“เบื่อโว้ย”กระผมนายหยกคนสวยประจำเมืองจะไม่ให้ประจำเมืองได้อย่างไรละครับ ชุดที่ผมใส่อยู่นี้ยังกะนางงามผมจะอธิบายให้ไว้แล้วกันนะครับคุณเคยเห็นชุดไทยที่มีสายสะพายข้างไม่ครับเปิดไหล่ข้างขวาให้สายผ้าพาลที่บ่าซ้ายยาวลงมาเป็กระโปรงยาวเอาง่ายชุดราตรีอะครับแต่ไม่รัดรูปมาหนักเน้นความสะบายแต่ยาวถึงขอขาเสื้อด้านในจะออกแนวหนาๆๆหน่อยจะมีให้ด้านนอกบ้าง รัดหน้าอกให้พองามให้ดูไม่รู้ว่ากูนั้นผู้หญิงหรือชายแล้วเอาผ้ามามัดที่เอวเหมือนเข็มขัดตัวที่ผมใส่อยู่นี้จะเป็เนื้อฟ้าที่ออกฟ้าๆๆหน่อย ส่วนของคนอื่นก็สีแดงอ่อนเหลือง เขียว ตามสำดับคับ
“มึงเบื่ออะไรหนักว่าว่าหยกกูรำคาญ ”นั่งแดกผมไม้กับมัน แม่งก็นั่งบ่นไม่เลือก เสือกอยากเที่ยวอีกเวรเอ๋ยกูยิ่งไม่อยากออกไปเจอกับว่าที่สามีในอนาคตกูนะโว้ย เสียวอยู่เล่นบอกกูท้องได้อยู่
“มึงก็เลิกบ่นได้แล้วคิมบ่นอะไรของมึงนักหนาวะ นายแทนคนนี้รับไม่ได้”ผมละปวดหัวสะจริงกับนางกำนัลประจำตัวของพวกผมผมขอแนะนำเธอคนที่ดูแลผมก่อนนะคับ มายา เธอสวยนะครับแต่โหดไปหน่อยบังคบให้ผมใส่เสื้อผ้าผู้หญิงยังไม่ยังเลือกเสื้อสีแดงมาให้ผมอีกผมละปวดตับไตไส่พุงไปหมดอะครับ ส่วนคนที่ดูแล ไอ้หยก น้ำพิมเธอคนนี้ก็ใช่ย่อยสะที่ไหนโหดไม่แตกต่างกัน เอาอีกคนละกัน วันทาคนดูแลไอ้พิมเลือกชุดสีเหลืองช่างเข้ากับมันเหลือเกินอีกคนก็น้ำฟ้าน้องสาวน้ำพิมพี่เป็ไงน้องก็เป็แบบนั้นสวยแต่รูปจริงแต่ละคน
“มึงหุบปากไปไอ้แทน”คิมหันมาด่าท้อเพื่อน
“พวกมึงนี้อะไรวะบ่นกันอยู่ได้กูจะหลับจะนอนวะ”ไอ้พิมันื่นขึ้นมาโว้ยวายใส่พวกผม
“พวกมึงไปเที่ยวกัน”หยกมันเริ่มพูดหลังจากเห็นพวกหมดด่าท้อกันอย่างสบายใจไอ้นี้ไม่เข็คนะ มึงอยากเที่ยวเลยพาพวกกูมาซวบก็รอบนึงแหละมึงจะพากูซวยอีกรอบหรือไงวะ คิมคิด
“ไม่ไปแล้วมึงก็หุบปากไปเลย”พูดอย่างพร้อมเพียงกัน
“นะ……กูเบื่ออะ หรือพวกมึงไม่เบื่อวะ เหล้าก็ไม่มีให้แดก นารีก็โหดเกินไปกูเศร้าใจเอาทำเมียก็ไม่ได้ได้แค่ดูสาวๆๆในวังแม่งโหดร้าย”ว่าแล้วไอ้หยกมันก็หันไปบอกนางกำนัลประจำตัวมันที่ส่งค้อนมาใหญ่โตที่ฟังคำเปรียบเปรยของไอ้หยกมัน
พวกผมได้แต่ถอดหายใจจริงอย่างไอ้หยกพูดนารีช่างใจร้าย แต่นอกวังนารีก็ไม่ร้ายเท่าสามีในอนาคตคิมได้แต่คิด
“กูว่าต้องเสี่ยงวะมันคงไม่โชคร้ายไปหรอกมั่ง เราก็อยู่นี้มานับเดือนได้แล้วไม่เห็นมีอะไรเกินขึ้นกูก็อยากไปเที่ยวเหมือนกันวะอยู่แต่ในหวัง เหี่ยวเฉาตายอยู่แล้ววะ”พิม
“แต่ลางสังหรกูมันบอกว่าไม่วะ”ผมรู้สึกแปลกๆๆทุกครั้งเมื่อไรที่พวกเราเกิดเื่
