เมื่อไทก้าเข้ามาภายในบ้านพักก็ทำการทบทวนอาคมธาตุต่างๆ และฝึกจิตอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเข้านอนไป
เช้าวันรุ่งขึ้น..
ไทก้าได้ออกมาวิ่งในตอนเช้าเพียงคนเดียวและไม่ได้ปลุกบีออกมาด้วย เพราะเห็นว่าจากการประลองเมื่อวานนี้ บีนั้นใช้พลังไปมากจึงคิดที่จะให้บีได้พักร่างกาย
"เฮ้ ไทก้า รอข้าด้วยสิ"
เสียงลอยมาจากด้านหลังทั้งยังวิ่งตามเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ไทก้าหยุดและหันกลับไปมองครู่หนึ่งก่อนจะพบว่ามีคนสองคนวิ่งเข้ามา
"นี่เจ้าไม่เหนื่อยจากเมื่อวานอย่างนั้นเหรอบี"
"ข้าเหรอ ตอนนี้สบายบื๋อ อยู่แล้ว ข้าต้องฝึกให้แข็งแกร่งขึ้นหนิ"บีตอบกลับทั้งที่ตัวเต็มไปด้วยผ้าปิดแผลบางส่วน
"แล้วเหตุใดเจ้าถึงวิ่งมาด้วยล่ะเนี่ย คิลล์"ไทก้ากล่าวถามคิลล์ด้วยความสงสัยเล็กน้อย
"ฮ่าๆ ข้าจะขอฝึกกายช่วงเช้าด้วยแล้วกัน ถ้าข้าเอาแต่นอนเด๋วเจ้านี่ก็แซงข้าไปนะสิ"คิลล์กล่าวขึ้นพร้อมกับเหลือบมองไปที่บี
"ใครแซงอะไร ข้าเก่งกว่าเจ้าอยู่แล้ว"บีกล่าวขึ้นทั้งยังมองค้อนไปที่คิลล์
"งั้นเหรอ? เจ้าจะสู้อีกสักรอบมั๊ยล่ะ ฮ่าๆ รับรองว่ารอบนี้ข้าจะเอาจริงแต่เริ่มแน่"คิลล์ตอบกลับด้วยท่าทางสบายๆ
"เอาล่ะๆ พวกเจ้าเจอหน้ากันก็จะตีกันอย่างเดียวเลย สรุปพวกเจ้าจะฝึกกายรึป่าวเนี่ย"ไทก้ากล่าวขึ้น
"ฮ่าๆ โทษทีๆ "บีและคิลล์ต่างหัวเราะออกมาเบาๆ แม้ว่านี่จะเป็นการล้อเล่นของทั้งสองคนแต่มันกับเหมือนว่าจะเอาจริงซะอย่างนั้น
ไทก้าได้แต่ส่ายหัวก่อนที่ทั้งสามคนจะวิ่งไปด้วยกัน
"แฮ่กๆ "
ในวันนี้ดูเหมือนว่าบีจะพยายามฝึกกายหลังจากที่วิ่งเสร็จแล้วมากขึ้นกว่าทุกวัน ซึ่งไทก้าเองก็พอที่จะเข้าใจ ในตอนนี้บีและคิลล์ได้มองกันและกันเป็นคู่แข่งไปซะแล้ว
หลังจากที่ทั้งสามคนฝึกเสร็จในช่วงเช้า ในวันนี้ไม่ได้มีเรียน บีและคิลล์ต่างวุ่นอยู่กับการแลกเปลี่ยนยันต์และเทคนิคการเคลื่อนที่ ส่วนไทก้าได้ขอตัวไปยังหอแพทย์
ไทก้าหมกตัวอยู่ในหอตำราอีกครั้ง
"ที่แท้ยาบำรุงจิตนั้นการสร้างขึ้นไม่ได้ยากมากนัก แต่ว่าต้องใช้เวลาในการบ่มยานานจึงทำให้การสร้างนั้นยากล่ะสินะ"ไทก้าที่เพิ่งอ่านตำราเกี่ยวกับยาจบ ก็คิดว่าน่าจะต้องลองสร้างยาดูสักครั้งจึงได้ออกจากหอแพทย์ไปยังตำหนักยาที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อที่จะไปเบิกวัตถุดิบในการสร้างยา ในตอนนี้ไทก้ายังไม่ได้ใช้ยาบำรุงจิตเนื่องจากไทก้านั้นได้เก็บเอาไว้หลังจากที่เข้าสู่จิตระดับแปดและทะลวงเข้าสู่ขั้นจิตโลกาในทีเดียว แต่ว่าสาเหตุที่ไทก้าต้องการทดลองสร้างขึ้นนั้นดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับฮานะที่เป็นเพื่อนกับบีนั่นเอง จึงได้เข้าเป็นศิษย์หอแพทย์และหมกตัวอยู่แต่ในหอตำรา อีกอย่างไทก้าคิดว่าในอนาคตอาจจะต้องได้ใช้ความรู้ด้านแพทย์อย่างแน่นอน
เมื่อมาถึงตำหนักยา ไทก้าได้เข้าไปทำการเบิกวัตถุดิบทันที
