ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 77 ยอมจำนน!

จักรพรรดิไคล์ของสหรัฐฯ วีรบุรุษแห่งสงคราม นายพลหนุ่มที่อายุน้อยที่สุด สัญลักษณ์แห่งการพิชิตและความแข็งแกร่งของชาติไม่ใช่แค่ในนามเท่านั้น แต่มันคือของจริง!

นี่คือความประทับใจและบทสรุปของกองกำลังพันธมิตรส่วนใหญ่ นอกจากนี้ยังนำไปสู่การบุกรุกดินแดนของเยอรมันและการโจมตีเชิงลึกในดินแดนห่างไกล แม้ว่า ไคล์ ที่กลับมาจะไม่ได้ขอหน้าที่บังคับบัญชากองทหารแนวหน้า แต่เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของฝ่ายสัมพันธมิตรและผู้สื่อข่าวสงครามยังคงเกาะติดสถานการณ์ของ ไคล์ อย่างใกล้ชิด

“ ในที่สุดก็มาถึงเบอร์ลิน ช้ากว่าที่คิดไว้สองสามวัน…” ไคล์ พูดขึ้นมาแล้วกระโดดลงจากรถถังหุ้มเกราะพร้อมกับขยับมือและกระดูกเล็กน้อย

ฟิวรี เปิดประตูรถถังหุ้มเกราะและเอ่ยเตือนเขา:“ มีบังเกอร์หลักในเมืองหลวงของเยอรมันและมีกองทัพติดอาวุธอีกจำนวนมากที่ยังคอยป้องกันเบอร์ลินอยู่”

“ คุณจะให้ฉันไปตรวจสอบก่อนหรือไม่?” โลแกน ซึ่งสวมเครื่องแบบทหารอเมริกากล่าวอย่างใจเย็น

“ ไม่เป็นไร ผมจะไปดูมันด้วยตนเอง” ไคล์ เอ่ยขึ้นโดยไม่รอให้คนอื่นตอบ เขาเดินออกไปจากทหารกองหน้านับหมื่นนายแล้วเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่า

อินทรียักษ์สีฟ้า ลาดตระเวนอยู่บนที่สูงหลายกิโลเมตร ภายในน่านฟ้าหากมีเครื่องบินทิ้งระเบิดมันจะออกคำเตือนล่วงหน้า

ด้วยพละกำลังและความสามารถของเขา ทหารเยอรมันไม่มีทางคุกคามเขาได้ เว้นแต่ว่าเยอรมนีจะมีแนวคิดที่จะพินาศไปด้วยกัน โดยการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ศูนย์กลางเมืองหลวงของตนเอง

แต่สิ่งนี้ก็ไม่สมเหตุสมผล ไม่ต้องพูดถึงข้อเท็จจริงจากหน่วยข่าวกรองที่ว่าองค์กรไฮดรา ได้ขโมยระเบิดนิวเคลียร์จากห้องปฏิบัติการของเยอรมันไปดังนั้นเยอรมันจึงไม่ได้ใช้ระเบิดนิวเคลียร์ในสงครามโลกครั้งนี้

ในชั้นใต้ดินสุดท้ายของเทือกเขาแอลป์ซึ่งเป็นที่ตั้งขององค์กรไฮดรา กองทัพสหรัฐได้เก็บเกี่ยวระเบิดนิวเคลียร์ไว้ในมือ และนำกลับไปพัฒนาที่สหรัฐ

นอกจากนี้ ฮาเวิร์ด ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำด้านกลยุทธ์วิทยาศาสตร์ที่ทำงานร่วมกับกองทัพแห่งชาติมานานดังนั้นเขาจึงเป็นหนึ่งในสมาชิกหลักที่เกี่ยวข้องกับการสร้างอาวุธนิวเคลียร์ …