“มึงอย่าคิดมากอะไรมันต้องเกิดเราก็คงต้องปล่อยในไป เราคงห้ามไม่ได้วะ”แทนถึงพวกผมจะซ้อนตัวอยู่แต่ในวัง ผมว่ามันก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี
“กูเชื่อมึงวะคิมแต่กูอยากเที่ยว เอาน่าถือว่าครั้งหนึ่งในชีวิตละวะ จะหมูหรือจ่าเอาค่อยมาดูกันว่าเราสี่คนใครจะซวยว่ากัน”ผมก็กลัวนะครับแต่ความเบื่อมันมาก่อนเสมอครับ
“เอาก็เอาวะแต่ว่าที่กูสังเกตมานะโว้ยชาวเมืองที่นี้แม่งสวยกันทุกคนแต่ก็ไม่เห็นมีใครที่จะมีผิวมันดีเท่าพวกเรา อีกทั้งหน้าตาก็ไม่สวยว่าเราเลยวะกูว่าถ้าจะออกไปข้างนอกมึงควรปลอมตัวกันสักนิดไม่วะอย่างเช่นหาอะไรมาผอกผิวเรากันผิวพันพวกเรามันสวยงามเกินไปวะ”คิม บอกเพื่อนๆๆ
“กูก็ว่างั้นวะแล้วจะเอาไง”หยก หันไปถามเพื่อนที่นั่งคิดกันเ้าละวัน
“กูมีนี้ต้นไม้ห่าไรไม่รู้ปรับสีผิวได้วะ แต่มันอยู่ได้ไม่กี่ชั่วโมง ที่กูอ่านมามันบอก4ชั่วโมง อ้อกูจำได้แหละ ลำสีแดง คุณสมบัติเปลี่ยนแปลงสีผิวเพศหลังจากใส่จะทำให้คนที่ใช้มีกลิ่นหอมติดตัว เป็ทีหลงไหลของพวกสัตว์ ใช้ได้ต่อวันแค่สองครั้งมากกว่านั้นจะให้โทษวะ”พิม ยิ้มมองหน้าเพื่อนๆๆ
“มันดีแน่เหรอวะ”แทนออกความเห็น
“กูถามเสร็จพ่อกับเสร็จแม่มาแล้วมึงเชื่อกูสิวะ แล้วอีกอย่างกูให้วันทาลองมาแล้วเห็นผมดันใจ”
“เอางั้นก็ได้วะ“คิม
“กูได้หมดมึงอะแทน”หยกถามเพื่อนว่าจะเอาไง
“พวกมึงเอาไงกูก็ไม่ขัดวะ”
“เป็อันว่าตกลงงั้นไปกัน เอาไปคนละเมล็ดนะ จำไว้นะโว้ยหลังสี่ชั่วโมงกลับเป็เหมือนเดิมนะโว้ย”พิมเตือนเหมือนอีกครั้งแล้วก็กืนผลสำลีแดงลงคอพร้อมกันทั้งสี่คนผิวกายของพวกเขาเปลี่ยนไปได้อย่างทันใจแม้แต่ปานที่แสดงการเป็หญิงก็เพิ่มขึ้นมา
“ไปเทียวกันโว้ย”
“Les go”
ณตลาดในเมืองจักรวะนคร ผู้คนนั้นคับคลั่งไม่ว่าจะเป็เผ่างูเผ่าลิงเผ่าเสือเผ่าหมาป่าลูกครึ่งมนุษย์กะสัตว์ผู้คนต่างไม่สนใจกันว่าใครนั้นเป็ใครเพียง้าหาความสุขใส่ตัวเท่านั้น
“โฮของหน้ากินทั้งนั้นเลยวะ แทนมึงดูสิวะ”ไอ้หยกมันหันมาเรียกผมที่ตอนนี้เดินตามหลังมันอยู่คับสองข้างทางของเรามีแพงขายของเต็มไปหมดถ้าให้พูดผมคงบอกได้เลยครับว่างานวัดอะครับคุณเคยไปกันหรือเปล่าละครับผู้คนนั้นคับคลั่งมาก ั้แ่ที่พวกผมออกจากวังมาเราก็แปลงกายเราเป็ชาวบ้านธรรมดาเรียบร้อยแต่อาจจะลบครามผู้ดีจากตัวพวกเราลำบากมากครับคงไม่ต้องอธิบายมากนะครับก็พวกผมมันนางเอกนี้ครับความสวยมันต้องไม่ธรรมดา(ชมตัวเองสักเล็กน้อย)
“ทำอย่างกะไม่เคยเห็นไปได้”
“อ่าวมึงพูดหมาๆๆนะครับ กูลูกคุณหนูสัส ไม่เคยเที่ยวงานวัดสัสหมา”ไอ้หยกมันด่าสวนมา
