ตอนนี้ณรัชต์คงต้องยอมรับกับตัวเองแล้วล่ะว่า เขากลับมาอยู่ในร่างสมัยมอหกจริง ๆ
ทุกอย่างเหมือนเดิมทั้งหมด เพื่อนกลุ่มเดิม นั่งประจํากันอยู่โต๊ะแถวกลางห้องเหมือนเดิม เพราะแย่งที่นั่งกับแก๊งหลังห้องไม่ได้และไม่คิดจะนั่งแถวหน้ากับกลุ่มเด็กเรียนแน่นอน
กลุ่มเพื่อนสนิทสามคน ที่ชอบคิดว่ากลุ่มตัวเองคล้ายวงบอยแบนด์ที่เพิ่งดังขึ้นมา ดีทูบี
แต่ยังตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะเป็ใคร เพราะต่างก็แย่งจะเป็บิ๊กกับบีมเท่านั้น ไม่มีใครยอมเป็แดนซักคน ยิ่งเวลาไปคาราโอเกะในห้าง ศึกชิงไมค์ของพวกเขา จะดุเดือดทุกครั้งขณะแย่งกันร้องเพลงของวง ดีทูบี
“มีเื่ให้ต้องคิดหน่อยน่ะ” เขาตอบข้อสงสัยของเพื่อนทั้งสอง
“คิดอะไรมากวะ เอานี่ไปอ่านคลายเครียด” วิทย์ล้วงหนังสือการ์ตูนอีกเล่มจากในกระเป๋าส่งให้เขา ซึ่งภาพหน้าปกติดเรทไม่ใช่ น้อย
“เฮ้ย นั่น 15 หยก ๆ เล่มใหม่นี่หว่า” เสียงเต้พูดขึ้น พร้อมเอื้อมมือข้ามมาฉกการ์ตูนจากมือวิทย์
“ซุ่มนี่หว่า ได้เล่มใหม่มาไม่เห็นบอกกันบ้าง” เสียงเต้ยังบ่นขณะเปิดอ่านอย่างกระตือรือร้น
“เฮ้ย ‘จารย์มาแล้วเว่ย เก็บก่อน ๆ ” วิทย์เอื้อมมือมาฉกการ์ตูนกลับคืนแล้วยัดใส่กระเป๋าเก็บหลักฐานอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นอาจารย์ประจําวิชาเดินเข้าห้องมา
หลังเลิกเรียนณรัชต์เดินกลับหอพักซึ่งอยู่ห่างจากหลังโรงเรียนไม่ใกล
ที่จริงบ้านของเขาอยู่อีกอําเภอไม่ห่างจากตัวเมืองเท่าไหร่ สามารถนั่งรถไปกลับได้โดยไม่จําเป็ต้องหาหอพักอยู่ แต่จําได้ว่า่มอสี่ เขาเกิดคึกอยากจะสอบเตรียมทหาร เลยต้องหาหอพักอยู่ในตัวเมืองเพราะต้องเรียนพิเศษเพิ่มหลายวิชาที่ทําให้เลิกดึกดื่น แน่นอนว่าหลังจากนั้นปรากฏว่าสอบไม่ติด แต่เขาก็ชินกับการพักหอพักแล้ว จึงขอที่บ้านอยู่ต่อจนกว่าจะเรียนจบ
เช้านี้ณรัชต์รีบตื่นมาเร็วกว่าปกติ เพราะจําได้ว่าวันนี้่เช้าอาจารย์วิชาพระพุทธศาสนาจะพาห้องของเขาไปทัศนศึกษาที่ วัดป่าแห่งหนึ่ง ไม่ห่างจากตัวเมือง วัดป่าของหลวงตา..
