เทพสงครามมังกรเทวะ

เฟยหรงนำเจ้าเม่นน้อยขึ้นมาบนหัวของเขาดังเดิมและเดินออกไปจากถ้ำในทันที เวลานี้เป็นช่วงเช้าพอดีดังเขาจึงเลือกที่จะเดินทางอย่างระมัดระวัง เนื่องจากจิตสังหารที่เขาได้รับเมื่อตอนนั้นมันไม่ได้มีแค่เจ้าพวกประจักษ์แจ้งห้าคนนั้นอย่างแน่นอน และเขาก็ไม่ได้ต้องการที่จะปะทะกับใครอีกต่อไปหวังเพียงแค่ออกจากที่นี่โดยปลอยภัยก็เพียงพอ แต่หากใครกล้ายั่วยุเขาละก็ด้วยพลังระดับราชันของเขาและบวกกับทักษะมากมายไม่ว่าจะเป็นกระบี่ ทักษะกายา หรือแม้แต่พลังวิญญานเขาก็สามารถใช้ออกและจัดการมันได้อย่างแน่นอนหากไม่ใช่จักรพรรดิขั้นที่ห้าขึ้นไป

เฟยหรงเดินทางมาตลอดทางบ้านเมืองของอาณาจักรเทียนเหล่ยในตอนนี้เข้าสู่สภาวะปกติแล้วเนื่องจากทุกคนต่างคิดว่าเฟยหรงถูกเจ้าพวกประจักษ์แจ้งทั้งห้าฆ่าตายและชิงสมบัติไปแล้วนั่นเองแต่ใครจะคิดเฟยหรงไม่ได้อ่อนแอปานนั้น และบวกกับพลังวิญญานที่อาจารย์ของเขาให้มาคนที่ตายกลับเป็นพวกประจักษ์แจ้งเสียเองดังนั้นในเวลานี้ชายหนุ่มจึงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติแต่ก็ไม่ได้อยากอยู่ที่เมืองนี้อีกต่อไปเนื่องจากมันไม่มีอะไรน่าสนใจอีกแล้วในเมืองอัสนีแห่งนี้อีกต่อไปดังนั้นเขาจึงเดินทางผ่านอาณาจักรอัสนีไปและมาโผล่อีกทีที่ชายแดนของอาณาจักรในที่สุด

แต่เมื่อเขาจะกำลังจะข้ามชายแดนนี้เองดูเหมือนว่าจะเฟยหรงจะข้ามไปไม่ได้ง่ายๆเบื้องหน้าของเขาคือเหล่าคนของตระกูลฉินและจีที่กำลังตรวจตราอยู่และแน่นอนว่าคนพวกนี้ต่างเคยเห็นเฟยหรงที่ทะเลสาบอัสนีมาแล้วดังนั้นเมื่อชายหนุ่มปรากฏตัวพวกมันก็ยกยิ้มร่า ความโลภเข้าครอบงำในทันใดพร้อมทั้งค่อยๆย่างกายมาหาเฟยหรง

"เห้อ ข้าว่าจะออกไปเงียบๆแล้วเชียว ดูเหมือนต้องมีการนองเลือดสินะ"เฟยหรงกล่าวออกมาเช่นนั้น เมฆาบนท้องฟ้าถูกพลังวิญญานของเฟยหรงและหลอมรวมกันเป็นกระบี่นับร้อยในทันทีแถมใบดาบยังถูกเคลือบไปด้วยลมปราณมังกรที่สามารถทะลุทะลวงได้ทุกสิ่งอีกต่างหากเรียกได้ว่าเฟยหรงไม่คิดจะปล่อยให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียวในเวลานี้

ส่วนผู้คนที่กำลังเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภพวกนั้นเมื่อเห็นภาพนี้พวกมันก็อดไม่ได้ที่จะชะงักฝีเท้าพร้อมมองไปที่กระเมฆานับร้อยเล่มด้วยความหวาดกลัว