นอกเหนือจากอาวุธนิวเคลียร์อาวุธอย่างอื่น ไคล์ ไม่กลัว ในตอนนี้เขาเดินออกจากกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรเกือบ 100 เมตรและเข้าใกล้ศูนย์กลางเมืองเบอร์ลินเรื่อยๆ

ฝีเท้าของเขาไม่เร็วหรือช้า มันเหมือนเป็นการเดินเล่นๆบนท้องถนนในเมืองมากกว่า

เมื่อเขากำลังจะข้ามถนนสี่แยกเขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างเขาเปลี่ยนชุดรบเวนอมให้อยู่ในโหมดการครอบคลุมเต็มรูปแบบและร่างกายได้เข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมทุกเมื่อ

'ตุบ! '

ทันทีที่เขาผ่านสี่แยกการก้าวเดินของ ไคล์ ก็หยุดลงทันที

'ควับ! ควับ! ควับ! ........'

มีการเคลื่อนไหวอยู่สองข้างทาง ปืนยาวจำนวนมากถูกยกขึ้นและทุกกระบอกต่างก็เล็งเป้าไปที่ ไคล์ ที่ยืนอยู่ตรงทางแยก

“โอ้ ยุทธวิธีซุ่มโจมตี” ไคล์ พึมพำเบาๆพร้อมกับมองไปรอบ ๆ อย่างไม่แยแสในตอนนี้เขาถูกล้อมรอบไปด้วยทหารเยอรมันหลายพันนายที่มีอาวุธปืนครบมือ เขาค่อยๆดึงดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนที่หลังของเขาออกมา

ดึงดาบมาสู้กับปืนที่มีมากกว่าสองสามพันกระบอก

ดูเหมือนไร้สาระมาก แต่ทหารเยอรมันในเวลานี้กลับหัวเราะไม่ออก แม้แต่มือที่ถือปืนก็ยังสั่นเล็กน้อยและเหงื่อก็ชุ่มโชกออกมาเต็มแผ่นหลังของพวกเขา

สวรรค์รู้ดีว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจสงครามแบบไหน

“ อย่ายิง! วางปืนลง!” ในบรรยากาศที่เงียบสงบและแทบจะหายใจไม่ออก ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้นและทหารเยอรมันหลายพันนายต่างก็ลดปืนยาวลงทันที

ไคล์ มองเจ้าของเสียงด้วยความประหลาดใจเขาเห็นนายทหารวัยกลางคนสวมชุดทหารสวมตราเกียรติยศ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บัญชาการกองทัพเยอรมัน เขาเดินฝ่ากลุ่มทหารเข้ามา

“ ขอโทษนะคุณคือ 'จักรพรรดิไคล์แห่งสหรัฐ' หรือเปล่า?” เจ้าหน้าที่ทหารวัยกลางคนถามด้วยภาษาอังกฤษที่ไม่ค่อยชัดเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถาม?

ไคล์ มองอย่างไม่แยแสเขาถือดาบและเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว และนั่นทำให้ทหารเยอรมันหลายนายที่อยู่ด้านข้างยกปืนขึ้นโดยไม่รู้ตัวและเล็งไปที่ ไคล์ อีกครั้ง

“ ฉันบอกให้วางปืนลง!” เจ้าหน้าที่ทหารวัยกลางคนตะคอกขึ้นพร้อมกับเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากแล้วพูดอย่างขมขื่น:“ พอแล้วทุกอย่างจบลงแล้ว”

นายทหารวัยกลางคนมองไปที่ ไคล์ พร้อมกับหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า :“ ฉันชื่อ ฟรีดริส เพาลุส จอมพลของกองทัพเยอรมัน ที่นี่ในนามของกองทัพทั้งหมด ... ฉันเลือกที่จะยอมจำนน”

หลังจากพูดยอมจำนน จอมพลของเยอรมัน ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและดูเหมือนว่าเขาจะเหนื่อยล้าและแก่ลงไปหลายปี เขากล่าวว่า:“ ทหารทุกนายทิ้งอาวุธในมือของพวกนายลงซะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณโดยรอบ

