[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

โฮก~!

เสียงร้องคำรามลั่นของมอนสเตอร์ทำเอานักเรียนทหารลืมตาตื่นก่อนจะพากันวิ่งออกจากเต้นท์ของพวกเขาไปยังสถานที่หลบภัยที่สร้างขึ้นมา ภายใต้เสียงร้องของมอนสเตอร์ที่ประกาศชัดว่าพวกมันกำลังมา หน่วยลาดตระเวนก็ได้ส่องไฟเพื่อหาตำแหน่งของพวกมัน เหล่าคนที่ได้รับชุดเกราะของตัวเองแล้วนั้น ล้วนวิ่งไปสวมใช่ชุดเกราะเตรียมพร้อมที่จะสู้ แอชเชอร์ที่ถูกปลุกให้ตื่นกลางดึงเขาได้วิ่งไปสวมใส่ชุดเกราะเช่นเดียวกัน การต่อสู้ที่กำลังจะเกิดในคืนที่ 2 นี้ทุกคนล้วนแล้วหวังพึ่งเขา

“เจอแล้ว พวกมันอยู่ทิศ 12 นาฬิกา~!”

แสงไฟจากหอสังเกตการณ์ส่องไปยังป่าก่อนที่พวกเขาจะมองเห็นต้นไม้กำลังถูกโค้นล้มด้วยร่างของมอนสเตอร์ตัวหนึ่งสูง 10 เมตร ไม่เพียงเท่านั้นด้านข้างของมันยังมีมอนสเตอร์ตัวเล็กอีก 2 ตัวเดินตามมาด้วย จากจำนวนของพวกมันทำเอานักเรียนใจสั่น เนื่องจากพวกเขายังไม่เคยเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์  จะมีก็เพียงแค่คนที่ไปค่ายฝึกพิเศษที่ยังคงคุมสติไม่ได้ตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ในปัจจุบัน

“เตรียมพร้อม จัดรูปแบบป้องกัน~!”

การสั่งการดังขึ้นจากระดับ A แอชเชอร์ไม่ได้เป็นหัวหน้าเนื่องจากเขาเป็นตัวฟรีที่จะเคลื่อนไหวตอนไหนก็ได้ จะเข้าจะออกจากการต่อสู้เขาสามารถทำได้ตามใจ กลุ่มคนที่เคยเข้าไปในค่ายฝึกล้วนแล้วเคยเห็นรูปแบบการต่อสู้ของแอชเชอร์ พวกเขาจึงยอมให้ทำแบบนั้น

“เริ่มแล้วสินะ”

หน้าจอขนาดใหญ่ทั้ง 10 กำลังฉายภาพมอนสเตอร์และนักเรียนจากทั้ง 10 ค่ายที่กำลังจะต่อสู้กันในคืนนี้ มันเป็นเพียงแค่การกระตุ้นให้เหล่านักเรียนตื่นเต้นเท่านั้น ไม่ถึงขั้นจะเอาชีวิตใคร  จากตำแหน่งของค่ายนักเรียนทั้ง 10 ค่ายที่สร้างขึ้น มันอยู่ไกลจากเมืองจึงทำให้พวกเขาปลอดภัยมาก ด้วยความปลอดภัยจะทำให้นักเรียนเกิดความเบื่อหน่ายทางกองทัพจึงต้องคอยส่งมอนสเตอร์เข้าไปโจมตีเรื่อยๆ เพื่อดูการทำงานของพวกเขา

“โจมตีได้~!”