"มะ มือกระบี่ชั้นสูง!! บัดซบหนีแล้ว!"พวกมันพลันตื่นตระหนกพากันพุ่งหนีราวกับคนบ้าเฟยหรงที่เห็นดังนั้นอดที่จะสมเพชไม่ได้ก่อนที่กระบี่เมฆานับร้อยของเขาจะพุ่งทยานไปทิ่งแทงพวกมันอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่งแน่นอนว่าเฟยหรงเลี่ยงจุดตายของพวกมันแต่ไม่ใช่เพราะเขาหวาดกลัวต่ออำนาจของพวกมันแต่อย่างใดแต่กลับฝากข้อความถึงหัวหน้าของพวกมันทั้งหมด "ฝากไปบอกหัวหน้าของพวกเจ้าด้วยว่า หากอยากฆ่าข้าพวกมันยังไม่มีคุณสมบัติมากพอ หากพวกมันคิดจะเป็นศัตรูกับข้า ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้พวกมันหายไป" กล่าวจบก็เฟยหรงก็เดินออกจากทวีปอัสนีไปในทันทีท้องพวกมันให้ร้องโอดครวญอยู่เช่นนั้น

ส่วนทางด้านเฟยหรงเมื่อข้ามชายแดนมาด้านหน้าของเขาคือเมืองเล็กๆที่อยู่ใกล้ๆชายแดนนี่คือเมืองชายแดนของทวีปอัคคี ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในทันที ทวีปอัคคีแห่งนี้คือทวีปที่อยู่ระหว่างทวีปอัสนีเทียนเหล่ยและระดับสูงหากจะให้กล่าวก็คือในตอนนี้เฟยหรงได้อยู่ใกล้ทวีประดับสูงไปอีกก้าวแล้วและแน่นอนว่าสิ่งที่เขาต้องการในทวีปแห่งนี้คือบัลลังก์ราชันแห่งเปลวเพลิง

"ปีศาจน้อย เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าบัลลังก์ราชันแห่งเปลวเพลิงอยู่ที่แห่งนี้ ว่าก็ว่าเถอะแม้ข้าจะเชื่อมั่นในโชคชตาของเจ้าแต่ข้าก็ไม่คิดว่ามันจะอยู่ใกล้กันขนาดนี้หรอกนะ"กู่เทียนหลงกล่าวถาม เฟยหรงเมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็แทบหัวเราะออกมาเบาๆอย่างขบขันจนกู่เทียนหลงรู้สึกหมดใส้เล็กน้อย

"ข้าย่อมรู้อยู่แล้วด้วยแำนาจแห่งความรักอย่างไรละ"เฟยหรงกล่าวออกมาขบขัน จนอาจารย์อย่างกู่เทียนหลงรู้สึกหงุดหงิดและเพิ่มพลังวิยญานขึ้นจนเฟยหรงต้องผงะก่อนที่จะหุบปากหยุดหัวเราะและกล่าวความจริงออกมา

"ทะ ท่านใจเย็นๆข้าบอกท่านแล้วๆ ก็เจ้าบัลลังก์อัสนีกับเจ้าบัลลังก์เปลวเพลิงพวกเขาทั้งสองเป็นคู่รักกันและจากเหตุการณ์ที่เขาให้ข้าดูนั้น ข้าก็เห็นพวกเขานำบัลลังก์ราชันของตนเองมาซ่อนไว้ที่บ้านเกิดของตนเองซึ่งบ้านเกิดของเจ้าบัลลังก์อัสนีก็คืออาณาจักรเทียนเหล่ย ส่วนบ้านเกิดของเจ้าบัลลังก์เปลวเพลิงก็คือทวีปแห่งนี้ เวลาผ่านมานานนับล้านปีข้าเกรงว่าพวกเขาคงลืมเลือนเรื่องราวนี้ไปแล้วกระมัง"เฟยหรงกล่าวเพื่อไขความกระจ่าง กู่เทียนหลงเองก็พลันพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนหันไปถามเฟยหรงอีกครา "เช่นนั้นบัลลังก์อื่นๆเจ้ารู้ที่อยู่ของมันหรือไม่"

