CW : OPHIDIOPHOBIA ,RAPE , ABUSE , HANNIBALISM
เนื้อหาที่จะได้อ่านต่อไปนี้เป็เพียงจินตนาการของผู้แต่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่จริง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านและแยกแยะ
ความเย็นของอากาศให้ฤดูเหมันต์ รวมตัวกับความชื้นตามธรรมชาติของป่าจนก่อกำเนิดม่านสีขาวล่องลอยไปทั่วบริเวณ บรรยากาศแบบนี้ไม่ใช่บรรยากาศที่เขาใคร่จะยินดีกับมัน ความหนาวเย็นเสียดกระดูกที่เขาควรจะมุดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มอันอบอุ่น หากไม่ใช่เพราะว่าวันนี้มีคนจองบ้านพักไว้ มีหรือเขาจะออกมาเผชิญกับอากาศแบบนี้
แสงไฟจากรถยนต์สีขาวสาดเข้ามาในด้านหน้าบ้านพักเป็การบ่งบอกถึงหน้าที่ของเขาได้เริ่มขึ้นแล้ว เขาออกจากบ้านไปรอรับลูกค้า รอเพียงไม่นานลูกค้าก็ลงมาจากรถพร้อมกระเป๋าใบหนึ่งโดยไม่ได้รอหรือร้องขอให้เขาไปช่วยยก
เมื่อชายผู้เป็ลูกค้าเดินใกล้เข้ามาเขารู้สึกถึงความเย็นะเืของอากาศที่ต่ำลงเรื่อยๆ ความรู้จักอึดอัดที่ไม่ได้พบเจอมานานเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ช้าๆ ตามระยะห่างของเขากับคุณลูกค้า
"คุณครับ เป็อะไรไหมครับ"
สิ้นเสียงนั้นความรู้สึกอึดอัดก็พลันละลายไป เขาขอโทษคุณลูกค้าพร้อมแนะนำตัวและอธิบายกฎต่างๆของบ้านพักแห่งนี้
"น่าแปลกนะครับที่มีบ้านพักเปิดให้เช่า ในูเาลึกอย่างงี้" คุณลูกค้าได้เอื่อนเอ่ยออกมาในขณะที่พวกเรากำลังเดินไปห้องพัก
"ครับ ก็มีคนว่าอยู่บ่อยๆ นี้ครับกุญเเจ"เขาส่งกุญเเจให้คุณลูกค้าตรงหน้า มือที่ขาวเหมือนไม่ใช่มนุษย์ของลูกค้ายืนออกมารับช้าๆ ก่อนที่ปลายนิ้วจะถูกกัน
"อะ ขอโทษนะครับ"
"ไม่เป็ไรครับ"ััที่เย็นถูกส่งผ่านมา่อึดใจที่ปลายนิ้วัักัน ทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมา ความรู้สึกที่แปลกประหลาดนี้ทำให้เขาเงยหน้าไปมองคุณลูกค้า ผมสีขาวที่ปรกหน้าปรกตาทำให้เห็นโครงหน้าไม่ชัดเจน แต่รอยยิ้มที่ส่งมาให้เขามันไม่น่าไว้ใจ
"นี้ห้องคุณครับ ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้ตลอดผมอยู่ชั้นล่าง"เขาพูดพร้อมปล่อยมือออกจากกระเป๋าเดินทางของอีกฝ่ายที่ช่วยขึ้นมาจากชั้นล่าง
"อย่าพึ่งไปได้ไหมครับผม'กลัว' "คุณลูกค้าทำท่าทางหวาดกลัวเเละจับมือเขาไว้ไม่ปล่อย
