ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉินพยักหน้า “แค่มิตรสหายในยามอดีตของข้า ทว่าไฉนนางมาอยู่ที่นี่ได้เล่า” ฝ่ามืออี้เฉิน ยกขึ้นมาถูคาง มีท่าที ครุ่นคิดขึ้นมาไม่ตก

       ก่อนอี้หลิน นางจะกลอกตามองอี้เฉิน แล้วไต่ถามออกมา “เจ้าอายุเท่าไรกันแน่ เจ้าหนุ่ม” แม้แต่ฟู่เทียนเขายังมีใบหน้าตกใจ แต่ก็ไม่มีเวลา ให้พวกเขามานั่งพูดคุย สบายใจเฉิบอีกต่อไป ครั้นเห็นสตรี ชาวประมงสวมผ้าป่านเก่า พุ่งปราดออกมาโจมตีพวกเขา
 

       เสียงฝีเท้า ฟึบ!! ที่ดังออกมาหนักแน่น ไม่มีแม้แต่เศษคลื่นลม แตกกระจัดกระจาย การย่างก้าวหายวับมาของนาง แฝงไวด้วยอานุภาพที่ทรงพลัง พร้อมแรงกดข่ม ที่บ้าคลั่ง เลือดลมพุ่งทะยาน ราวกับเป็นหงส์มังกรที่ตื่นจากการหลับใหล

       ก่อนส่งหมัด ที่ราวกับจะทำให้ปฐพีจะพลิกกลับด้าน ท้องฟ้าสนามประลองโบราณ แตกเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยวพริบตา เกิดการสั่นไหวไม่หยุด จนพวกอี้เฉินต้องก้าวฝีเท้า ถอยหลังอย่างฉับพลัน

       เมื่อเสียงตู้ม!! กำปั้นม่อมู่ ดังออกมาสนั่นก้องฟ้า พร้อมเต๋า เลือดลมภายในกาย ฟู่เทียน กับ อี้หลิน เกิดการปั่นป่วนขึ้นมาอย่างหนักหน่วง โดยเฉพาะอี้หลิน ที่ดวงตานาง ฉายความหวาดกลัว ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด จากกำปั้นน้อยๆ สตรีที่แฝงไว้ด้วย อักขระปรากฏออกมาเป็นชั้นๆ ส่งริ้วคลื่น ความอันตรายออกมาไม่ขาดสาย

       อี้เฉิน เอ่ยบอกพวกเขาออกไปทันที ไม่มีท่าทีเข้าร่วมการต่อสู้ “พวกเจ้า ลองไปต่อสู้กับนางดู” พร้อมสายตาเพ่งมองม่อลู่ อย่างไม่วางตา ไม่คิด หญิงสาวในวันวาน นางจะเก่งกาจ รุดหน้ามาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

       “เจ้า!! เจ้า!!” ฟู่เทียนเขาได้ยินคำพูดของอี้เฉิน เขาถึงกับกัดกรามเอาไว้แน่น นึกว่าพวกเขาจะร่วมมือกันเสียอีก เนื่องด้วยเขาไม่มีความมั่นใจ ที่จะต่อสู้กับสตรีนางนี้ตรงๆ ทว่าเมื่อเห็นอี้หลิน นำเอาเกาทัณฑ์คลื่นจันทร์เสี้ยว ออกมาโจมตี ระเบิดปะทุปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง มันก็ทำให้ชายหนุ่มต้อง สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะพยักหน้าให้อี้หลิน เผยร่างเทพมารออกมา สยายปีกทั้ง6ออกกว้าง พร้อมส่งดาบใหญ่ แหวกออกมาจากมิติช่องว่าง เข้าประหัตประหาร กับหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า

        เสียงต่อสู้ โรมรันดังออกมาก้องฟ้า มองเห็นแสงสะเก็ดไฟ แลบแปลบปลาบออกไปเป็นทางยาว จากการปะทะกันหลายพันกระบวนท่า ในไม่กี่ร้อยลมหายใจ ส่งให้ทั่วสนามประลองโบราณ เกิดการสั่นไหวไม่หยุด ทว่าก็ไม่อาจทำลายม่านพลังของ ม่อลู่ได้
 

        ครั้นอี้เฉินเห็นแสงคุ้มกันกายนาง แฝงไว้ด้วยวิชาสังสารวัฏ แม้จะเกิดการแตกร้าวลุกลามออกไปทั่ว แต่ก็สมานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ก่อนนิ้วมือนางจะหมุนวาด อักขระตัวอักษรขนาดใหญ่ขึ้นมา แล้วผลักมันเบาๆ มันก็ทำให้รอบด้านแหลกลาญ เป็นผุยผงในทันใด
 