"เจ้าคงจะเป็นศิษย์ใหม่ล่ะสินะ เช่นนั้นข้าจะแจ้งกฏการเบิกกับเจ้า ในหนึ่งเดือนเจ้าสามารถเบิกได้ทั้งสิ้นยี่สิบชุดยาเป็นยาชนิดใดก็ได้ แต่ว่า ในแต่ละรอบจะเบิกได้เพียงห้าชุดยา การเบิกครั้งต่อไปหากเจ้านำยาที่เจ้าสร้างขึ้นมาแสดงด้วย เจ้าสามารถเบิกได้ทีเดียวครบทั้งสิบห้าชุดยา แต่หากไม่สามารถสร้างได้สำเร็จเจ้าจะเบิกได้เพียงครั้งละห้าชุดยา และหากครบยี่สิบชุดยาแล้วเจ้าไม่สามารถสร้างยาชนิดใดได้เลย จะถูกตัดสิทธิ์ในการเบิกเป็นเวลาหกเดือน เจ้าเข้าใจรึไม่"ผู้อาวุโสที่ดูแลตำหนักยากล่าวอธิบาย
"ข้าเข้าใจขอรับ"ไทก้าตอบกลับทั้งยังคำนับไปด้านหน้า
"อืม เช่นนั้น ส่งรายการวัตถุดิบมาให้ข้าดูหน่อย"ผู้อาวุโสกล่าวพร้อมกับผายมือไปด้านหน้า
ไทก้าไม่รอช้ารีบหยิบกระดาษที่ได้เขียนไว้ก่อนแล้วส่งให้กับผู้อาวุโส
"อืม เจ้าแน่ใจเช่นนั้นหรือ โอกาสสำเร็จน้อยมากนะ"ผู้อาวุโสดูเพียงครู่เดียวก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็นชุดยาบำรุงจิตซึ่งยากต่อการสร้าง แต่ว่าศิษย์ของหอแพทย์นั้นสามารถทดลองสร้างได้
"ขอรับ"ไทก้าตอบอย่างไม่ลังเล
"อืม เช่นนั้นรอข้าสักครู่"กล่าวจบผู้อาวุโสก็เดินเข้าไปยังด้านในตำหนักยา
ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเดินออกมาพร้อมแท่งสี่เหลี่ยมขนาดเล็กชิ้นเท่านิ้วหัวแม่มือ ก่อนจะส่งให้ไทก้า
"นี่เป็นศิลามิติสำหรับเก็บวัตถุดิบที่ทางหอแพทย์มีไว้ให้ศิษย์หอแพทย์ยืมใช้ในการเก็บวัตถุดิบเท่านั้น ภายในนี้มีห้าชุด ในการเบิกครั้งต่อๆ ไป เจ้าต้องนำสิ่งนี้มาด้วย"ผู้อาวุโสกล่าวจบก็ยื่นแท่งสี่เหลี่ยมให้กับไทก้า
"ขอบคุณผู้อาวุโสขอรับ"ไทก้ารับมาก่อนจะทำความเคารพกล่าวลาผู้อาวุโสตำหนักยาและเดินออกไป
ไทก้าหยิบแท่งสี่เหลี่ยมขึ้นมาดูก่อนจะกล่าวขึ้น"ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะมีความคล้ายกับกระเป๋าของเรานะ ที่นี่ใช้พลังต่างๆ สร้างได้ทุกสิ่งจริงๆ จะพูดว่าไฮเทคเหมือนกัน ก็น่าจะใช่ แต่ส่วนใหญ่จะมีแต่อุปกรณ์พื้นๆ อืม แต่ก็แน่ล่ะก็คนที่นี่ลอยได้ หายตัวได้ ถอดจิตได้ จะเอารถบินไปทำอะไรกัน"หลังไทก้าพึมพำเสร็จก็เก็บแท่งสี่เหลี่ยมลงไปและเดินมายังที่บ้านพักของตน
ในตอนนี้คิลล์กำลังสอนการเคลื่อนไหวให้บีอยู่ ไทก้าจึงไม่ได้ไปรบกวนทั้งสองคน และเดินเข้าไปยังด้านในบ้านพักก่อนจะนำวัตถุดิบออกมาหนึ่งชุดยา
หลังจากที่ได้ตรวจดูเสร็จแล้วก็พบว่าสารประกอบนั้นตรงกันกับที่ไทก้าแยกออกมาก่อนหน้านี้ จึงได้ลงมือทดลองสร้างยาตามลำดับตำราที่ไทก้าอ่านมา ไทก้านั้นไม่จำเป็นต้องยืมตำรามาเนื่องจากไทก้านั้นเคยสร้างยาหลายชนิดมาก่อน ทั้งความจำของไทก้าก็ยังเป็นเลิศอีกด้วย จึงไม่จำเป็นที่จะต้องเปิดหนังสือไปทีละหน้าเพื่อลดเวลาในการทำสิ่งต่างๆ
"ใช้ธาตุไฟในการหลอมรวมสินะ"
พรึบ
ไทก้าจุดไฟในมือขึ้นมาก่อนจะค่อยๆ ใช้อาคมผกผันปรับระดับความร้อน เมื่อไทก้าได้ทบทวนอาคมผกผันหลายต่อหลายครั้งจึงได้เริ่มชำนาญในการใช้มากขึ้น และรู้สึกว่าอาคมผกผันนั้นแม้ว่าจะซับซ้อนแต่หากเข้าใจอย่างถ่องแท้ก็ไม่ยากที่จะใช้ในสิ่งต่างๆ รวมถึงการใช้ในธาตุอื่นๆ ได้ด้วย
บึ้ม!