"ครับ"เขาทำได้เเค่ตอบรับคำขอนั้นและเดินเข้าห้องไปกับคุณลูกค้าขี้กลัวนั่งรอจนคุณลูกค้าตรวจสอบห้องว่าไม่มีอะไรเสร็จ เขาจึงปลีกตัวออกมาเพื่อเตรียมอาหารมื้อเย็น ก่อนจะเดินไปห้องครัวเขาว่าเขาควรโทรไปหาพี่ชายก่อน
เสียงรอสายดังขึ้น หากแต่ไม่มีคนรับ พี่ชายทำอะไรอยู่กันนะ
เมื่อรอคนรับสายสักพักแต่ก็ล้มเหลวเช่นนี้เขาก็คงไม่รอต่อ เขาเดินอ้อมไปหลังบ้านเพื่อทำอาหาร อากาศเย็นๆ แบบนี้สมควรที่จะทำอะไรที่อบอุ่น เขาลงมือทำ French Onion Soup and beef และทำเมนู Fisherman's soup กับ Minestrone Soup ไว้เป็หนึ่งในตัวเลือกสำหรับอาหารคาวในมือเย็น และทำ crème brûlée ไว้เป็ของหวานสำหรับคุณลูกค้า
ในระหว่างการจัดโต๊ะอาหารเย็นเสร็จคุณลูกค้าก็ได้ถามคำถามที่ไร้สาระกับเขาด้วยเสียงที่เปลี่ยนไปจากคนขี้กลัวเป็เสียงที่เขาไม่สามารถระบุอารมณ์ได้
'' คุณเชื่อว่าปีศาจมีจริงไหมครับ "
"ไม่ ผมไม่เชื่อเื่พวกนี้ "เขาพูดปัดๆ ไปก่อนจะวางแก้วน้ำของคุณลูกค้า รินน้ำเเละเตรียมหันหลังกลับไปในครัว เเต่เขาก็ต้องหยุดเพราะเเรงดึงจากทางด้านหลังก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรคุณลูกค้าคนนั้นก็ได้บอกให้ผมนั้นกินข้าวเป็เพื่อนเขาหน่อยเพราะเขากลัวทั้งๆ
อ่า ช่างเป็ผู้ชายที่อ่อนเเอเเละใจเสาะเสียจริง วุ่นวายๆ วันนี้ช่างวุ่นวาย หากแต่ยังไงเขาก็ต้องทำตามที่คุณลูกค้าขอเขานั่งและร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็น
หลังจบมื้ออาหารนั้นผมก็ได้พาเขาไปยังสถานที่ๆ ใช้อาบน้ำเนื่องจากโรงเเรมของเขาเป็โรงแรมที่คงเอกลักษณ์ของการอยู่ร่วมกับธรรมชาติ การอาบน้ำเขาเลยได้สร้างบ่อสำหรับอาบน้ำไว้ที่ฝั่งตรงกันข้ามของบ้านพัก บ่อน้ำขนาดไม่ใหญ่และลึกมากนักล้อมรอบด้วยธรรมชาติ แต่หากธรรมชาติไม่ได้ทำให้บ่ออาบน้ำดูไม่ปลอดภัยเพราะกระแสไปฟ้าที่อยู่รอบๆ บ่อคอยขับไล่สัตว์อันตรายออกไปหมดแล้ว
เขาส่งคุณลูกค้าถึงบ่ออาบน้ำและกำลังจะเดินจากไปเพื่อให้คุณลูกค้าได้แช่น้ำอย่างสบายใจหากแต่คุณลูกค้าท่านนี้กลับแสดงอาการ กลัว ขึ้นมาจนทำให้ชายผู้เป็ลูกค้าต้องร้องขอเขาให้อยู่ด้วยกัน
"คุณเ้าของครับ อาบน้ำที่นี้จะไม่เป็ไรเเน่หรอครับ เเบบผมหมายความว่าพวกงู พวกนี้จะไม่มีหรอครับ"
"ไม่มี ผมตรวจสอบก่อนให้ลูกค้ามาลงทุกครั้งครับ" เขาพูดก่อนจะมองไปบนท้องฟ้าที่เริ่มหม่นแสงลงเรื่อยๆ จึงหันไปบอกคุณลูกค้าให้ขึ้นจากบ่อและกลับบ้านพักแต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดกับตัวเขา
"คุณ อืออ" คุณลูกค้าจับหน้าเขาที่กำลังจะได้พูดอะไรไปจูบ เขาพยายามต่อต้านแต่หากแรงของผู้ชายคนนี้มากเกินกว่าเขา สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่ปล่อยให้ชายคนนี้ทำตามใจ แรงบีบที่คางมากขึ้นเื่ๆจนเขาต้องยอมเปิดปากรับลิ้นร้อนของชายคนนั้นเขามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของเขาจนเขาเริ่มหายใจไม่ออกนั้นแหละชายคนนั้นจึงยอมถอนริมฝีปากออกมา น้ำลายสีใสเชื่อมต่อระหว่างปากเขากับปากผู้ชายคนนั้น
"อ่า สารเลว คุณทำอะไร" ผมเขามองผู้ชายคนนั้นอย่างไม่อยาจะเชื่อปนโมโห ชายที่เอาแต่แสดงท่าทีหวาดกลัวคนนั้นทำไมถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ เเต่ชายคนนั้นไม่ตอบคำถามหากแต่เสยผมขึ้นมาพร้อมโชว์เขี้ยวสวยเเละก้มลงมาจูบเขาอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาไม่ยอมเขากัดที่ปากของผู้กระทำเื่โฉดต่อเขาอยู่ ชายคนนั้นถอนลิ้นออกไปพร้อมหลี่ตามองเขาอย่งอันตรายและเลียริมฝีปากที่ถูกเขากัดจนได้เื เมื่อมองดูดีๆดวงตาที่เคยอยู่ใต้ผมที่ยาวลงมาปิดนั้นมันเหมือนดวงตาของสัตว์ สัตว์มีพิษประเภทงู!! ก่อนที่เขาจะได้พูดหรือทำอะไรต่อชายผู้นั้นก็ได้เข้ามาประชิดตัวเขาก่อนจะพยายามจูบอีกครั้ง
"คุณจะทำอะไร ถอยนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน" ถึงจะอยู่ในน้ำเเต่ไม่ใช่ปัญหากับเขาที่คุ้นชินกับสถานที่ หากคนๆนี้คิดจะทำอะไรเขาอีกเขาต้องหนีพ้นแน่ๆ แต่หากมันร้ายแรงเขาจะล่อคนนี้ไปที่บริเวณที่มีไฟฟ้า หากมันร้ายแรงคงต้องทำ
"เเหมคุณเ้าของอย่าต่อยมาอย่างงั้นสิครับ มันเจ็บนะครับ จุ๊จุ" หมัดที่เขาหวังที่จะต่อยหน้าหล่อๆ นั้นถูกรับไว้ได้อย่างง่ายดายก่อนที่คนคนนั้นจะจับเขายกขึ้นด้วยมือเดียวเเละจับเขาโยนไปที่ต้นไม้ข้างๆ ลำธารอย่างเเรงจนเขาต้องงอตัวเพราะความเจ็บ
"เเหม ผมขอโทษนะที่ทำรุนเเรงเเต่โทษผมคนเดียวก็ไม่ได้นะก็คุณจะต่อยผมก่อน" ชายผู้นั้นพูดอย่างไม่รู้สึกผิดในระหว่างที่เขาพยายามตะเกียกตะกายหนี เขากลัวผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนนั้นน่ากลัวการที่ยกตัวเขาเหวี่ยงด้วยมือข้างเดียวนี้นะเกินกว่าที่เขาจะรับไหว โถ้เว้ย เขา เขา ต้องล่อคนๆนี้ไปที่มีไฟฟ้า
