้เตือน หากได้รับคำสั่งจากพลอยต้องทำ หากเจอสมบัติให้จำ
แอร๋⁓ อุแว ๆ ๆ แง!!
พลอยหน้าเคร่งเครียดทันที อสูรลวงตาที่เห็นก็กระชับพัดขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นหรอ? ”
พลอยมองไปด้านหน้าระเบิดลมปราณใส่ดาบตัวเอง คนอื่น ๆ ที่เห็นก็งงไก่ตายแตกแต่ไม่ทันที่พวกเขาจะได้เอ่ยถามก็ปรากฎนกยักษ์สองเมตรพุ่งเข้ามา ธิดาศักดิ์สิทธิ์ตวัดดาบปรากฎลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ผ่าร่างมันในพริบตา บึม! ร่างของมันแหลกสลายแต่ลำแสงก็ไม่ได้หยุดแค่นั้นมันยังพุ่งต่อไปพริบตาก็มีเสียงคำรามเจ็บปวดดังขึ้นต่อเนื่อง ก๊าซซ ๆ ๆ ๆ ก๊าซ⁓
อสูรลวงตาตั้งท่า
“เตรียมสู้รบ!”
“รับทราบ!!!”
ทุกคนกระชับอาวุธตัวเองขึ้น แม้เขาจะมองไม่เห็นมากกว่าสิบเมตรเพราะหมอกที่บดบัง แต่เสียงกระพือปีกก็ไม่ได้ทำให้เขาสงสัยเลยว่าศัตรูอยู่ที่ไหน ผู้เล่นทุกคนระดมสกิลโจมตีใส่นกยักษ์สองเมตรจำนวนมากที่ไม่รู้มากี่สิบตัว ระดับลมปราณของซอมบี้นกยักษ์นี้เท่ากับ 37 แม้ผู้เล่นบางคนจะระดับต่ำกว่าแต่ด้วยเทคนิคบางอย่างพร้อมด้วยอาวุธสองดาวก็สามารถสังหารมันได้ไม่ยากเย็น
แอร๋!! เสียงร้องของเด็กดังอีกครั้ง ทุกคนหันมามองก็พบว่าเสี่ยวเสียชี้ไปยังทิศทางหนึ่งพร้อมทำกุมหัวบ่งบอกว่าซอมบี้ด้านหน้าแข็งแกร่งแค่ไหน พลอยเปิดแดนโลหิตพริบตาออร่าสีแดงก็ปะทุออกจากร่างกายและใบดาบพุ่งไปด้านบน เธอรีบออกคำสั่ง
“ทุกคนหนีไปค่ะ!! มันอันตรายมาก” อสูรลวงตาได้ยินก็พยักหน้า
“พวกนายไปซะ! กลับไปยังจุดเริ่มต้นก่อน เดี๋ยวฉันกับพลอยจะตามไป”
“ครับ!!! / ค่ะ!!!”
ก๊าซซซ⁓ เวลานั้นเองเสียงคำรามน่ากลัวก็ดังลั่น ลมปราณจำนวนมากจากร่างกายอีกฝ่ายที่แม้แต่ต่อให้อยู่ไกลก็สัมผัสได้ว่าแข็งแกร่ง เสียงคำรามของมันราวกับลมพายุสะบัดเสื้อผ้าทั้งสองจนโบกสะบัด ผมปลิวไปตามแรงลม พร้อมกับการสั่นสะเทือนของอากาศที่น่าตกใจ
ระดับลมปราณที่ 44 !!?