"ไม่รู้! เจ้าบัลลังก์อัสนีและเจ้าบัลลังก์เปลวเพลิงคือคู่รักกันและมีจิตใจสื่อถึงกันก่อนพวกเขาจะตายพวกเขาได้ให้คำมั่นสัญญากันเอาไว้ข้าถึงรู้ แต่กลับเจ้าบัลลังก์คนอื่นนั้นข้าไม่อาจที่จะรับรู้ได้"เฟยหรงส่ายหัวพร้อมกล่าวแต่ถึงอย่างไรการรู้ที่อยู่ของบัลลังก์เปลวเพลิงก็ถือว่าเขามีโชควาสนามากแล้วดังนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องหาบัลลังก์อื่นๆแต่ต้องถือครองบัลลังก์เปลวเพลิงให้ได้เสียก่อน

"แล้วเจ้าจะเข้าเมืองก่อนหรือไปหาบัลลังก์เลยละ ตอนนี้เจ้าเหลือเวลาอีกประมาณสี่ปี ในสี่ปีนี้นอกจากบัลลังก์เปลวเพลิงแล้วเจ้าวางแผนจะทำอะไรอีกหรือไม่"กู่เทียนหลงกล่าวถาม

"ข้าพยายามศึกษาการปรุงยาเพื่อที่จะปรุงยาคืนวิญญานให้วิญญานของท่านกลับมีพลังระดับเดิม แล้วก็หาวัตถุดิบเพื่อสร้างกายเนื้อให้กับท่าน แน่นอนว่ามันหายากมากทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นทรายทอง โลหิตมังกรพันปี ผลจิตวิญญานอมตะ นี่ยังไม่รวมถึงโครงกระดูกของผู้ฝึกตนระดับจักรพรรดิเทวะอีก ทุกอย่างที่ว่ามาล้วนจำเป็นทั้งสิ้นในสี่ปีที่เหลือนี้หากข้าเจอมันสักอย่างก็คงจะดีไม่น้อย"เฟยหรงกล่าวออกมาเช่นนั้น ทำให้ผู้เป็นอาจารย์เช่นกู่เทียนหลงสั่นสะท้านในหัวใจ ในใจคิดเพียงอย่างเดียวคือ เขาช่างมีลูกศิษย์ที่ดีจริงๆ และตอนนี้เขารู้สึกอิ่มเอิบใจเป็นอย่างมากพร้อมมองไปที่เฟยหรงด้วยดวงตาที่อบอุ่นและสุขใจ

"ความจริงเจ้าควรทำภารกิจของเจ้าทุกอย่างให้ลุล่วงก่อนก็ได้ข้าไม่ได้รีบอะไรเสียหน่อย"กู่เทียนหลงกล่าวจบ เขาก็หันหน้าหนีเฟยหรงที่กำลังยืนงุนงงอยู่ ก่อนที่เฟยหรงจะหัวเราะออกมาเบาๆและเดินไปยังป่าด้านหน้าที่ดูน่าหวาดกลัว

"เจ้าหนูบัลลังก์แห่งเปลวเพลิงอยู่ที่นี่จริงๆหรือที่มีไม่มีความผันผวนของธาตุไฟเลยนะ เจ้าจำผิดหรือเปล่า"เมื่อเดินมาสักพักกู่เทียนหลงก็พลันกล่าวถาม

"มันอยู่ที่นี่จริงๆแต่เราคงต้องหากันละเอียดหน่อย ว่าแต่ท่านเถอะช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่เนี้ย ท่านเอาแต่ลอยไปลอยมาพลังวิญญานก็มีตั้งเยอะแยะไม่ช่วยข้าหาเลย เห้อ"เฟยหรงบ่นอุบอิบออกมาจนในที่สุดเขาก็เจอถ้ำๆหนึ่งที่อยู่กลางป่าใหญ่ เด็กหนุ่มเมื่อเห็นเขาก็ถอนหายใจและเข้าไปในถ้ำหมายจะใช้เป็นที่พักสำหรับคืนนี้