แม้ว่าไทก้าจะรู้ว่าต้องรวมวัตถุดิบอย่างไร แต่ว่า นี่ก็เป็นครั้งแรกในการสร้างยาของไทก้าจึงได้เกิดระเบิดขึ้นกับยาชุดแรก
"อืม ดูเหมือนว่าข้าจะเร่งรีบจนเกินไป"เมื่อคิดได้ดังนี้ ไทก้าจึงได้นำชุดยาออกมาอีกชุดและเริ่มใหม่อีกครั้ง
วูมมมม
พรึบ
วัตถุดิบค่อยๆ หลอมรวมกันอีกครั้งแต่ในครั้งนี้ไทก้าค่อยๆ ละลายวัตถุดิบทีละชิ้นด้วยความระมัดระวัง
เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก วัตถุดิบที่ละลายทั้งหมดแล้วค่อยๆ รวมกันเป็นเม็ดยา ในขั้นตอนนี้ไทก้าต้องใช้สมาธิและพลังจิตเป็นอย่างมาก จนในที่สุดเม็ดยาก็รวมกันได้อย่างสมบูรณ์
"เฮ้อ พลังหายไปเยอะเลย ยังเหลือขั้นตอนการบ่มอีก" ไทก้าหยิบเม็ดยาวางไว้ที่กล่องสำหรับบ่มยาด้านหน้าก่อนจะค่อยๆ มองไปยังยาและคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ในตอนแรกนั้นไทก้าไม่ได้คิดที่จะทดลองสร้างยานี้ขึ้นเนื่องจากการบ่มนั้นใช้เวลาราวๆ ครึ่งปีหรือหนึ่งปี จึงเป็นการยากที่จะสร้าง แต่ว่าไทก้ากลับนึกขึ้นได้ว่าหากทดลองใช้อาคมผกผันกับธาตุแห่งเวลาและค่อยๆ ปรับเวลาของยาให้เร็วขึ้น อาจจะมีความเป็นไปได้ แม้ว่าไทก้าจะยังไม่เคยใช้ธาตุแห่งเวลาเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่นี่จะเป็นการทดลองทั้งการสร้างยาและการใช้อาคมธาตุเวลาไปพร้อมกัน แม้ว่ามันจะไม่สำเร็จแต่อย่างน้อยก็ยังได้ทดลองใช้ เพราะในตอนนี้ไทก้าคิดออกได้เพียงอย่างเดียวในการที่จะทดลองใช้ธาตุแห่งเวลา
"มีแต่ต้องลองเท่านั้น"ไทก้าเผยแววตาที่มุ่งมั่นออกมาก่อนจะมองไปที่ยาและเริ่มใช้อาคมผกผันออกมา
ไทก้าหลับตาลงและค่อยๆ นึกถึงความเป็นไปได้ของเวลา นึกถึงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเวลา จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง
"...."