ทั้งสองมองหน้ากันกดออกตี้สำนัก และเข้าตี้ด้วยกันใหม่เพื่อให้ได้รับค่าประสบการณ์เต็มเม็ดเต็มหน่วย แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถรอดไปได้หรือไหม อสูรลวงตาไม่คิดเลยว่าการเดินทางมาพร้อมกับธิดาศักดิ์สิทธิ์ครั้งแรกก็แจ็คพอตแตกเจอประสบการณ์ที่หาได้ยากยิ่งอย่างการหลุดแดนของซอมบี้ ที่เคยเกิดขึ้นแล้ว 4 ครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่ห้า
การหลุดแดนของซอมบี้นั้นก็คล้ายกับการหลงเข้ามาในถิ่นอื่นเหมือนสัตว์ในสาระคดีทั่ว ๆ ไป และตลอดตั้งแต่ที่เปิดเกมมาก็น้อยมาก ๆ ที่จะเกิดแบบนี้ ซึ่งไม่อยากพูดเลยว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเธอ อสูรลวงตาไม่ปิดบังความสามารถ เธอเปลี่ยนจากพัดเป็นธนูอย่างรวดเร็ว พลอยที่เห็นก็พยักหน้าเริ่มรู้สึกดีมากขึ้นที่พี่แป้งเปิดใจกับเธอโดยการแสดงอาวุธของตัวเองออกมา
“สนับสนุนหนูดี ๆ นะคะพี่แป้ง…เดี๋ยวหนูจะออกไปรับหน้าเอง”
ก๊าซซ!! พริบตานั้นเองที่มันปรากฎ ลำแสงสีแดงเลือดก็สาดใส่ศรีษะมันอย่างแรง บึม! เศษเนื้อจำนวนมากกระจุยออกมา เบ้าหน้าของมันหายไปหนึ่งส่วนสี่ กระงอยปากของมันแหลมราวกับหอกพุ่งเข้ามา ฉัวะ! แต่แล้วมันก็แทงอากาศเมื่อจู่ ๆ ร่างของหญิงสาวก็หายไป
“ผ่าจันทรา” เปรี้ยง! บึม…
ก๊าซซ ลำแสงสีแดงพุ่งจากด้านบนลงแผ่นหลังของมัน นกยักษ์คำรามออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ในเวลานั้นเองก็มีเสียงตัดอากาศจำนวนมากเข้ามา ซอมบี้นกยักษ์มองก็พบลูกศรสีม่วงจำนวนมากแทงเข้าดวงตาของมัน
ฉึก! ก๊าซซซ มันรีบม้วนตัวระเบิดปราณสีเขียวพริบตาลูกธนูก็หลุดออกจากเบ้าตา รวมไปถึงอาการบาดเจ็บต่าง ๆ ก็หายไป หญิงสาวทั้งสองขมวดคิ้วแม้จะรู้สึกว่าไม่ได้น่ารังเกียจเหมือนซอมบี้เทพสายฟ้า แต่การที่รักษาบาดแผลได้ก็นับว่าเป็นปัญหาเหมือนกัน
ก๊าซซซ มันสะบัดปีกบินหายไปในเมฆหมอกทันที
“ระวังตัวนะ” อสูรลวงตากล่าว พลอยที่ได้ยินก็ส่ายหน้า
“อย่าตระหนกพี่แป้ง ถ้ามันมาเดี๋ยวเสี่ยวเสียก็จะชี้เอง” แอร๋~ เด็กทารกนั้นพยักหน้าขึ้นไปบนไหล่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ อสูรลวงตาที่ได้ยินก็ร้องอ๋อออกมา เธอไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าเด็กซอมบี้นี้มีความสามารถที่น่าอัศจรรย์แบบนี้มาก่อนเลย มันทำให้รู้สึกกระชุ่มกระชวยอยากได้มาครองมากกว่าเดิมพร้อมถามธิดาศักดิ์สิทธิ์อย่างกระตือรือร้นขึ้น
“เจ้าหนูนี่มีลางสังหรณ์แบบนี้ด้วยหรอ? ” พลอยฉีกยิ้มพยักหน้า