เด็กหนุ่มก่อไฟนั่งลงอิงแอบกับผนังในมือถือเจ้าเม่นตัวน้อยที่ตอนนี้กำลังหลับไหลไม่ได้สติพร้อมกับลูบมันอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะมองไปที่ท้องฟ้าไกลที่ประดับไปด้วยดวงดาวที่แสนงดงาม ในใจจินตนาการถึงหญิงสาวของเขาทั้งสี่คน ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยวเซียน เซียนปิงเอ๋อ จ้าวหลาน และเฟิงเสวีย ซึ่งโดยเฉพาะเฟิงเสวียที่ตอนนี้กำลังอุ้มท้องแล้วด้วยมันยิ่งอยากจะทำให้เขาฝึกฝนเร็วๆและไปหานางและลูกเสียจริงๆแต่ทุกอย่างมันต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปแม้ตัวเขาจะมีพรสวรรค์สูงล้ำเพียงใดอย่างไรก็ต้องใช้ระยะเวลาในการเติบโต ถึงมันจะเป็นเวลาที่สั้นกว่าคนอื่นมากแต่มันก็ยังคงยาวนานไม่ต่ำกว่าสิบบปี

"รอก่อนนะภรรยาของข้า ข้าจะไปหาเจ้าอย่างแน่นอน"เฟยหรงกล่าวออกมาเช่นนั้น และมองไปยังดวงดาวมากมายบนฟากฟ้าแต่ทันใดนั้นเอง

"ตูม!!"

เสียงระเบิดครั้งใหญ่ดังนั้นไม่ขาดสายจนทำให้เฟยหรงต้องสะดุ้งขึ้นมาเพราะมันอยู่ใกล้กับเขามากๆเพียงไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น และด้วยความอยากรู้อยากเห็นของชายหนุ่มเขาจะไม่ไปดูได้อย่างไร

เฟยหรงพุ่งทะยานไปตามกิ่งไม้ใหญ่จนในที่สุดเขาก็พบเจอกับต้นตอของปัญหานั่นคือหญิงสาวสวมใส่อาภรณ์สีขาวมีสัญลักษณ์รูปเกล็ดหิมะ ที่กำลังเผชิญหน้าอยู่กับชายสามคนที่สวมชุดสีแดงฉาน เมื่อเฟยหรงเห้นเช่นนั้นเขาก็จำเครื่องแบบได้ในทันทีเพราะมันมีสัญลักษณ์ของนิกายนิมะสวรรค์กับสัญลักษณ์ของหุบเขาเทพสุริยันติดอยู่

"การต่อสู้ของคนระดับเทวะงั้นหรือ ข้าจะไปช่วยก็ไม่ได้ด้วยสินั่งรอโอกาสแล้วกัน"เฟยหรงนั่งลงที่กิ่งไม้ใหญ่ก่อนที่จะมองไปยังท้องนภาที่ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กัน แม้ใจเขาจะอยากช่วยหญิงสาวมากเพียงใดก็ตามแต่เขาก็รู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คู่มือของคนเหล่านั้นในตอนนี้ดังนั้นจึงได้แค่นั่งเฝ้าดูสถานการณ์เท่านั้น

"เจ้าพวกไร้ยางอาย ถึงกลับกล้าใช่วิธีต่ำช้ากับข้า หากวันนี้ข้ารอดไปได้พวกเจ้าไม่ตายดีแน่!!"ท่ามกลางท้องนภาหญิงงามผมขาวอาภรณ์ขาวระหว่างคิ้วปรากฏสัญลักษณ์ดอกบัวสีฟ้าครามกล่าวขึ้นพร้อมกับอาการเหนื่อยหอบ ใบหน้าของนางแดงกล่ำและยังมีเหงื่อไหลออกมาเล็กน้อย สายตาที่อาฆาตแค้นของนางมองไปยังชายทั้งสามพร้อมกับมือที่ถือดอกบัวน้ำแข็งในมือปลดปล่อยพลังปราณแห่งน้ำแข้งออกไปก่อนที่มันจะก่อตัวกลายเป็นกลีบดอกบัวน้ำแข้งที่แหลมคมนับหมื่น

"เหอะ ปิงเหยา เจ้ามาได้เท่านี้แหละหากยินยอมบ่มเพาะคู่กับข้าแต่แรกจุดจบคงไม่เป็นเช่นนี้ ฮ่าๆๆๆ"หนึ่งในชายทั้งสามกล่าวออกมาเช่นนั้น ก่อนที่จะเลียปากอย่างหื่นกระหาย จนทำให้แม้แต่เฟยหรงที่นั่งดูอยู่ถึงกับขนลุกขนพอง