นั่นเป็ครั้งแรกที่เขาไปวัดแห่งนั้นใน่ชีวิตก่อน
ที่จุดนัดหมายหน้าอาคารเรียน รถบัสที่จะนํานักเรียนไปทัศนศึกษาจอดรออยู่
หลังจากเช็คชื่อเสร็จอาจารย์ก็ต้อนเหล่าลูกศิษย์ขึ้นไปบนรถ
ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบห้านาทีรถก็จอดที่หน้าประตูวัด กับระยะทางประมาณสิบกว่ากิโลเมตร สําหรับณรัชต์ผู้ซึ่งเคยใช้ชีวิตที่เมืองหลวงมาหลายปี ความรู้สึกที่สามารถไปไหนมาไหน ได้ภายในสิบห้านาทีเป็สิ่งที่บรรยายไม่ค่อยถูก เป็ความรู้สึกที่ลืมเลือนไปเนิ่นนานแล้วจริงๆ
ลงจากรถอาจารย์รีบจัดให้นักเรียนเรียงแถวเตรียมใส่บาตรเพราะใกล้ได้เวลาที่หลวงตาจะกลับจากการบิณฑบาตในหมู่บ้านแล้ว เมื่อหลวงตาและพระลูกวัดเดินเป็แนวอยู่ที่ข้างถนนตรงกลับมาวัด อาจารย์ก็บอกให้ลูกศิษย์ เตรียมใส่บาตร
ใส่บาตรเสร็จอาจารย์ก็ต้อนเหล่าลูกศิษย์ไปทานอาหารที่แม่ครัวของวัดทํามาเลี้ยง
หลังทานอาหารเสร็จ ก็ปล่อยลูกศิษย์ตามอัธยาศัย โดยให้เวลาหนึ่งชั่วโมง เพราะหลังพระฉันอาหารเสร็จ อาจารย์ได้นิมนต์ขอให้หลวงตาเทศน์อบรมนักเรียนที่มาทัศนศึกษาในวันนี้
เมื่อปล่อยตามอัธยาศัย นักเรียนบางกลุ่มก็หยิบไม้กวาดมากวาดที่ลานหน้าศาลาวัด บางกลุ่มก็ไปช่วยแม่ครัวล้างจาน ส่วนวิทย์กับเต้ตรงดิ่งมารวมตัวกับเขาทันทีโดยอัตโนมัติ แล้วปรึกษากันว่าจะทําอะไรกันดี
“ไปไหว้พระประธานในโบสถ์กัน โบสถ์วัดนี้เก่าแก่นะ ภาพเขียนในโบสถ์ก็สวย” เขาเสนอแนะ
“เออ ไปกัน” เต้รับคํา
“เคยมาวัดนี้มาก่อนเหรอ” เสียงวิทย์ถามด้วยความสงสัย
เขายิ้ม แต่ไม่ตอบ
ภายในโบสถ์ หลังจากกราบพระประธานเสร็จ เต้ก็ออกไปเดินดูอะไรรอบโบสถ์ ตามนิสัยคนไม่ชอบอยู่นิ่ง วิทย์ยืนมือไพล่หลัง แหงนมองพิจารณาภาพวาดพุทธประวัติอยู่ภายในโบสถ์
ส่วนเขายังนั่งอยู่หน้าพระประธานและเงยหน้ามองพระพักตร์ของพระประธานภายในโบสถ์ พร้อมถามท่านในใจว่า ‘เขากลับมา่เวลานี้ทําไมนะ แล้วเขาจะกลับไป่เวลาของชีวิตเดิมได้หรือเปล่า หรือต้องใช้ชีวิตในชีวิตนี้ตลอดไป’
แน่นอนว่าย่อมไม่มีเสียงตอบจากพระประธานได้
หลังหมดเวลาตามอัธยาศัย นักเรียนที่มาทัศนศึกษาต่างนั่งสมาธิอยู่ในศาลาอย่างสงบเสงี่ยม ฟังเทศน์หลวงตาเ้าอาวาส
“…ให้รู้จักอยู่กับปัจจุบัน อย่าไปมัวหมกมุ่นในอดีตจนลืมปัจจุบัน คําว่าอยู่กับปัจจุบันมีความหมายหลายแง่มุม อย่างที่พวกเราสวดมนต์นั่งสมาธิอยู่ตอนนี้คือการไม่ไปหมกมุ่นกับอดีตหรือความทรงจําที่ผ่านไปแล้ว และไม่ไปกังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง อีกแง่หนึ่งคือการยอมรับสภาพความเป็จริง ปัจจุบันเป็สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ชอบก็ปฏิเสธไม่ได้ ถ้าเราไม่ชอบเราก็จะทุกข์ใจ อย่ามัวทุกข์ จนลืมความสุขในปัจจุบัน…..”