“ใช่ค่ะ แถมคุยกับซอมบี้ได้ด้วย” อสูรลวงตาทำหน้าเอ๋อ หญิงสาวเห็นก็หัวเราะ
“ก็ครั้งแรกที่หนูเจอมัน มันเป็นตอนที่หนูเข้าไปเจอบอสดันเจี้ยนกลายพันธุ์ไงคะ…ตอนนั้นบอสซอมบี้นั้นตื่นขึ้นก็กำลังจะฆ่าเราแต่เสี่ยวเสียก็ร้องขึ้นไปมา สุดท้ายบอสนั้นก็วิ่งไปแนวหลังค่ะ” พลอยลูบหัวเสี่ยวเสียไปมา
“ถ้าไม่มีเจ้าหนูนี่ บางทีหนูคงตายไปแล้ว” แป้งกลืนน้ำลายเบา ๆ เธอเฝ้ามองเด็กน้อยนั้นที่กำลังถือปืนฉีดน้ำมาทางเธอราวกับกำลังบอกว่า ‘อย่าเข้ามาใกล้นะเจ้ามนุษย์ เจ้าดูอันตราย…’ อสูรลวงตาที่เห็นความน่ารักนี้ก็ยิ้มเอ็นดูเล็กน้อย
แอร๋! พริบตานั้นเองเสี่ยวเสียก็ร้องชี้ไปยังทิศทางนึง พลอยไม่รอช้าใช้ท่าผ่าจันทราทันที ไม่ต่างจากอสูรลวงตาที่ระเบิดไพ่ตายใหม่ยิงลูกศรออกไปก่อนจะปรากฎเป็นมังกรสีม่วงคำรามไปหา โฮก!!! บึม…พลังทำลายล้างทั้งสองดังขึ้นพร้อมกับเสียงแห่งความเจ็บปวดที่ดังขึ้น
แอร๋ ๆ ๆ เสี่ยวเสียก็ยิ่งชี้ตามไปใหญ่ ๆ หญิงสาวทั้งสองก็รับรู้ทั่วกันว่า มันบาดเจ็บหนักแล้ว ฟูม! พริบตาเบื้องหลังของธิดาศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฎร่างของมังกรหยินบริสุทธิ์โผล่ขึ้น ชั่วเวลานั้นเองระดับลมปราณของเธอก็ดีดขึ้นราวเท่าตัว อสูรลวงตาที่เห็นก็ตกตะลึงไม่ได้โจมตีนกยักษ์ต่อไป
พลอยที่ใช้สกิล ‘สัญลักษณ์อสูร’ ก็แสดงนัยน์ตาเปล่งประกาย ลมปราณจำนวนมากสีแดงควบแน่นด้วยเทคนิคพิเศษบางอย่างราวกับการหยั่งรู้พิศดาร คลื่นบรรยากาศรอบตัวสั่นจนเกิดเป็นภาพเบลอ ลมปราณที่บริสุทธิ์เหล่านี้ถึงจะกลายเป็นสีแดงน่ากลัวแต่กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างมาก ปราณแห่งความอบอุ่นได้แพร่กระจายปกคลุมร่างอสูรลวงตาจนรู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
หญิงสาวกวาดดาบเบา ๆ พริบตาลำแสงสีแดงจำนวนมากก็ไหลทะลักพุ่งพรวดกลายเป็นมังกรกระโจนใส่หมอกเมฆ ก๊าซซซซ!!!! เสียงคำรามของมังกรสีชาดได้ทำให้ผู้เล่นที่แม้แต่อยู่จุดเริ่มต้นต่างต้องตกใจ บึม!!! ไม่นานเสียงระเบิดที่รุนแรงราวกับโลกที่ล่มสลายก็ดังขึ้น เสียงคำรามพร้อมกับแรงระเบิดยังอยู่นานกว่า 15 วินาที พร้อมแรงลมที่กระแทกผ่านหญิงสาวทั้งสองจนอสูรลวงตาปลิวกระเด็นแต่ก็โดนธิดาศักดิ์สิทธิ์คว้าไว้
พลอย: “ติ้ง!! ผู้เล่นหลินซินถงได้สังหารซอมบี้ ลมปราณระดับ 44 จำนวนหนึ่งตน ท่านได้รับค่าประสบการณ์ +2 ระดับ ขอแสดงความยินดีด้วยสำหรับการเลื่อนระดับในครั้งนี้ค่ะ ขอให้ผู้เล่นพยายามต่อไปนะคะ”
