ผลการแข่งขันฟุตบอลคู่เมื่อวานนี้จบลงด้วยชัยชนะของเ้าบ้านไปสองประตูต่อศูนย์โดยได้ประตูแรกในนาทีที่หกสิบสามก่อนที่กองหน้าตัวเก่งจะมายิงประตูที่สองตอกฝาโลงในนาทีแปดสิบห้าส่งผลให้ขยับอันดับขึ้นมาอยู่ที่สี่ของตารางคะแนนส่วนทีมเยือนยังคงต้องตามหาชัยชนะนัดแรกกันต่อไป
และจากนัดเดียวกันนั้นก็ได้มีเหตุสลดเกิดขึ้นเมื่อแฟนบอลคนหนึ่งของทีมเ้าบ้านถูกยิงก่อนไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาลโดยเพื่อนผู้ตายให้การว่าขณะเกิดเหตุกำลังเชียร์ฟุตบอลอยู่ด้วยกันตามปกติจนกระทั่งถึงประตูขึ้นนำหนึ่งศูนย์หลังกลุ่มเชียร์เก็บธงตราสโมสรผืนใหญ่ที่กางเต็มอัฒจันทร์เพื่อฉลองการทำประตูเสร็จก็พบว่าผู้ตายเอามือกุมต้นคอล้มฟุบลงไปโดยตอนแรกเข้าใจว่าเกิดอุบัติเหตุจากระหว่างถูกธงคลุม แต่เห็นแผลที่คอมีเืออกมากอปรกับผู้ตายมีอาการเ็ปจึงรีบพาไปส่งโรงพยาบาลถึงรู้ว่าถูกยิงส่วนโดนเมื่อไรหรือใครเป็คนยิงนั้นไม่ทราบเพราะขณะเกิดเหตุก็นั่งเชียร์ฟุตบอลกันตามปกติ ไม่ได้ยินเสียงปืนหรือเห็นใครถือปืน เบื้องต้นทางตำรวจมุ่งเป้าไปว่าน่าจะเป็เื่พนันฟุตบอล เพราะผู้ตายเป็ที่รู้จักอยู่ในวงการโต๊ะพนันฟุตบอลอย่างกว้างขวางและสำหรับคดีนี้ทางสำนักงานตำรวจแห่งชาติก็ได้ประกาศตั้งชุดเฉพาะกิจระดมกำลังล่าตัวคนยิงมาดำเนินคดีให้ได้เนื่องจากเป็การกระทำที่อุกอาจก่อเหตุในที่สาธารณะอย่างท้าทายกฎหมาย
ระดมกำลังล่าตัวคนร้ายมาดำเนินคดีให้ได้...
เข้มเคยได้ยินประกาศล่าตัวเขาอย่างนี้มากี่ครั้งกันแล้วนะไม่รู้สิ เลิกนับไปนานแล้ว
คดีเก่าๆของเขาเงียบไปหมดแล้ว หลังผ่านไปสักระยะแล้วไม่พบความคืบหน้า ชุดสืบสวนก็ค่อยๆหมดความกระตือรือร้นลงไปเองจนคดีก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความทรงจำและกองคดีใหม่ๆ
และแน่นอนเข้มก็ยังคงลอยนวลอยู่จนถึงตอนนี้
งานเสร็จ เป็ข่าวตามสั่ง
ปืนพกซ่อนขนาดเล็กที่เก็บเสียงไทยประดิษฐ์ เสียงกลอง และการเฉลิมฉลอง
ะุ .22 ถึงแม้อำนาจทำลายล้างจะไม่มาก ระยะยิงหวังผลก็ไม่ไกลแต่ถ้าหากเล็งให้ถูกที่ในระยะเหมาะสมก็สามารถฆ่าเหยื่อให้ตายได้ในอีกสองชั่วโมงต่อมาซึ่งเข้มเล็งตรงนั้น ตำแหน่งที่อยู่ระหว่างตายทันทีกับไม่เป็อันตรายถึงชีวิตไม่ขาดไม่เกินแม้แต่องศาเดียว
แม่นอย่างที่วงการใต้ดินกล่าวกันว่าบางครั้งงานของเขาก็คือศิลปะ
ศิลปะแบบที่ช่างอ๊อดไม่ค่อยเข้าใจ
“แล้วมึงรู้ได้ยังไงวะว่าแม่งจะยิงประตูได้แล้วรู้ได้ยังไงว่าถ้ายิงประตูได้มันจะกางธงถ้าเกิดแม่งไม่ยิงแล้วไม่กางธงมึงก็พังเดะ”อ๊อดถามขณะที่ถอดคาบูเรเตอร์จากเวสป้าของเข้มออกมาดูหลังมีอาการกระตุกตามคำบอกเล่า
“สถิติย้อนหลังทีมเยือนไม่เคยมาชนะที่สนามนี้กองหลังตัวหลักเจ็บไปสอง กองกลางตัวทำเกมโดนแบนไปอีกหนึ่ง แพ้รวดมาแล้วสี่เกมโค้ชมีข่าวว่าจะโดนปลด สโมสรมีปัญหาทางการเงินนักบอลไม่ได้ค่าจ้างกันมาแล้วสองเดือนส่วนไอ้ธงนั่นต่อให้ยิงไม่ได้แม่งก็กางเล่นกันทุกนัดนั่นแหละ”เข้มอธิบายขณะดื่มเบียร์นั่งรออ๊อดซ่อมรถ
“มึงชัวร์ขนาดนี้ไม่บอกวะ กูจะได้เล่นเ้าบ้าน”