ทหารเยอรมันหลายพันนายมองหน้ากันไปมาอย่างตกตะลึง แต่หลังจากที่มีทหารนายหนึ่งโยนปืนลง ทหารที่เหลือก็พากันโยนอาวุธและกระสุนลงพื้นในทันที

พวกเขาสูญเสียความคิดที่จะต่อสู้มานานแล้ว คำสั่งของจอมพลถือเป็นการทำลายฟางเส้นสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่

เมื่อ ไคล์ ได้ยินเช่นนั้นเขาก็เก็บดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนไว้ในซองด้านหลังตามเดิม

การจะรับเชลยศึกนั้นมันต้องขึ้นอยู่กับ ผู้บัญชาการเชสเตอร์ หรือไม่?

อย่างไรก็ตามเขาไม่มีความปรารถนาที่จะฆ่าทหารที่ยอมจำนน

ไคล์ ไม่สนใจทหารเยอรมัน เขาคุมตัวจอมพลของเยอรมันกลับไปยังกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร

…………

การต่อต้านครั้งสุดท้ายของกองทัพนาซีเยอรมันพังทลายลง และมันได้ทำให้สงครามครั้งใหญ่นี้ยุติลงก่อนกำหนด

หลังจากกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรควบคุมตัวจอมพลของเยอรมันและทหารเยอรมันอีกหลายพันนายเอาไว้ กองทหารแนวหน้าก็ยังคงเจาะลึกเข้าไปในเมืองเบอร์ลิน

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเบอร์ลินเมืองหลวงของเยอรมันถูกกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ายึดครองโดยสมบูรณ์

ฮิตเลอร์ ผู้นำสูงสุดของเยอรมัน หลังจากรู้ว่าจอมพลนำทหารเยอรมันกลุ่มสุดท้ายยอมจำนน เขาก็ฆ่าตัวตายในอาคารสำนักงานรัฐสภาของประธานาธิบดี

ในสงครามโลกครั้งที่ 2 - ฮิตเลอร์ เสียชีวิตและเป็นการประกาศทางอ้อมถึงความพ่ายแพ้ของนาซีเยอรมัน!

กองหน้าฝ่ายสัมพันธมิตรเริ่มจัดกำลังพลที่วุ่นวายในเบอร์ลินและจัดการเหล่าเชลยศึกพร้อมกับติดต่อกลับไปที่ฐานในแนวหลัง

ฟิวรี หันไปมองรอบๆและพบว่า ไคล์ และ โลแกน ได้หายตัวไป

ในเวลาเดียวกันห้องใต้ดินลับซึ่งถูกซุกซ่อนอยู่ใต้เมืองหลวงของเยอรมัน

ประตูเหล็กถูกบังคับให้เปิดออกด้วยกรงเล็บสีดำเข้มคู่หนึ่งหลังจากนั้นเงาดำสองร่างก็เดินเข้ามาและทันใดนั้นแผงควบคุมสวิตช์ไฟก็เปิดออกและทำให้ห้องใต้ดินสว่างไสวขึ้นมาทันที

“ จอมพลเยอรมัน ไม่ได้โกหกจริงๆ” ไคล์ เก็บกรงเล็บสีดำและมองไปที่คลังแสงอันกว้างใหญ่ของเยอรมันที่มีวัสดุมากกว่าครึ่งที่ยังเหลืออยู่ตรงหน้าเขา

“ มันมากเกินไปเราไม่สามารถเอามันออกไปได้ทั้งหมด” โลแกน เอ่ยขึ้นหลังจากมองเห็นวัสดุมากมายในคลังแสง

“ คุณรออยู่ที่ประตู ที่เหลือผมจัดการเอง” ไคล์ ยิ้มอย่างมีเลศนัยเดินไปที่วัสดุที่ห่อด้วยผ้าสีเขียว