การปะทะกันระหว่างคนกับมอนสเตอร์เริ่มขึ้น เหล่านักเรียนเลือกที่จะใช้งานรูปแบบต่อสู้ พวกเขาไม่มีใครประมาทเลยสักคนเดียว ถึงแม้ตอนนี้ระดับ A ทั้ง 12 คนจะอยู่รวมกันก็ตาม พวกเขาที่สามารถฆ่ามอนสเตอร์ได้ด้วยกำลังของตัวเองเพียงอย่างเดียวกลับไม่ทำ เนื่องจากว่าชุดเกราะมาร์คทูของพวกเขามีข้อจำกัดหลายอย่าง แล้วตอนนี้พวกเขาก็อยู่ในพื้นที่ที่ถูกจำกัดการเข้าถึงอุปกรณ์อีกด้วย จึงจำเป็นต้องพยายามทำให้ชุดเกราะเกิดความเสียหายให้น้อยที่สุด ไม่เพียงเท่านั้นพวกเขาจะต้องประหยัดแกนมานา  เพื่อให้อยู่รอดและมีพลังมานาพอจะสู้กับมอนสเตอร์ในวันถัดไป  ดังนั้นทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นจึงอยู่ภายใต้การคำนวณทั้งหมด

แอชเชอร์ที่มองดูรูปแบบการต่อสู้ของระดับ A ที่มีระดับ B ยืนล้อมรอบ เขาก็ได้พุ่งตัวเข้าไปช่วยตัดข้อพับของมันสเตอร์ตัวใหญ่จนล้มลงมาจากนั้นเขาก็กระโดดออกจากวงปล่อยให้เพื่อนได้ทำการโจมตี หากเขาฆ่าพวกมันทั้งหมดในตอนนี้ ทุกคนจะไม่ได้อะไรเลย ประสบการณ์จะถูกเขาเก็บไปเพียงคนเดียว 

“จัดการเร็วเข้า~!”

“ทางซ้ายว่าง วิ่งไปเติมทางซ้ายเร็ว~!”

คนสั่งการร้องตะโกนลั่น แอชเชอร์ที่เห็นถึงประสบการณ์ของนักเรียนที่ยังขาดถึงขั้นถอนหายใจ นอกจากระดับ A แล้วระดับ B ที่ได้ชุดเกราะพวกเขากำลังจะวิ่งเข้าไปตาย รูปแบบต่อสู้ที่เกิดขึ้นล้วนแล้วสะเปะสะปะขาดความต่อเนื่อง แม้พวกเขาจะฝึกมาอย่างหนักก็ตาม มอนสเตอร์ตัวเป็นๆกลับทำให้พวกเขากลัวจนไม่กล้าที่จะก้าวเดิน จนเขาต้องพุ่งตัวเข้าไปช่วยเหลือพร้อมกับร้องตะโกนสั่งไปด้วยจนรูปแบบค่อยๆเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

“ลุกขึ้น ไม่มีอะไรน่ากลัว หากไม่ลุกแกก็ตาย~!”

“ลุกแล้วทำตามรูปแบบที่ฝึกมา~!”

“ลุกขึ้น แกฝึกเพื่อมาตายเหรอ~!”

“ลุก~!”

การต่อสู้เริ่มขึ้นด้วยรูปแบบที่ดีกว่าเดิมจนเห็นได้ชัด แอชเชอร์ที่ช่วยให้เพื่อนของเขากลับมาสร้างรูปแบบที่สมบูรณ์ได้นั้นก็รีบออกมาจากรูปแบบยืนมองทุกๆคนอยู่ไม่ห่าง กระทั่งการต่อสู้ดำเนินไปได้ 10 นาทีเท่านั้น มอนสเตอร์ทั้ง 3 ตัวที่บุกมาค่ายของพวกเขาต่างก็ถูกฆ่าตายไป 

“มันตายแล้ว มอนสเตอร์มันตายแล้ว เย่~!”