“ราคาคู่นี้อยู่ที่ลูกครึ่งควบสองเล่นไปมึงก็ได้แค่ครึ่งเดียว”
อ๊อดยักไหล่ให้แล้วกลับไปสนใจคาบูเรเตอร์พลางบ่น
“เมื่อไหร่มึงจะเลิกเอาเวสป้ามาให้กูซ่อมวะ”
“ก็มึงซ่อมได้”
“แต่กูไม่ใช่ช่างเวสป้า”
“ถ้ามึงซ่อมมันได้ต่อให้มึงเป็คนขายข้าวแกงกูก็เอามาให้ซ่อม”
หมดถ้อยคำจะเอ่ยช่างอ๊อดก้มหน้าก้มตารักษาอาการเครื่องสะดุดต่อส่วนเข้มก็นั่งกินเบียร์อย่างปลอดโปร่ง
วันคืนของเข้มกลับมาเบาสบายอีกครั้ง ตื่นนอนไปออกกำลัง เดินห้างนอนกลางวัน เล่นโทรศัพท์ จ่ายตลาด เอารถมาซ่อม ดื่มเบียร์และเข้านอนอย่างไร้เป้าหมายเรื่อยเฉื่อยไปจนกว่าซองสีน้ำตาลซองใหม่จะมาบอกว่าเขาต้องทำอะไร
รถซ่อมเสร็จเบียร์หมดครึ่งโหล ช่างอ๊อดปิดร้าน เวสป้าได้นมหนูใหม่และเครื่องยนต์ไร้อาการสะดุด
ในความมืดของห้าทุ่มที่ความเร็วหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงไฟสีส้มบนถนนสี่เลนเงียบๆ ส่องรับสกูตเตอร์รุ่นลุงที่วิ่งผ่านต่อๆ กันไปตลอดสายเข้มรับลมเอื่อยๆ ที่ตีปะทะเข้าหน้าอย่างสบายใจไม่สนรณรงค์เมาไม่ขับของ สสส.ที่ขึ้นป้ายประกาศข้างทาง ในหัวว่างเปล่ามีแต่ความเรื่อยเปื่อยเขาปล่อยความฟุ้งซ่านให้ทำงานอย่างเต็มที่ ไม่ควบคุม ไม่กะเกณฑ์ อดีต อนาคต ขมขื่นรื่นเริง ไหล่ผ่านราวกับกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่ากลางละอองฟุ้งของความคิด
สกูตเตอร์วิ่งไปด้วยความเร็วเท่านั้นเชื่องช้าไร้เวลาอยู่เลนซ้าย ปล่อยให้มอเตอร์ไซค์ยกล้อแซงไปคันแล้วคันเล่าหวานเย็นและอ้อยส้อยก่อนจะไปจบที่ลานจอดรถใต้แฟลตแบบที่เข้มเองก็ไม่รู้ตัว
ถึงแล้วเวสป้าคันน้อยเสียบเข้าตรงช่องว่างใต้ชายคาใกล้ๆ ทางขึ้น ดับเครื่อง หักคอแล้วเดินหาวขึ้นชั้นหก
แฟลตของเข้มไม่มีลิฟต์เป็ตึกแปดชั้นที่มีเพียงบันไดสลัวๆ ไฟเสียดวงเว้นดวง เหม็นอับ เหม็นฉี่เหม็นควันบุหรี่ และเต็มไปด้วยสีสเปรย์กับหมึกเพอร์มาเนนต์ของนามสถาบันอาชีวะชื่อพ่อใครบางคน รูปอวัยวะเพศ เบอร์โทรคนหำใหญ่ ใบปลิวรถรับจ้าง สินเชื่อเงินด่วนรูปการร่วมเพศของมนุษย์ถ้ำ ชื่อสาวขี้เหงาร้อนรัก ไอ้หมีสายตำรวจ บอกรักหัตถยาคำด่าไม่มีเหตุผล ฯลฯ เลอะเทอะทับกันไปมาอยู่ั้แ่ชั้นหนึ่งจนถึงชั้นแปดเข้มเดินขึ้นไปในความเปรอะเปื้อนนั้นอย่างเคยชินจนมาถึงชั้นหก มืด...ไฟตรงทางเดินดับเพิ่มอีกแล้วจากสามเป็สี่ดวงระเบียงทางเดินกลายเป็ฉากในหนังสยองขวัญแบบที่ซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในความมืดและเสียงดนตรีผี ิญญาอาฆาต ฆาตกรโรคจิต แฟนเก่า หรืออะไรก็ตามตามท้องเื่นั้นๆ
แต่เข้มไม่ได้กลัวอะไรในความมืดเขาแค่หงุดหงิดกับส่วนกลางที่ไม่คุ้ม
ก่อนที่ความคิดนี้จะเปลี่ยนไปเมื่อมาถึงหน้าห้องของตัวเอง
วินาทีนั้นลมหายใจของเข้มขาดห้วงความรู้สึกวูบในอกเหมือนตกจากที่สูงสู่บ่อน้ำไร้ก้น และหัวใจเกือบจะหยุดเต้นจากความใ
เงาของใครคนหนึ่งนั่งเปียกปอนกอดเข่าพิงประตูรอเขาอยู่
ใครคนเดิมกับที่เข้มเพิ่งถ่วงปูนทิ้งน้ำไปเมื่อสองคืนก่อน!
นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย!
เข้มทำได้เท่านั้น...แค่สบถออกมา
974