“เออไอ้คุณหนู”
“พวกนั้นไปไหนกันวะ”ไอ้คิมไอ้พิม มันไปไหนของมันวะ มะกี่มันยังเดินตามหลังมมาอยู่เลยนี้วา
“อ้อ เออ ใช่มันบอกว่าให้ไปเจอกันที่เอาม้าไปฝากไว้วะ พวกมันจะเดินซื้อของพวกสมุนไพรนะ กูว่ามึงเดินเที่ยวคนเดียวแล้วกันนะกูเหนื่อยเดียวกูไปหาเหล้าแดกก่อนดีว่าก่อนกลับวัง”แทนว่าดังนั้นจึงแยกตัวออกไปทิ้งให้ไอ้หยกอยู่คนเดียวมีหรือไอ้หยกคนี้จะกลัวเที่ยวคนเดียวออกบ่อยไป อิอิอิ นารีจ้าเดียวพี่ไปหานะจ้ะเอ๋ยแม่งนึกขึ้นได้แม่งกูแดก ผลสำลีแดงไปนี้วา สัสหมาเอ๋ยไอ้หยกแทนที่จะได้ปี้หญิงสักหน่อย แล้วที่นี้จะเอาไงวะ เข้าร้านนั้นแทนละกันร้านอะไรวะชื่อแปลกชิบ นาคารีทอง กูเข้าร้านนี้แล้วกันวะ ว่าแล้ว ไอ้หยกคนสวยก็เดินเข้าร้านนั้นไปด้วยความสะบายใจหารู้ไม่ภัยมาเชือนไอ้หยกรูปหล่อสะแล้วงานนี้
“มองอะไรกันวะ”หยกได้แต่คิดในใจั้แ่เขาเดินเข้าร้านมาคนในร้านนนี้ก็มองเขาแปลกๆ
“ร้านนี้มีอะไรบ้างครับเราหิวแล้ว”หยก ถามพนักงานต้อนรับหรือเด็กเสริฟ
“พี่สาวคนสวยพี่ไม่รู้หรือไง ว่าร้านนี้ห้ามสตรีเข้าถ้าไม่อยากมีผัว”เด็กเสริฟร้านนี้ปากแม่งหมา กูผู้ชายโว้ยแต่โว้ยไม่ได้ครับนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็ผู้หญิงอยู่
“อ้อ เหรอพี่คงเข้าผิดร้าน งั้นพี่ขอตัว ”ว่าแล้วไอ้หยก ก็รีบเดินออกจากร้านไปแต่ยังไม่ทันออกก็มีเสียงเรียกเขาไม่ให้ออกไป
“เดียวแม่นางอย่าพึ่งออกไป”หยกหันมาตามเสียงเรียกของใครบ้างคน พอหยกหันไปเห็นหน้าคนเรียกชัดบอกได้คำเดียวหล่อสัสๆๆอะ ณเดธก็เถอะยังสู้ความหล่อแบบเทพบุตรไม่ได้หยกมองหน้าแถบไม่กระพริบถ้าไม่ติดใจตรงที่ส่วนล่างของเขานั้นมีหางม้วนใหญ่อยู่
“งู”หยกพูดได้แค่นั้นแถบจะเป็ลมเกิดมาพึ่งเคยเห็นคนครึ่งสัตว์แถบเป็งูอีกกูเกลียดงู
ผู้หญิงคนนี้ช่างสวยนักองศ์อินนาคาไม่เคยคิดว่าพระองศ์จะเจอหญิงชาวบ้านที่สวยงามเช่นแต่นางกลับมองพระองศ์ด้วยสายตารังเกลียด มันทำให้พระองศ์รู้สึกไม่พอใจจึงขยับตัวเข้ามาใกล้แม่สาวชาวบ้านผู้นี้
“ใช่เราเป็งู”พระองศ์ตอบแต่กลับเห็นอีกคนตัวสั่นๆๆด้วยความกลัว
ขยับสิวะหยกมึงจะยืนตัวสั่นทำไม่วะมันงูนะโว้ย กูรู้แล้วแต่กูขยับไม่ได้กูกลัวมันรัดกูอะหยกได้แต่คิดในใจ ยิ่งเห็นสายตาของงูตัวนี้มองเขาอย่างไม่พอใจทำเอาหยกยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่
“อย่า..........เข้า......มา”หยกร้องห้ามไม่ให้เ้างูั์นี้เอาหน้าเข้ามาใกล้ตัวเองถอยหลังเดินช้าแล้วจะออกวิ่งแต่เหมือนอีกคนจะรู้ทัน เอาหางมารัดเอวของหยกไว้ดึงเข้าไปหาตัวเองเต็มรัก ตอนนี้หยกผู้ในสภาพเหมือนงูที่รัดเหงื่อ