แป้ง: “ติ้ง!! ผู้เล่นอสูรลวงตาได้สังหารซอมบี้ ลมปราณระดับ 44 จำนวนหนึ่งตน ท่านได้รับค่าประสบการณ์ +2 ระดับ ขอแสดงความยินดีด้วยสำหรับการเลื่อนระดับในครั้งนี้ค่ะ ขอให้ผู้เล่นพยายามต่อไปนะคะ”
“…” ทั้งสองเงียบลงราวกับควันเสก อสูรลวงตามองมังกรด้านหลังพลอยที่จางหายไปก็รู้สึกตกตะลึงไม่คาดฝัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีสกิลทักษะที่ทรงพลังแบบนี้ จนเธออดรู้สึกหน้าด้านอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ แป้งรีบยืนกลับมาดี ๆ ทำให้พลอยปล่อยมืออย่างโล่งใจ อสูรลวงตาที่เห็นก็อดถามไม่ได้
“นั้นมันสกิลอะไรน่ะ? ทำไมโกงขนาดนั้นเลยล่ะ…สกิลสามดาวงั้นหรอ? ” พลอยส่ายหน้าขำแห้ง
“คือว่า มันคือ อืม⁓ มันเป็นสกิลของพี่ซอว์ค่ะ หนูก็พึ่งเคยใช้ครั้งแรกเหมือนกัน มันมีชื่อว่าสกิล ‘สัญลักษณ์อสูร’ พี่ไม่ได้บอกความสามารถมันให้หนูฟัง หรือบอกว่าเป็นสกิลดาวไหน พี่เขาแค่พูดว่าถ้าหนูใช้ หนูต้องชอบมันแน่ ๆ ซึ่งก็…ใช่ค่ะ หนูชอบมันจริง ๆ ” ธิดาศักดิ์สิทธิ์ยิ้มร่าด้วยความดีใจ
ต่างจากอสูรลวงตาที่เอ๋อแดก ผู้เล่นที่แต่งตัวราวกับชาวบ้านกากหนึ่งที่มีระดับพลังลมปราณที่ 10 เรียกได้ว่าความสามารถกากสัตว์ ๆ แค่เอาไปเทียบกับอาณาจักรต้นกำเนิดก็พอกลาง ๆ แต่พอมาอยู่ในอาณาจักรหั่วซาน ต่อให้เจอคนที่โง่ที่สุดเล่นเกมก็ไม่เป็นก็ยังสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้สบาย ๆ ประดุจเพียงหนึ่งลมหายใจเท่านั้น
ซอว์? ซอว์คนนี้ไม่ใช่แฟนเก่าของกิ่งแก้วแน่นอน ชายคนนี้มีความลึกลับหาที่เปรียบไม่ได้ ความฉลาดที่รู้เท่าทันตอนเดินทางไปยังทวีปกลาง ความสามารถที่วางแผนของซอมบี้ออกเกี่ยวกับการติดเชื้อที่ไม่เคยเกิดขึ้น คนที่สามารถนำเสี่ยวเสียที่ถูกถ้ำถล่มแม้แต่ผู้เล่นเลเวล 40 ก็อาจจะใช้เวลากว่า 1 วันเต็มแต่กลับสามารถทำได้เร็วกว่านั้น
ผู้เล่นคนนี้มีความลับหลาย ๆ อย่างทั้ง ๆ ที่ภูมิหลังก็เป็นเพียงคนจนธรรมดา แต่กลับสามารถหาของกว่าหลายแสนที่แม้แต่คลังสมบัติสำนักลวงตาของเธอยังไม่ได้เท่าแหวนมิติวงนั้นที่ดูแลธิดาศักดิ์สิทธิ์ด้วยซ้ำ และเวลาก็ผ่านมาถึงตอนนี้
ตอนที่พลอยบอกว่าสกิล ‘สัญลักษณ์อสูร’ นั่นเป็นสกิลของเขา? สกิลขี้โกงที่เพิ่มระดับลมปราณหลายเท่าตัว และอยู่ ๆ คนที่ไม่มีความสามารถในการแตะประตูห้วงกำเนิด กลับสามารถสร้างเทคนิคเคลือบดาบรวมไปถึงควบคุมสกิลให้เปลี่ยนจากลำแสงเป็นมังกรได้?
สกิลแบบนี้มันยิ่งกว่าระดับดาวซะอีก!!