เสียงตะโกนของระดับ B ดังลั่นไปทั่วระบบ แต่ยังไม่ทันจะได้แสดงความดีใจหัวหน้าค่ายก็รีบออกคำสั่งเก็บมอนสเตอร์เข้ามาในค่าย พร้อมกับให้ทุกคนลาดตระเวรมากขึ้นกว่าเดิม กลัวว่าจะมีมอนสเตอร์กลุ่มใหม่เดินทางมา

ส่วนมอนสเตอร์ที่ถูกลากพวกมันก็ถูกนักเรียนกลุ่มหนึ่งแยกส่วนอย่างรวดเร็วเพื่อทำลายชิ้นส่วนที่พวกเขาไม่ต้องการ ชิ้นส่วนใดที่มีค่าพวกเขาก็รีบตัดแบ่ง ชิ้นส่วนไหนที่ทำอาหารไม่ได้พวกเขาก็ห่อเอาไว้ด้วยผ้าเตรียมจะนำไปทิ้งไกลๆ เพื่อไม่ให้มอนสเตอร์ตามกลิ่นมาโจมตีพวกเขาอีกครั้ง แอชเชอร์ที่ไม่เห็นมอนสเตอร์เลยนั้นเขาจึงเลือกที่จะหลับภายใต้ชุดเกราะ คืนนี้คงไม่มีอะไรมาก่อความวุ่นวายให้กับพวกเขาแล้ว

—--------------------

“ทำได้ดีมาก ฮ่าๆๆ”

ผู้บัญชาการกองทัพที่ 7 หลังจากเห็นวีดีโอที่ถ่ายมาจากค่ายของนักเรียนในสังกัดกองทัพที่ 7  ล้วนแล้วทำให้เขาฉีกยิ้มหน้าบาน การต่อสู้ที่เกิดขึ้นแม้ว่าจะไม่ได้จัดการมอนสเตอร์ที่บุกไปโจมตีค่ายเร็วที่สุด แต่การกระทำของแอชเชอร์กลับให้ผลที่ดีกว่าค่ายอื่นๆ

เนื่องจากว่าเขาทำให้คนที่สวมใส่ชุดเกราะกล้าที่จะเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ ผิดจากค่ายอื่นที่ระดับ A และ S เข้าไปต่อสู้จนระดับ B ที่ได้รับชุดเกราะทำได้เพียงยืนเฉย ด้วยสิ่งนี้เองทำให้เขาพอใจเพราะถ้าหากมีมอนสเตอร์บุกอีกเมื่อไหร่ ไม่จำเป็นที่ระดับ A และ S จะต้องคอยช่วยเหลือ นักเรียนที่เป็นระดับ B ที่ถูกแอชเชอร์กระตุ้นสามารถช่วยตัวเองได้แล้ว

หากให้เทียบกับค่ายอื่น ผู้บัญชาการทหารกองทัพที่ 7 คิดว่าค่ายอื่นคงต้องใช้เวลาอีกหลายวันในการให้นักเรียนของพวกเขาชินกับการฆ่าและกล้าเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์

—--------------------

 “ค่ายฝึกที่ 7 เอาไป 100 แต้ม”

เหล่าคนผู้มีหน้าที่มอบแต้มให้กับแต่ละค่ายเริ่มลงคะแนนให้กับสิ่งที่เหล่านักเรียนได้ทำลงไปในคืนนี้ แต่ละค่ายล้วนได้รับแต้มไม่เหมือนกัน ซึ่งแต้มที่มอบให้นั้นไม่ได้มากจากการให้เพราะถูกใจ แต่แต้มที่ได้มากจากการตัดสินของคนจำนวนมากเพื่อมอบแต้มให้กับนักเรียน ไม่ว่าจะเป็นการร่วมมือ การออกคำสั่ง การวางแผน ทุกๆอย่างล้วนนำมาเปลี่ยนให้เป็นคะแนนทั้งหมด

—------------------

ปักปัก

มีดในมือนำออกมาทำเครื่องหมาย พลางมองไปรอบๆตัวจากการสำรวจเพียงคนเดียว แอชเชอร์ที่ออกนำหน่วยของเขาเช่นเดิมในช่วงเช้าก็เริ่มมองไปยังเมืองขนาดใหญ่ ตอนนี้การสำรวจของพวกเขาคงต้องหยุดลงแล้ว กล่องอุปกรณ์ที่ทหารทิ้งเอาไว้น่าจะถูกเก็บมาหมดแล้วเพราะ 7 วันตั้งแต่เข้ามาในเขตแห่งนี้ พวกเขาออกตามหามันตลอด

แชะ~!