"เหอะ บ่มเพาะคนต่ำช้าเช่นเจ้าน่ะหรือ ให้ข้าตายเสียยังดีกว่า แต่ก่อนข้าจะตายข้าจะเอาพวกเจ้าไปด้วย"นางกล่าวออกมาเช่นนั้นพร้อมระดมการโจมตีใส่พวกมันอย่างไม่หยุดยั้ง

"บงกชเหมันต์ หมื่นกลีบสังหาร"

สิ้นสุดคำกล่าวกลีกดอบบัวทั้งหมื่นกลีบนั้นก็พุ่งเข้าใส่พวกมันทั้งสามคนอย่างไม่หยุดยั้งแต่น่าเสียดายที่แม้นางจะใช้ออกด้วยพลังทั้งหมดแต่ก็ยังไม่อาจที่จะเทียบเคียงเทวะสามองค์ได้อยู่ดี

"จัดการ!"ชายที่อยุ่ตรงกลางกล่าวขึ้น อีกสองคนที่อยู่ด้านหลังค่อยๆขยับมาอยู่ด้านหน้าในทันทีพร้อมกับเปลวเพลิงที่ปะทุขึ้นมาเป็นโล่ป้องกันกลีบดอกบัวนับหมื่นนั้นอย่างง่ายดาย

"ฮ่าๆๆปิงเหยา เจ้าต้องพิษหยางด้วยกายธาตุหยินของเจ้าลมปราณคงปั่นป่วนไม่น้อยกระมังถึงได้ปล่อยการโจมตีที่อ่อนด้อยเช่นนี้ออกมา ประมุขนิกายหิมะสวรรค์วันนี้คงต้องสิ้นช่ือแต่เพียงเท่านี้ อ่อ แล้วเจ้าก็ไม่ต้องกังวลไปข้าจะเล่นสนุกกับศิษย์ในนิกายเจ้าให้ครบทุกคนเลยละ"มันหัวเราะอย่างบ้าหลั่ง ปิงเหยาในเวลานี้โกรธแค้นสุดขีดแต่มิอาจทำอะไรได้ ได้แต่จ้องมองอย่างเคียดแค้นพร้อมกับหอบออกมาไม่ขาดสายด้วยความร้อนจากพิษหยางที่ได้รับ พวกหุบเขาเทพสุริยันค่อยๆย่างกายเข้ามาใกล้นางเรื่อยๆจนปิงเหยาตอนนี้รู้สึกสิ้นหวังอย่างสุดซึ่งในใจพร้อมจะฆ่าตัวตายหากโดนพวกมันแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ

"ฟิ้ว!"

และในขณะที่กำลังสิ้นหวังนั้นเองกระบี่ลมปราณจำนวนมากก็พุ่งเข้าไปหาพวกหุบเขาเทพสุริยันจนพวกมันต้องชะงักฝีเท้าและช่วยกันปัดป้องกระบี่เหล่านั้น แต่พวกมันเมื่อสัมผัสกับกระบี่ก็ต้องได้แผลกลับไปเช่นนั้นเพราะกระลมปราณพวกนั้นสรรสร้างมาจากลมปราณของมังกรและแน่นอนว่าคนที่ลงมือไม่ใช่ใครนอกจากเฟยหรงที่ไม่อาจทนคำพูดของมันได้อีกต่อไป

"บัดซบ ใครกันกล้ามาขัดขวางข้า!!"มันกล่าวออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว แต่เมื่อป้องกันกระบี่จนหมดสิ้นแล้วกลับไปพบใครอยู่บริเวรนั้นเลย ซ้ำร้ายหญิงสาวที่มันหมายปองก็หายไปด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นดังนั้นประมุขหุบเขาสุริยันก็พลันเดือดดาลสุดขีดความโกรธปะทุขึ้นอย่างไม่หยุดยั้งและลงมือเผาป่าเบื้องล่างเพื่อระบายความโกรธเกรี้ยวของมัน