ยิ่งเธอทำความเข้าใจกับชายที่ชื่อซอว์มากเท่าไหร่ เธอก็ไม่สามารถรับรู้ความแข็งแกร่งของเขาทั้งหมดได้ , พลอยที่เห็นพี่แป้งกำลังคิดอะไรก็ไม่ได้พูดเข้าประเด็น เพียงแค่มองเสี่ยวเสียที่ตอนนี้กลับไปนอนอีกครั้งภายใต้อ้อมแขนซ้ายของเธอ หญิงสาวฉีกยิ้มสบายใจเมื่อเล็งเห็นว่าเสี่ยวเสียไม่ได้แสดงอาการบ่งบอกภัยร้ายใด ๆ เธอก็เก็บดาบเงินสองดาวลงในแหวนมิติ รีบพูดกับพี่แป้งขึ้น
“เราไปกันต่อดีกว่าค่ะ เรียกพี่ ๆ เขาด้วย พลอยมั่นใจว่าอีกไม่นานเราก็คงถึงจุดฟาร์มระดับของเราสักที พี่แป้งจะได้แบ่งกลุ่มคนออกไปเก็บกวาด” อสูรลวงตาได้สติก็พยักหน้า เธอมั่นใจว่าตลอด 5 วันนี้เธอจะเก็บระดับลมปราณให้ได้สูง ๆ จากนั้นก็เริ่มไปตะลุยที่สายธารแห่งหมอกบ้าง แม้ใจจริงเธออยากจะไปสะพานแห่งการลืมเลือน แต่การไปแล้วกลับมาโดยจำข้อมูลไม่ได้ มันทำให้การเดินทางนั้นไปได้ไม่เท่าไหร่
“โอเค…เดี๋ยวพี่จัดการก่อนนะ” พรึบ! ไม่ว่าเปล่าอสูรลวงตาก็พุ่งหายไป พลอยที่เห็นก็นั่งลงด้วยความเหนื่อยล้าแต่ทุก ๆ วินาทีที่เธอนั่งสีหน้าพลอยก็ดีขึ้นจนสามารถสังเกตุได้ด้วยตาเปล่า ธิดาศักดิ์สิทธิ์มองสร้อยคอมังกรขาวดำกัดหางด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“คิ ๆ สร้อยคู่⁓” หญิงสาวโยกหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี
แต่ก็เงยหน้ามองเมฆหมอกนึกเสียใจ…
“หนูสามารถทำอะไรเพื่อพี่ได้ไหมนะ? "
ในโลกแห่งความเป็นจริง
ณ บ้านชั้นเดียวบริเวณห้องรับแขก ตอนนี้ได้มีชายแก่คนนึงกำลังนั่งทานข้าวด้วยอารมณ์สบายใจเฉิบ ขณะที่เก้าอี้ฝ่ายตรงข้ามปรากฎชายรูปหล่อกำลังทำหน้าเบื่อหน่ายเมื่อเห็นว่าตาลุงนี้แอบเข้ามาบ้านเขาอีกแล้ว บางทีเขาก็อยากจะส่งลุงแกเข้าคุกไปซะ เผื่อจะได้สำนึกว่าดึก ๆ ดื่น ๆ ไม่ควรโผล่มาที่ห้องนอนของเขา
คือ…เข้าใจอารมณ์ไหม? แทนที่จะตื่นมาปกติ แต่กลับกลายเป็นว่าตาลุงนี้หนีป้าภามานอนบนเตียงกับเขา ไม่สิ!! ลุงแกถีบเขาตกเตียงไปตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าหมอแกหลับปุ๋ยราวกับเด็กทารก เขาคงกระโจนเข้าไปเล่นมวยปล้ำให้อีกฝ่ายถูกล็อกคอสิ้นใจวิญญาณขาดดิ้น
“แล้วไหงหนีมานอนบ้านผมล่ะเนี่ยลุง” ซอว์ทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ ลุงฉัตรที่ได้ยินก็ทำเป็นหูทวนลมจนคิ้วของเขากระตุกนิด ๆ กับความกวนประสาทของอีกฝ่าย แต่จนแล้วจนรอดชายแก่นี่ก็คว้าข้าวไปกินเรื่อย ๆ จากหม้อหุงข้าวพร้อมกับกับข้าวที่เขาทำเอง เนื่องจากอีกฝ่ายจู่ ๆ ก็อยากแดกขึ้นมา
“ลุง!!!!”