"เเหมจะหนีผมอีกเเล้วหรอ เฮ้อ หนีจนผมเบื่อเเล้วนะ" ชายผู้นั้นผู้อะไรพูดอะไร ผมไม่เคยได้พบกับเขาไม่เคยเลย ช่างมัน อีกนิดเดียว ทนอีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว แตความหวังของเขาก็จบสิ้นลง
" อ๊ากกกกก " ชายผู้นั้นดึงขาของเขาไว้ ก่อนก้มลงช้อนตัวเขาขึ้นมาต่อยท้องเขาจนจุกและอุ้มเขาไปที่โรงแรม ไปที่ห้องผมก่อนจะอุ้มผมไปที่โรงเเรม ไปที่ห้องของผู้ชายคนนี้ที่เขาเตรียมให้ เขาถูกโยนลงบนเตียงนอนนุ่มๆอย่างดี แต่แรงที่โยนเขาลงมาทำให้เขาเจ็บจนส่งเสียงครวญคราง
"จะ ทำ ...อะไร" เขาเค้นเสียงถามชายโฉดคนนั้นก่อนความรู้สึกที่คุ้นเคยในยามเช้าของทุกๆวันมาเยี่ยมเยือน เขาไม่เข้าใจทำไมเขาถึงเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาในยามนี้ เขาไม่ควรเกิดความรู้สึกนั้นยามนี้
"อึก ร้อน ทำไมหละ" ความร้อนและความรู้สึกดำฤษณา,ตฤษณาก่อตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ความผิดปกตินี้ไม่ใช่เพราะตัวเขาเองแน่นอน ชายตรงหน้าทำอะไรกับร่างกายเขา
"อ่า ผมลืมบอกไป ของเหลวในตัวผมนะตัวปลุกราคะชั้นดีเลย" ชายผู้นั้นพูดพร้อมไล้เลียไปตามซอกคอผม กัดเม้มจนมีกลิ่นคาวของเืออกมา เขาพยายามขัดขืนแต่ชายคนนั้นใช้มือแค่มือเดียวในการรวบมือของเขาไว้ ก่อนความรู้สึกของมือนั้นจะเปลี่ยนเป็ความลื่นยุ่นของขอสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่ผิวของมนุษย์
เขาพยายามสะบัดััที่แปลกประหลาดนั้น แต่ยิ่งขัดขืนการกัดก็ยิ่งรุุนแรง แรงบีบรัดข้อมือก็เช่นกันรัดจนเขารู้สึกชา จนไม่รู้สึกถึงมืออีกแล้ว ััเย็นลื้นนั้นขยับจากมือที่ชามาตรงโคนขาเมื่อเขามองดีๆสิ่งที่เขาคิดว่าเป็มือของมันนั้นกลับกลายเป็งูตัวหนึ่ง สีตัวเล็กสีดำวาวกำลังเลื้อยลงไปใน่ร่าง พันรัดแก่นกายของเขา
" ....งู เอามันออกไป เอามันออกไป "
เขาที่เห็นอสรพิษตัวนั้นดิ้นรนกว่าเดิมชายบนร่างเขาเมื่อเห็นอย่างนั้นนอกจากไม่ช่วยเขากลับยิ่งซ้ำเติมด้วยการหัวเราะและไล้ชิมติงไตบนหน้าอกเขา มือข้างหนึ่งก็ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เขาใส่อยู่ออกจนหมด อีกข้างหนึ่งก็ไล้วนอยู่แถวบั้นท้ายเขา เขาบังคับร่างกายให้หนีแต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ร่างกายทำได้เพียงนอนนิ่งๆและเปล่งเสียงห้ามอย่างอ่อนแรง
สือ สือ งูที่พันอยู่ที่แก่กายของเขาส่งเสียงร้องขึ้นมาเมื่อชายคนนั้นจับมันออกจากร่างกายเขา มันพยายามเลื่อยเข้ามาหาเขาอีกรอบแต่ชายคนนั้นกลับมองมันนิ่งๆ ในขณะที่มือยังลูบไล้เขา จนมันแน่นิ่งลงไป