ส่วนเฟยหรงนั้นเมื่อช่วยหญิงสาวออกมาได้แล้วแน่นอนว่าเขาไม่ได้ไปไหนไกลแต่อาศัยพลังวิญญานของกู่เทียนหลงเพื่อลบกลิ่นอายของตนเองและหญิงสาวออกไปและหลบอยู่ในถ้ำที่เขาจากมาพร้อมกับกอดนางเอาไว้สายตาชำเรื่องมองดูพวกมันว่าไปกันหมดแล้วหรือยังแต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับเขา เนื่องจากสาวงามไม่อาจที่จะทานทนพิษหยางได้อีกต่อไปและลงมือจู่โจมเฟยหรงอย่างฉับพลันจนเฟยหรงไม่ทันได้รู้ตัวริมฝีปากของทางก็เข้ามาบดจูบอย่างดูดดืมกับเขาในทันทีก่อนที่เฟยหรงจะตั้งสติและผละนางออก

"แม่นางท่านตั้งสติหน่อย ข้าอุตส่าช่วยท่านมาได้แล้วนะ"เฟยหรงกล่าวออกมาเช่นนั้นแต่ก็ถูเหมื่อนว่านางจะไม่ได้ฟังเลยแม้แต่น้อยและจู่โจมเข้ามาที่เฟยหรงอีกครา จนเฟยหรงต้องใช้มือยันหน้าของนางเอาไว้พร้อมถอนหายใจยาว

"ทนไว้ๆนางไม่มีสติหากทำนางตอนนี้เจ้าก็ไม่ได้ต่างจากคนพวกนั้นน่ะสิ"เฟยหรงกล่าวย้ำเตือนตัวเองตลอดเวลาก่อนที่เขาจะหันไปหานางแล้วต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่เนื่องจากร่างกายท่อนบนของหญิงสาวนั้นตอนนี้มันไม่มีอาภรณ์ปิดกั้นเลยแม้แต่น้อยสายตาจ้องมองมาที่เฟยหรงด้วยความหลงไหล

"อดทนไว้!!"เฟยหรงกล่าวเตือนตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือและพยายามจะไม่มองไปทางภูเขาคู่ใหญ่ของนางแต่ทันใดนั้นเองนางก็ได้ทำสิ่งที่ทำให้ศีลธรรมในใจของเฟยหรงต้องขาดสบั้น

"อื้อ ร้อนเหลือเกิน จะ เจ้าช่วยข้าได้"นางกล่าวออกด้วยน้ำเสียงยั่วยวนพร้อมทั้งมืออันเรียวงามจับหัวของเฟยหรงเข้ามาซุกที่ดอกบัวคู่งาม เฟยหรงที่ได้สัมผัสความนุ่มนวลนี้ก็ทานทนไม่ได้อีกต่อไป ศีลธรรมในใจขาดสบั้นไม่มีชิ้นดี ตอนนี้มีเพียงสัญชาติญาณแห่งบุรุษเพศเท่านั้น ส่วนกู่เทียนหลงน่ะหรือตั้งแต่เฟยหรงไปช่วยนางเขาก็รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นดังนั้นเขาจึงให้เฟยหรงยืมพลังปกปิดตัวตนและกลับเข้าไปอยู่ในหอคอยเทพมังกรและปิดสัมผัสตัวเองอย่างรู้งาน เนื่องจากเขาเองก็ไม่ได้มีรสนิยมที่จะถ้ำมองดูศิษย์ของตนร่วมรักภรรยากันดังนั้นการกระทำเช่นนี้ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว

"ทนไม่ไหวแล้ว!!"เฟยหรงกล่าวออกมาเช่นนั้นก่อนที่เขาจะค่อยๆดึงนางเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม ในเวลานี้ความอดทนของเขาก่อนหน้านี้ช่างไร้ประโยชน์ยิ่ง แม้จะรู้ว่านางต้องพิษและไม่ได้สติแต่จะให้บุรุษเช่นเขาทานทนกับสิ่งนี้ได้อย่างไร หากใครทนร่างกายอันเย้ายวนของนางได้ก็นับว่าไม่ใช่ชายอย่างแน่นอน

หนึ่งหญิงหนึ่งชายบดจูบกันพักใหญ่ก่อนที่ก่อนที่ร่างกายจะไร้ซึ้งอาภรณ์ขวางกั้นอีกต่อไป ทั้งสองผสานมือเข้าด้วยกันก่อนที่จะผสานรักกันอย่างเร้าร้อนในค่ำคืนที่มีแต่เปลวเพลิงรุกไหม้ไปทั่วทั้งผืนป่า