“อะไร!! แค่ก ๆ ๆ ” ลุงฉัตรสำลักข้าวจนซอว์ทำหน้าเหยเกรีบยื่นแก้วน้ำใบใหญ่ให้อีกฝ่ายดื่ม เขามองตาลุงนั้นคว้าเข้าไปยกกระดกอย่างรวดเร็วพลางมองลูกกระเดือกที่ทำหน้าที่ของมันก่อนจะกำหมัดแน่น เขากำลังสงสัยราวกับเด็กน้อยว่า หากต่อยไปจุดนั้นตาลุงกวนประสาทนี้จะแสดงอาการอย่างไง?
“อ่าห์! สดชื่นวะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ” ซอว์ส่ายหน้ารีบยกจานออกไปล้าง ลุงฉัตรที่เห็นก็กล่าว
“เอ้อ! เอ็งนี่มันไม่สดชื่นเลยจริง ๆ อย่าบอกข้านะว่าเอ็งโกรธข้าที่ให้เควสนั้นไป”
ซอว์หยุดล้างจานเล็กน้อยก็ส่ายหน้า ชายแก่ที่เห็นก็ถอนหายใจ
“ที่ข้าทำก็ทำเพื่อนังหนูมันน๊า⁓ เอ็งไม่คิดเลยหรอว่าความสามารถเอ็งที่ทำให้ดันเจี้ยนกลายพันธุ์มันไม่ได้ดึงดูดหนูพลอยน่ะ…”
ซอว์เข้าใจที่อีกฝ่ายพูด แต่ก็ยังไม่ตรงประเด็นสักเท่าไหร่ การเกิดการกลายพันธุ์ทำให้ธิดาศักดิ์สิทธิ์กำเนิดขึ้น และดูเหมือนว่าไอเทมเหล่านั้นก็มาจากการแทรกแซงของลุงฉัตรเอง หากลองพิจารณาดี ๆ ภารกิจที่หนึ่งและสองของเขาก็ควบคู่กับพลอยตลอด
“แล้วภารกิจที่สามล่ะลุง? อย่าบอกนะว่าเพื่อไม่ให้เด็กมันเหลิง” ลุงฉัตรเงียบไป
“ใช่จริง ๆ ด้วยสินะ ลุงนี่คิดง่ายดีนิ” ซอว์เก็บชามล้างจนเสร็จก็กลับมานั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง
“ผมอยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วไอดีผมมีไว้เพื่อทำอะไร? ” ลุงฉัตรถอนหายใจกล่าว
“แกคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าข้าสร้างเกมนี้ขึ้นมา แม้มันจะดีก็เถอะแต่ทางรัฐบาลก็อยากจะกลืนกินบริษัทของข้าเพื่อไปทำอย่างอื่นมากกว่านี้ แน่นอนว่าไม่ใช่รัฐบาลอย่างเดียว คนของประเทศอื่นหรือแม้แต่มหาอำนาจในประเทศเราก็ตาม แต่หนทางที่มันจะทำได้ก็คือเข้าทางลูกหลานของข้า ซึ่งก็จะมีกิ่งแก้ว กับพลอยเท่านั้น" ซอว์ไม่ได้แปลกใจพยักหน้ากล่าว
“ลุงจะบอกว่า ลุงเปลี่ยนนามสกุลและส่งคนไปลบประวัติต่าง ๆ ไม่ให้สืบสาวมาถึงพวกเธอสินะ” ชายแก่ยิ้ม
“แกเข้าใจง่ายแบบนี้ไงข้าถึงอยากให้เอ็งที่ไม่มีห่าอะไรเลยเพราะแกล้งโง่มาเป็นลูกเขยข้า น่าเสียดายที่ลูกคนโตของข้าคิดว่าตระกูลเราไม่มีอะไร ไปคว้าลูกชายเจ้าอ้วนนั้นซะแล้ว…” ซอว์เบี่ยงคอยิ้มเล็กน้อยกล่าว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สัญลักษณ์อสูร

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สัญลักษณ์อสูร

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้