"คูณ...คุณเป็ตัวอะไรกันเเน่"
น้ำเสียงที่เขาะโถามชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความอ่อนแรงและหวาดกลัว แค่มองงูก็ตายได้ ชายคนนี้ต้องไม่ใช้คน ต้องไม่ใช่คนแน่ๆ
"อ่า ก็นั้นสินะ ผมเป็ตัวอะไรกันน๊า งับ" ชายผู้นั้นไม่ตอบหากแต่กลับยิ้มโชว์เขียวสีขาวมันวาวให้เขาเห็นและกัดลงไปที่ปลี่น่องเขาอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บพวยพุ่งออกมา แรงที่เหือดหายไปกลับมาเขาดิ้นอย่างรนแรง ถีบจนชายคนนั้นตกเตียง เขารีบคลานลงไปชั้นล่าง คลานไปจนคว้าโทรศัพท์ได้ เขากดไปหาพี่ชายและพาร่างอันสะบักสะบอมจากรอยกัดรอยกระแทกเขาไปหลบในครัว เขาคว้ามีดปังตอมาถือไว้หากมันเข้ามาเขาจะสับไปที่มัน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เสียงฝีเท้าของมันก็ใกล้เข้ามาพร้อมๆกัน
ตึง
"ฮัลโหลน้องรัก โทรหาพี่มีอะไรรึเปล่า"
ก่อนที่เขาจะได้ขอความช่วยเหลือ ชายคนนั้นก็เขามาถึงตัวเขาและยื้อยุดฉุดกระชากมีด เขาพยายามสับมัน หากแต่ได้เพียงเฉียด เืสีแดงของมันไหลออกมาจากแขนที่เขาฟันลงไป มันจบแขนตัวเองพร้อมมองเขาด้วยแววตาที่โกรธขึ้งและเ็า มันเข้ามาประชิดตัวเขาและกัดลงที่มือที่ถือมีดของเขาและกระชากเนื้อเขาไปส่วนหนึ่ง ความเ็ปเกินจะทานทนทำให้เขาต้องปล่อยมีดลงพื้น
"อ๊ากกกกกกกกกกกก" ความเ็ปเกินบรรยายทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เืที่แขนไหลไม่หยุด แผลที่มันกัดเริ่มกลายเป็สีม่วงดำคล้ำ เขาไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากความเจ็บ หูของเขาอื่อไปหมด ความชา ความอ่อนแรงเริ่มกลับมาอีกครั้ง วิสัยทัศน์ถูกบดบังไปด้วยน้ำตา เขารับรู้ถึงการที่มันอุ้มเขาขึ้น เขารับรู้ถึงการถูกวางลง และถึงแม้จะเจ็บเจียนตายแต่เขาก็ยังรับรู้ถึงััอันน่ารังเกียจ ที่ลุกล้ำเขามาในกายของเขา ััเย็นๆของนิ้วของชายคนนั้นที่เขาเคยััมาครั้งหนึ่งแล้ว คราวนี้มันเข้ามาในกายเขา เข้าๆออกๆ น้ำตาเขาไหลรินเมื่อรู้ว่านิ้วมือถูกถอนออกไป และเขาก็กรีดร้องอีกครั้งเมื่อััได้ถึงสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ที่เข้ามาในร่างกายของเขา
"ผมรอคุณมานานนะ กว่าจะถึงวันนี้"