        ฟู่เทียน เขาที่แค่นเสียงเอ่ยเตือนสตรีที่อยู่ข้างๆ “เจ้าระวังตัวด้วย” ทว่าชายหนุ่มก็ต้องหน้ามืดทะมึน ครั้นเห็น ร่างอี้หลิน พุ่งปราดตามศรที่นางยิงออกไปตรงๆ หมายมั่นจะจบการต่อสู้ หายวับไปหาหญิงสาวในเสี้ยวพริบตา

        แต่จู่ๆ ร่างเสมือนม่อลู่ ก็ปลดปล่อยอักขระพร่างพราว เต็มเปี่ยมไปด้วยวิถีธรรม ออกจากกายามาในเสี้ยวขณะ หักล้างการโจมตีของอี้หลินลง มองเห็น อักขระลอยกระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า ก่อนฝ่ามือนางจะผลัก อักษรที่ก่อร่างวิถีธรรมเหล่านั้น ออกมาโจมตี ทั่วทิศ ปัง!!
 

        อักษรที่บ้าคลั่ง วิ่งออกมาเสียดสีอากาศ จนแปรเปลี่ยนเป็นแดงฉาน ด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ แฝงไว้ด้วยแรงบดขยี้ทำลายล้าง จนอี้หลิน นางต้องสั่นสะท้าน กายาเย็นเหยียบ ขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

       ฟู่เทียน เขารับรู้การโจมตี เป็นวงกว้างนี้เป็นอย่างดี พวกเขาหลายๆ คน ต่างก็พลาดท่าจากกระบวนท่านี้ของม่อลู่ ทำให้เสียขบวนรบ  เขาแค่นเสียงกระพือปีก ออกไปทันที “บัดซบเอ๊ย เจ้าไม่คิดฟัง ที่ข้ากล่าวเตือน เลยหรืออย่างไร”

       ร่างเทพมาร ฟู่เทียนขนาดใหญ่โต ฉายทอดยาว ลงมาปกคลุมกายอี้หลิน ทำให้อี้เฉินถึงกับหดหรี่ ดวงตาจนเล็กแคบ ไม่แปลกใจเหตุใด ยามที่เขาพบเจอ ฟู่เทียน เขาถึงมองชายหนุ่มเป็นศัตรูคู่อาฆาต จากสายเลือดที่เข้มข้น ฟู่เทียนสำแดงออกมา ทำให้อี้เฉินมั่นใจ เด็กคนนี้จะต้องเป็นลูกของศัตรูคู่แค้น ไม่อาจอยู่ร่วมโลก อย่างจักรพรรดิฟู่เฉิง อย่างไม่ต้องสงสัย พร้อมฝ่ามืออี้เฉิน ที่บีบรัดเข้าหากันน้อยๆ ด้วยอายโทสะ

       ก่อนร่างฟู่เทียนจะอุ้มพาหญิงสาวหนี เมื่อเห็นอักขระที่บ้าคลั่ง ตกลงมาเป็นหยาดพิรุณอักษรเพลิง เสียง ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ที่ดังก้องออกมาสนั่นหวั่นไหวไม่มีขาด

        ส่งให้ร่างเทพมาร ฟู่เทียนที่ฉายทอดยาวลงมาป้องกันกาย วิถีที่ก่อร่างออกมาแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เต๋า ธรรมกระจัดกระจาย ไม่กี่เสี้ยวลมหายใจ “เจ้า! เจ้า!” อี้หลิน นางเผยอ ริมฝีปากขึ้นมา มีท่าทีดิ้นน้อยๆ ด้วยความตกใจ ครั้นเห็นฟู่เทียน ช่วยเหลือตัวนางไว้

        ก่อนฟู่เทียน จะรีบกลางม่านพลังขึ้นมาคุ้มกันกาย ครั้นเห็นว่าการป้องกัน ปราการสุดท้าย ของเขากำลังจะพังทลาย “หากเจ้ามีเวลาดิ้นรน เหตุใดไม่ช่วยข้า กลางม่านพลังคุ้มกันกายเล่า”

        อี้หลินที่เม้มริมฝีปากขึ้นมาน้อยๆ มีท่าทีโกรธแค้น ชายหนุ่มมาแต่ชาติปางก่อน สลัดความแค้น ส่งฝ่ามือออกไปช่วย ฟู่เทียนกลางม่านพลังทันที ครั้นเห็นอักษรพุ่งปราด เตรียมจะบดขยี้ร่างของพวกเขา