กล้องถ่ายรูปนำออกมาถ่ายจุดสิ้นสุดของการสำรวจ ตำแหน่งนี้ในอนาคตจะถูกสร้างเป็นฐานสำรองเพื่อที่จะกวาดล้างมอนสเตอร์ภายในเมืองแห่งนี้ให้หมดไป หลังจากที่แอชเชอร์ถ่ายรูปเอาไว้เขาก็รอให้ทีมตัวเองเดินทางมาเห็นเมืองด้วยกัน 

“แอชเชอร์ นั่นนายหรือเปล่า”

“ใช่~!”

แอชเชอร์ที่หมอบต่ำกับพื้นหลบอยู่ในพุ่มไม้หันมองไปยังเพื่อนร่วมทีมที่เดินทางตามมาถึง จากนั้นเขาจึงชี้มือให้เพื่อนมองตาม ตำแหน่งนี้จะเป็นสถานที่ล่าของพวกเขานับต่อจากนี้ไป แต่การจะล่าคงเป็นไปไม่ได้ในเร็วๆนี้ เนื่องจากอุปกรณ์ของพวกเขามีน้อย จำเป็นต้องติดต่อไปยังค่ายที่ติดกับพวกเขาก่อนเพื่อที่พวกเขาจะขอแลกเปลี่ยนชุดเกราะกับยาที่พวกเขามีมาใช้งาน

“เมือง”

“ใช่ ส่องกล้องเข้าไปดูสิ ตอนนี้มีมอนสเตอร์ 1 ดาวอยู่หลายร้อยตัวเลย ด้านในยังมีอีก น่าจะมีเป็นพันๆตัว”

ทุกคนกลืนน้ำลาย สิ่งที่แอชเชอร์คาดการณ์เอาไว้น่าจะเป็นเรื่องจริง อย่างไรก็ตามพวกเขากลับไม่ใช่กลุ่มเดียวที่ต้องปะทะกับมอนสเตอร์ ยังมีค่ายฝึกอื่นๆร่วมด้วย  เมื่อรู้ขอบเขตที่พวกเขาจะต้องทำแล้วแอชเชอร์ก็เริ่มชี้ไม้ชี้มือบอกตำแหน่งของเขตที่อยู่ติดกับพวกเขาทันที

“จากที่ฉันเห็นสัญลักษณ์ถูกทิ้งเอาไว้ค่ายที่ติดกับเราทางซ้ายมือเป็นค่ายฝึกจากกองทัพที่ 8 ฝั่งขวามือของเราเป็นค่ายฝึกจากกองทัพที่ 3”

“เรากลับกันก่อนไหม”

“รออีกสักหน่อย”

แอชเชอร์เริ่มเผาใบไม้เพื่อให้เกิดควัน ทุกคนต่างสงสัยว่าแอชเชอร์กำลังทำอะไรจึงนั่งรอต่อไป กระทั่งผ่านมา 1 ชั่วโมงพวกเขาก็เริ่มตกใจเพราะจู่ๆเหล่าคนสวมชุดเกราะก็ปรากฎตัว โดยที่พวกเขาไม่ใช่คนของค่ายฝึกที่ 7

“พวกนายกำลังทำอะไร”

ดาบและมีดในมือของฝ่ายที่เดินเข้ามาเก็บไว้ข้างลำตัวหลังจากรู้ว่าคนที่ก่อไฟจนเกิดควันเป็นนักเรียนจากอีกค่ายฝึก

“เราเป็นคนจากค่ายฝึกที่ 7 กำลังรอให้ค่ายฝึกอื่นๆตามสัญญาณนี้มา เอาล่ะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน”