ชายคนนั้นพูดอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้เื่ ร่างกายเขาสั่นคลอนจากแรงกระแทก เบื้องล่างและข้อมือที่ถูกกัดชากว่าจุดอื่นในร่างกาย เขาอยากหลับลงไป เขาอยากให้นี้เป็แค่ฝัน แต่ััเบื้องล่าง ััที่ลุกล้ำอยู่ในปากเขากลับตอกย้ำว่ามันคือเื่จริง
จูบที่มีกลิ่นสนิมเหล็ก ลิ้นของชายคนนั้นก็ทำหน้าที่ได้ดี ค่อยไล่ต้อนลิ้นของเขาไปทั่วโพลงปาก ไม่เว้นว่างให้หายใจ มือขาวเย็นเยียบกอบกุมส่วนนั้นของเขาชักขึ้นชักลงทั้งๆที่มันอ่อนแรง
จากััที่ย้ำลึกถึงจุดในสุดที่ทั้งเร็วและลึก หากแต่ตอนนี้กลับช้าและตอกเข้าไปในร่างเขาเน้นๆไม่ให้เหลือช่องว่างแม้แต่นิดเดียว สักพักความร้อนรุ่มก็ถูกฉีดออกมาในตัวเขา ความรู้สึกแน่นในท้องเหมือนมีอะไรอยู่ค้างอยู่ในนั้นแม้มันถอนกายออกไปแล้ว
เมื่อมันถอนกายออกไปแล้วเขาพยายามคลานหนีลงจากเตียงอีกครั้ง แม้น้ำตาจะไหลบังทาง แม้มือจะรู้สึกเจ็บจนชา เขาก็ขอให้ได้หนีจากนรกตรงนี้ แต่ชายผู้นั้นกลับไม่ให้เขาหนีอีก ชายผู้นั้นจับข้อเท้าเขาพร้องกระชายเขากลับมา ณ จุดเดิม
"ขานี้ที่ชอบหนีผม ช่างน่ารำคาญ"
ชายพูดนั้นพูดพร้อมลูบไล้ข้อเท้าเขาอย่างนุ่มนวลก่อนจะ กร็อบ หักมันลงเหมือนโฟมแผ่นหนึ่ง
"อ๊ากกกกกกกกกกกก" เขาพยายามจับขาตัวเองพร้อมดีดดิ้น เสียงร้องอย่างทรมานของเขานั้น ทำให้คนที่พึ่งหักกระดูกเขา ยิ้มออกมา ก่อนจะก้มลงจูบปลายเท้าไล้เลี้ยขึ้นไม่ไม่สนว่าเขาจะดิ้นพล่านเพียงใด มือชายผู้น้นก็ค่อยๆ รูดเเก่นกายใหญ่โตนั้นอีกรอบจนมันแข็งขืนและใส่มันกลับเข้าไปในช่องทางที่ฉีกขาด ของที่ค้างอยู่ข้างในท้องเขาถูกดันเขามาลึกขึ้น ลึกเข้าตามแรงกระแทก
"เอา ออกไป เอาออกไป เอาออกไป ผมบอกให้เอาออกไป ไม่ อย่าขยับ ไม่ อ๊ากก" เขาได้แต่พูดอ้อนวอนให้ชายคนนั้นเอาออกไป ให้หยุด ได้แต่ปฎิเสธว่า 'ไม่ ไม่ ไม่' ซ้ำไปซ้ำมาอย่าทรมาร กระดูกที่หัก ร่างกายที่บอบช้ำ แรงกระแทกกระทั้นทำเขาแทบขาดใจตาย
ในที่สุดเขาก็ได้ยอมแพ้ เขาหยุดดิ้นปล่อยให้มันทำทุกสิ่งที่้า จะกัด จะกระแทก เขาหยุดดิ้นรนขัดขืน นอนรอความตายอย่างเงียบสงบพร้อมกับน้ำตาและเสียงครางเพราะความเ็ปที่เขาห้ามมันไม่ได้
"อย่าหนี อย่าหนีอีกเลย เธอเป็ของผม อย่าหนีผมอีก ถ้าคุณหนีผม เเม้เเต่สุดขอบนรก ผมก็จะตามคุณกลับมา" เสียงกระซิบที่ข้างหูในขณะที่สติของเขากำลังเลือนรางหายไปช้าๆ.......
-----------------------------------------------------------------------------
talk กวีบุ๊กจัดตัวอักษรยากจัง
493