       เสียงตู้ม!!ที่ดังออกมา สนั่นก้องฟ้าไม่มีขาด ส่งให้ม่านพลังที่ฟู่เทียน สร้างขึ้นมาพร้อมกับอี้หลิน แตกร้าวในเสี้ยวพริบตา ขน ปีกร่างเทพมารที่แพร่ขยาย ปลิวว่อน ราวกับหงส์ฟ้าถูกถอนขน ปีก     ริมฝีปากฟู่เทียน ถึงกับกระอักเลือดออกมาไม่หยุดทันใด ที่โดนแรงระเบิดเข้าไปตรงๆ ดวงตาอิดโรย เริ่มฉายความหวาดกลัวขึ้นมาสุดขีด ครั้นรับรู้ถึงความตาย ขึ้นมาอย่างหนักหน่วง

        แม้แต่อี้หลิน นางยังอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อเจอแรงระเบิด อักขระพุ่งปราดเข้าอัดกระแทก ฝ่ามือที่ส่งปราณพลังออกไปสร้างม่านพลัง ของนางถึงกับหักงอผิดรูป บัดนี้พวกเขาสองคน ต่างก็รับรู้ความตายขึ้นมาอย่างหนัก ทว่าสายตาพวกเขาก็ยังแฝงไว้ด้วยความดึงดันดื้อรั้น

       ก่อนร่างอี้เฉินจะหาย ฟึบ!! มาปรากฏ เบื้องหน้าพวกอี้หลิน กับฟู่เทียน ครั้นตบฝ่ามือออกมาก้องฟ้า ระฆังทองคุ้มกันกาย ก็ปรากฏขึ้นมาทันใด พร้อมเสียงระฆังทอง ดังก้องกังวานออกไปทั่ว ปังงง!! ออกมาก้องไม่มีขาด ทำให้พวกเขาที่สายตา เต็มไปด้วยความอิดโรย รับรู้ได้ทันที ว่าพวกเขารอดพ้น จากความตายมาได้แล้ว

        “พวกเจ้าน่าจะได้เรียนรู้ อะไรมาบ้าง เมื่อต้องพบเจอ กับความสิ้นหวัง จงเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ วันข้างหน้าเจ้าอาจได้ใช้มัน” ก่อนฝ่ามืออี้เฉิน จะสะบัดฝ่ามือ ส่งพายุ พัดพาร่างพวกเขาออกไป

        ฟู่เทียน ที่อุ้มอี้หลินไว้ ร่างเขาลอยกระเด็นไปบริเวณ ขอบสนามประลองโบราณ วางอี้หลินลง กล่าวพูดไต่ถามหญิงสาว ออกมาทันใด “ชายหนุ่มผมขาว เขาเป็นใครกันแน่ เหตุใดข้ารู้สึกว่า เขามีพลังอยู่ระดับเดียว กับท่านพ่อผู้ยิ่งใหญ่ของข้า มันเป็นไปได้อย่างไร ไหนจะสตรีนางนั้นอีก เหตุใดนางถึงมีพลัง ไปแตะอยู่ในขั้นครึ่งก้าวจักรพรรดิได้”

อี้หลินนางส่ายหัว พร้อมกับกลอกกลิ้ง สายตาไปมา ใส่ชายหนุ่ม “ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน เจ้าเลิกถามเซ้าซี้ เป็นสตรีได้แล้วกระมัง”

       “เจ้า!! เจ้า!!” ก่อนฟู่เทียนเขาจะสะบัดฝ่ามือ ที่ชี้หน้านางลงมา ครั้นเห็นบริเวณมุมห้อง อีกทิศทางหนึ่งมีโลหิตของใครไม่รู้ ไหลนองออกมา “ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!!” หรือข้าจะคิดไปเอง ก่อนพวกเขาจะหันปรายตาไปมอง เสียงระเบิด ตู้ม!!ที่ดังออกมากึกก้องฟ้า

       เมื่อเห็นอี้เฉินต่อสู้โรมรัน กับสตรีสวมใส่ชุดชาวประมง หมุนเหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่กัน พัวพันกันออกไปเป็นทางยาว “หืม!! เหตุใดวิชาพวกเขา ถึงมีความคลับคล้ายคลับคลากันถึงเพียงนี้”

        ด้านอี้หลินนางยังพยักหน้าขึ้นลง ด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ครั้นเห็นแสงอักขระจากกำปั้นอี้เฉิน กับสตรีชาวประมง มีความเหมือนกันหลายส่วน หมุนเหวี่ยงหมัด กระชากสวรรค์สุราลัย จนแตกพังยับ มิติเปิดเป็นช่องว่างใหญ่ ตามแรงหมุนโจมตีหมัด ราวกับพวกเขาเห็นราชันหนุ่ม ก้าวข้ามแม่น้ำกาลเวลา มาจากยุคสมัยอดีต ภาพทับซ้อนผู้ยิ่งใหญ่ ฉายทอดลงมาเข่นฆ่าสังหาร อย่างไม่มีปิดบัง