“ปล่อย กูปล่อยสิโว้ย.........”หยกร้องด้วยความกลัวยิ่งเห็นลิ้นสองแฉกของอีกคนกำลังเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้น
“เ้าจะกลัวไปใยมีแต่ใครอยากเข้าใกล้ข้ากันทั้งนั้น”อินนาคาพยายามปลอบร่างบางที่กลัวพระองศ์อย่างหนัก
“กูไม่สน………….ใครอยากแต่กูไม่อยาก ปล่อยกูไอ้งูผี”ปล่อยสิสัสจะรัดกูทำพ่องมึงหรือไงอย่าเอาหน้ามึงมาใกล้กู กูไม่เอาปล่อยกู
“งูผี อย่างงั้นหึกล้ามาก”ว่าแล้วพระองค์ก้มหน้าไปใกล้ร่างบ้างแล้วจูบปากร่างบางที่กล้าว่าพระองค์ ในตอนแรกพระองค์อยากจะแกล้งให้นางกลัวแต่ตอนนี้ไม่ใช้แล้วยิ่งอีกคนดิ้นพระองค์ยิ่งรัดแน่นขึ้น
ไอ้สัสมึงจะจูบกูทำไม่เอาลิ้นสองแฉกมึงออกไปยิ่งดิ้นอีกฝ่ายก็ยิ่งจูบแรงขึ้นจนหยกต้องปล่อยเลยตามเลยเคลิ้มไปกับรสััแบบงูของมันไปพักใหญ่
“แฮกๆๆๆๆ”หยกได้แต่ไอ้เมื่ออีกฝ่ายปล่อยให้เป็อิสระ
“ปล่อยก่อนเราหายใจไม่ออก”หยกพยายามหลอกล่ออีกฝ้ายให้หลงกล แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทัน
“เ้าคิดจะหลอกเรางั้นรึ”
“จะหลอกอะไร.....หายใจไม่ออก...ปล่อยก่อนสิ ”เริ่มไม่พอใจที่อีกฝ่ายเอาแต่กอดรัดแน่นจนหายใจไม่ออก
พระองค์ได้แต่คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่หลอกพระองค์ถึงแม้พระองค์จะอ่านความคิดอีกฝ่ายได้ก็ตามแต่อีกฝ่ายเหมือนจะรู้ทันจึงไม่แสดงอากาศอะไรออกมา พระองค์จึงปล่อยให้เป็อิสระ
เจ็บสัสรัดสะแน่นเลย มองอยู่ได้ ว่าจะปล่อยกูลงมาได้เจ็บนะสัสด่าในใจประตูแม่งก็ห่างไม่มากทำไงดีวะ เอาแบบนี้ละกัน ว่าแล้วไอ้หยกก็รีบวิ่ง สี่คูณร้อยออกจากที่เกิดเหตุนั้นทันที่
องค์อินนาคาเหมือนจะรู้ทันความคิดของอีกฝ่ายแต่ก็จับไว้ไม่ทันเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะวิ่งเร็วมาก
“รีบตามนางไป”พระองค์ออกคำสั่งให้ข้ารับใช้ตามนางผู้นั้นไปพระองค์อยากรู้หนักว่าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน
“พะยะค่ะฝ่าา”
โกยได้ไอ้หยกโกยหน้าตั้งพอๆๆกับพวกเพื่อนๆๆที่วิ่งหน้าตื่นกันมาเจอกันกลางซอยมองหน้ากันเลิกลักเหมือนจะบอกว่าโกยเถอะโยม
“วิ่งโว้ย”คิมออกคำสั่งพวกเราสี่คนจึงวิ่งออกจากตรงนั้นอย่างเร็ว ไปที่ม้าที่ฝากไว้ควบม้าอย่างไว้ พอๆกับที่คนที่ไล่ตามพวกเรามาพอดีแต่ดีที่พวกเราออกมาได้เร็วไม่อย่างงั้นคงเสร็จแน่งานนี้
1K
![[Beginning of everything] จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