แอชเชอร์เริ่มเข้าแผนการ จากการประชุมกันเขาและหัวหน้าค่ายรวมไปถึงหน่วยสำรวจได้ตกลงกันว่าจะหาทางติดต่อกับค่ายอื่นๆ แต่ 7 วันที่ผ่านมาพวกเขาไม่เจอกันเลยเนื่องจากแต่ละค่ายพยายามตามหากล่องอุปกรณ์จึงหลีกเลี่ยงที่จะพบกัน การที่ค่ายฝึกที่ 8 ปรากฎตัวออกมานั้นยืนยันได้เป็นอย่างดีแล้วว่ากล่องอุปกรณ์ คงจะถูกเก็บไปทั้งหมด ทันใดนั้นคนของค่ายที่ 3 ก็ปรากฎตัว แอชเชอร์จึงบอกให้พวกเขามาคุยกัน

“เราอยากจะทำการแลกเปลี่ยน รอบๆค่ายของพวกนายได้ของบางชิ้นที่เยอะกว่าเพื่อนใช่ไหม”

“ใช่ แล้วสิ่งที่นายต้องการแลกเปลี่ยนคืออะไร” หัวหน้าหน่วยสำรวจจากค่ายที่ 3 ถามกับแอชเชอร์ เขาจึงเปิดหมวกเกราะเพื่อพูดคุย ซึ่งการเปิดหมวกเกราะของแอชเชอร์ ทำเอาหัวหน้าหน่วยสำรวจจากค่ายที่ 8 ดีใจ เขาจำใบหน้านี้ได้ ใบหน้าของระดับ  S ที่เดินทางไปฝึกค่ายพิเศษพร้อมกัน

“แอชเชอร์ นายเองเหรอ ไม่แปลกที่จะใช้วิธีแปลกๆแบบนี้  ”

“อืม การซื้อขายเราไม่สามารถพูดคุยได้ตอนนี้เพราะมันต้องมีการเตรียมการถูกไหม งั้นฉันจะให้รหัสสัญญาณที่ค่ายฝึกที่ 7 สร้างขึ้นมาใหม่ เราจะใช้ช่องสัญญาณนี้ติดต่อกัน”

“ได้”

แอชเชอร์ส่งสหัสเข้าสัญญาณการสื่อสารให้กับหน่วยสำรวจค่ายฝึกที่ 8 และค่ายฝึกที่ 3 แม้พวกเขาจะอยู่ข้างๆกัน ครูฝึกกับทำทุกวิถีทางให้พวกเขาติดต่อกันได้ยาก แม้พวกเขาจะมีวิทยุสื่อสารก็ตาม ทุกๆค่ายกลับถูกเข้ารหัส การที่พวกเขาจะติดต่อกันได้คือต้องเดินทางไปเจอกันเพื่อให้รหัสเข้าสัญญาณ

“อีกอย่าง บอกหัวหน้าค่ายนายด้วยนะว่าถ้าเจอค่ายอื่นให้ส่งรหัสสัญญาณนี้ให้พวกเขา เราทั้ง 10 ค่ายจำเป็นต้องแลกเปลี่ยนกัน ไม่อย่างนั้นเราจะกวาดล้างมอนสเตอร์ในเมืองนี้ไม่ได้”

“ตกลง”

“ไว้เจอกัน”

หน่วยสำรวจของทั้ง 3 ค่ายฝึกแยกย้ายกัน ระหว่างนี้เองแอชเชอร์ก็ได้ติดต่อกลับไปยังหัวหน้าค่ายของเขาเพื่อให้คนรอรับสัญญาณการติดต่อจากค่ายอื่น ตอนนี้การทดสอบเข้าสู่ช่วงที่ 2 แล้วหลังจากพวกเขาเก็บกล่องอุปกรณ์ ต่อไปจะเป็นการแลกเปลี่ยนจากนั้นค่อยทำการกวาดล้างมอนสเตอร์