เสียงเทศน์ของหลวงตาพุ่งมากระทบจิตใจของณรัชต์ ที่กําลังนั่งหลับตาฟังเสียงเทศน์อยู่อย่างจัง
‘ใช่แล้ว ทําไมเขาต้องพะวงถึงชีวิตที่แล้ว หรือกังกลว่าถ้าใช้ชีวิตใหม่นี้ในปัจจุบันอยู่ดี ๆ เกิดลืมตาตื่นกลับที่ชีวิตเก่าจะทําอย่างไร เขาแค่ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันขณะนี้ให้ดีก็พอ ไม่ว่าเขาจะได้กลับไปชีวิตที่แล้ว หรือติดอยู่ในชีวิตนี้ก็ไม่ใช่เื่ที่ต้องสนใจ เพราะเป็เื่ของอนาคต เขาควรใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบันนี้ให้ดีก็พอ’
เมื่อคิดได้ดังนั้นใจเขาก็เบา โล่งใจขึ้นทันที ความรู้สึกหนักอกั้แ่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่ากลับมาอยู่สมัยมอปลาย หายไป หมดกังวลไป
หลังจากหลวงตาเทศน์ให้นักเรียนฟังจนจบ อาจารย์วิชาพระพุทธศาสนาผู้นํานักเรียนมาทัศนศึกษาก็ถวายไทยธรรม จากนั้นก็ค่อย ๆ พานักเรียนทยอยกันเข้าไปกราบลาหลวงตา
เมื่อถึงลําดับณรัชต์ที่ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ ๆ แล้วขณะก้มลงกราบหลวงตา เสียงของท่านก็ถามเขาขึ้นมาว่า
“ได้อะไรบ้างไหมวันนี้”
"ได้ ครับ” เขาตอบท่าน
“ดีแล้ว ดี ๆ”
ขณะที่รถคณะทัศนศึกษาของนักเรียนกําลังมุ่งหน้ากลับโรงเรียน ณรัชต์ก็กําลังวางแผนว่าจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันนี้ให้ดีอย่างไรดี
แม้ไม่รู้เพราะสาเหตุอะไร เขาถึงกลับมาอยู่ในร่างตัวเองสมัย มอปลาย แต่เื่ยุ่งยากก่อนที่จะทําให้เขามาโผล่ที่นี่เป็เื่เกี่ยวกับหุ้นและการช่วยเหลือคนอื่น ไหนๆ ก็ย้อนกลับมาแล้ว งั้นเขาก็จะใช้หุ้นนี่ล่ะ หาเงินให้ได้เยอะๆ เพื่ออนาคตเขาจะได้มีเงินช่วยเหลือคนได้มาก ๆ
ใน่ชีวิตที่แล้วของเขา เศรษฐีอันดับต้นๆ ของโลกหลายคน สละทรัพย์สินมากมายของตัวเอง ตั้งมูลธิเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ด้อยโอกาส เวลาอ่านข่าวเจอ เขาได้แต่อนุโมทนาและยกย่องคนเหล่านี้ในใจ
แต่ตอนนี้เขามีโอกาสจากการกลับมาที่ชีวิตนี้อีกครั้ง
เขาไม่หวังจะรํ่ารวยล้นฟ้าหรอก หวังเพียงจะมีเงินมากพอ ช่วยเหลือคนที่ด้อยโอกาสในสังคมตามกําลังก็แล้วกัน
แต่ถ้าเป็กําลังที่มีมาก ๆ หน่อยก็จะดีกว่า เพราะ่ชีวิตที่แล้วของเขา เงินเพียงสองแสนในการช่วยคนก็ทําเอาเขายุ่งยากจนแทบจะเอาตัวไม่รอด
วันต่อมาหลังคาบเรียนวิชาสุดท้ายขณะอาจารย์เดินยังไม่ทันพ้นจากห้องเรียนออกไป เต้ก็รีบหันขวับมาทางณรัชต์และวิทยา
“วิทย์ นะ ไปเล่นเน็ตกันป่ะ วันนี้อยากเล่นเพิร์ช อยากแชตกับสาวๆ ว่ะ” เต้เอ่ยชวนด้วยใบหน้ากะลิ้มกะเหลี่ย
“ก็ได้ มีเื่ต้องค้นในอินเทอร์เน็ตพอดี วิทย์ล่ะ” เขาหันกลับไปถามวิทย์
“ไปสิ” วิทย์ตกลง
ในร้านอินเทอร์เน็ต ณรัชต์กําลังค้นข้อมูลเื่การเปิดบัญชีเพื่อซื้อขายหุ้น
ใน่ชีวิตที่แล้ว กว่าณรัชต์จะเข้าสู่ตลาดหุ้นก็หลังจากทํางานไปแล้วหลายปี ซึ่งตอนนั้นการเปิดบัญชีเพื่อซื้อขายหุ้นเป็เื่สะดวกมาก แต่ในยุคนี้มีขั้นตอนยุ่งยากพอสมควร เขากําลังหาบริษัทหลักทรัพย์ที่มีขั้นตํ่าน้อยๆ ในการเปิดบัญชีเพื่อซื้อขายหุ้น