แม้ว่าไทก้าจะใช้อาคมผกผันไปแล้วแต่ว่าก็มีแต่เพียงความเงียบเท่านั้น ดูเหมือนความเข้าใจในธาตุแห่งเวลานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย
ไทก้ายังคงไม่ย่อท้อมุ่งมันใช้อาคมผกผันอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไป
"แฮ่กๆ "ไทก้าหอบออกมาด้วยความเหนื่อยล้านี่ก็ใกล้ที่จะถึงเวลาค่ำที่ได้นัดกับริวเอาไว้แล้ว แต่ว่าไทก้าดันหลงลืมเวลาไปซะสนิท จนเผลอใช้พลังจิตจนเกือบจะหมดไปกับการใช้อาคมผกผัน แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
"ดูเหมือนว่ามันจะยากจริง นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย มิน่าท่านเจรอสถึงบอกว่าแม้ว่าจะมีธาตุนี้แต่ก็ใช่ว่าจะฝึกกันได้ง่ายๆ คิดว่าอาคมผกผันจะใช้ได้ซะอีก หรือว่าข้าจะเข้าใจเกี่ยวกับธาตุเวลาผิดไป"ไทก้าส่ายหัวเล็กน้อย"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ไว้ค่อยลองอีกครั้งตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องไปลานประลองแล้ว"กล่าวจบไทก้าก็ลุกขึ้นทันที แต่ในขณะนั้นเอง ทั้งตัวของไทก้ากลับหมดแรงที่จะยืนและล้มลงทันที
ตึง!
เรี่ยวแรงกลับไม่มีเหลือเลยแม้แต่น้อย
"เกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน หรือว่าเป็นผลจากการพยายามใช้อาคมผกผันกับธาตุแห่งเวลา"ไทก้าค่อยๆ สำรวจดูและพบว่าดูเหมือนว่าจะจริง แต่ว่าในตอนนี้นั้นไทก้าจำเป็นที่จะต้องออกไปประลอง และมีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น
ไทก้าพยายามทรงตัวนั่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระเป๋าและค้นเอายาฉุกเฉินที่เหลืออยู่ขึ้นมาหนึ่งเม็ดและกลืนลงไป
อึก
ร่างกายของไทก้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าก็เริ่มกลับมามีกำลังอีกครั้ง ไทก้านั่งขัดสมาธิและปรับพลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกับร่างกาย
วิ้ง!
"หือ? ใช่แล้ว"ไทก้านึกบางอย่างขึ้นได้ เมื่อยาฉุกเฉินที่ไทก้ากลืนลงไปออกฤทธิ์
"ยานี้มัน มีฤทธิ์ย้อนคืนนี่นา ฮะๆ "
ดูเหมือนว่าไทก้าจะคิดบางอย่างออกแม้ว่าร่างกายจะค่อยๆปรับสภาพกลับคืนไทก้าก็ยังนำยาเม็ดบำรุงจิตออกมาอีกครั้งและทดลองใช้อาคมผกผันอีกรอบ
"ถ้าเราใช้หลักการของยาฉุกเฉินที่ย้อนคืนสภาพร่างกายให้กลับเป็นดังเดิม มาใช้กับอาคมผกผันธาตุแห่งเวลาไม่แน่ว่าอาจจะสำเร็จก็เป็นได้"
ไทก้าไม่รอช้าทดลองใช้อาคมผกผันปรับเปลี่ยนจากการย้อนคืนเป็นการเพิ่มเวลาให้เร็วขึ้นกับยาเม็ดบำรุงจิต
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง
วูมมมม!
ยาเม็ดที่ลอยนิ่งอยู่ในกล่องค่อยๆ หมุนไปตามเข็มนาฬิกาและยังเร็วขึ้นเรื่อยๆ
วูมมมม!
หลังจากหมุนได้สักพักไทก้าจึงได้หยุดมือเอาไว้ก่อน
"ใช่จริงๆ ด้วย ฮ่าๆ "ไทก้าหัวเราะขึ้นด้วยความดีใจอย่างมากดูเหมือนว่าครั้งนี้จะทำได้สำเร็จ
"เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ในตอนนี้สิ่งที่สำคัญก็คือนัดประลอง ไว้ประลองเสร็จค่อยกลับมาบ่มยาต่อก็ได้"แม้ว่าจะรู้สึกเสียดาย แต่ไทก้าก็ต้องไปตามเวลาที่ได้นัดเอาไว้ ไทก้านั้นมีนิสัยที่เป็นคนตรงต่อเวลาและรักษาคำพูดของตัวเองเป็นอย่างมาก หลังเก็บเม็ดยาเรียบร้อยไทก้าก็เดินออกไปจากบ้านพัก
ในตอนนี้มีบีและคิลล์ยืนรออยู่ด้านหน้าบ้านพักของไทก้าอยู่ก่อนแล้ว
"พวกเจ้ารอข้ารึ?"ไทก้าเมื่อเห็นทั้งสองคนกลับถามขึ้น
"ก็ใช่นะสิ พวกเราก็จะไปดูด้วย"บีตอบกลับพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
ไทก้าพยักหน้าก่อนที่ทั้งสามคนเดินไปยังลานประลองพร้อมกัน
223K