หลังจากตั้งเป้าที่จะหาเงินในตลาดหุ้น เขาก็มาสํารวจตัวเองว่ามีเงินเก็บอยู่เท่าไหร่เพื่อจะนํามาลงทุนเป็ก้อนแรก
ถือว่าเป็โชคดีมากที่เขากลับมาอยู่ที่่ชีวิตตอนนี้พอดี เพราะเป็ตอนที่ณรัชต์มีเงินอยู่ก้อนหนึ่งจากการเก็บหอมรอมริบเพื่อจะได้ซื้อโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุด ที่สวยและฮิตมากในยุคนั้น โนเกีย 3310
แต่พอเขาเก็บเงินได้ครบจํานวนพอซื้อได้แล้ว โนเกียก็ออกรุ่นใหม่กว่ามาอีก เป็จอสี ปีกผีเสื้อที่เขาหลงรักั้แ่แรกเห็น โนเกีย 8250 เขากลับมาเก็บเงินเพิ่มอีก ยอมไม่ค่อยเข้าร้านเกมส์ หรือร้านคอมฯ อยู่ตั้งนาน อาศัยไปเล่นเกมฟรีที่บ้านของวิทย์แทน เพราะบ้านมันมีเครื่องเกมส์
ซึ่งใน่ชีวิตที่แล้ว โนเกีย 8250 เป็โทรศัพท์เครื่องแรกในชีวิตของเขา
ส่วนตอนนี้ จิตใจของเขาไม่ใช่เด็กวัยรุ่นที่วิ่งตามกระแส เพื่ออวดหญิง หรือแสดงความเท่แล้ว เขาคิดว่าของที่ซื้อควรต้องมีประโยชน์ จำเป็และราคาเหมาะสมด้วย ขนาด่ชีวิตก่อนที่เขามีเงินเดือนสูงแล้วในตำแหน่งหัวหน้าฝ่าย โทรศัพท์ที่เขาใช้ยังเครื่องละไม่กี่พันบาท ซึ่งตอนนี้เขามองว่าโทรศัพท์มือถือยังไม่มีความจำเป็ต่อเขา
เมื่อรวมเงินเก็บกับเงินที่ญาติๆ ให้ใน่เทศกาลต่างๆ ปัจจุบันบัญชีออมทรัพย์ของเขามีเงินในบัญชีเกือบสองหมื่นบาท
ณรัชต์เจอโบรกเกอร์ที่เขาสามารถเปิดบัญชีได้แล้ว
นั่งดูรายละเอียดและจดวิธี ขั้นตอนการสมัครและส่งเอกสารต่าง ๆ
แน่นอนว่าเขาตอนนี้อายุไม่ถึงเกณฑ์ที่จะเปิดบัญชีซื้อขายหุ้นที่กํากัดอายุว่าต้อง 20 ปีขึ้นไปได้ แต่เด็กนักเรียนส่วนใหญ่ มักมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งที่คล้ายๆ กัน และจะใช้ความสามารถพิเศษนั้นกันเพียงแค่ปีล่ะไม่กี่ครั้ง
ความสามารถพิเศษนั้นคือการปลอมลายเซ็นผู้ปกครอง ซึ่งปกติเหล่านักเรียนจะใช้เฉพาะ่ใบเกรดออกและต้องส่งให้ผู้ปกครองดู ซึ่งรวมถึงเขาด้วย
เขาก็จะขอยืมชื่อผู้ปกครองในการเปิดบัญชีซื้อขายหุ้นไปก่อน รอจนเขาอายุครบ 20 ปี ค่อยเปิดบัญชีด้วยชื่อตัวเองและโอนหุ้นจากบัญชีผู้ปกครอง มาที่บัญชีเขาได้
ขณะจดรายละเอียดขั้นตอนการเปิดบัญชีและการส่งเอกสาร เสียงเต้ จากที่นั่งถัดไปจากเขาและวิทย์ก็ดังขึ้นมารบกวน
“เฮ้ยวิทย์ มีฟลอปปีดิสก์ว่างๆ เหลือป่าว ยืมมาเซฟรูปน้องบอลลูนหน่อยสิ จําได้ว่าแกมีแผ่นที่เอาไว้เซฟรูปสาวแจ่ม ๆ เก็บไว้ด้วยนี่นา ดูรูปเซ็ทใหม่ของน้องบอลลูนชุดนี้สิ โคตรน่ารัก” เต้พูดด้วยเสียงเพ้อๆ
“ไม่มี เต็มหมด โหลดรูปเคียวโกะมาใส่จนเต็มหมดแล้ว” วิทย์ตอบด้วยใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง เมื่อกล่าวถึงเคียวโกะ ฟูกาดะ
ถ้าเป็่ชีวิตก่อน เขาคงกระโจนเข้าไปร่วมวงสนทนาเพื่ออวยถึงความน่ารักของน้องเบเบ้ด้วยแน่นอน
แต่ตอนนี้เอาไว้ก่อน เพราะยังมีธุระสำคัญที่ต้องทำให้เสร็จ
221
