ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ที่ริมขอบระเบียงของสนาม บนอัฒจันทร์

        บรรยายแบบมุมมองบุคคลที่สาม

        ปราการน้ำแข็งสีครามเข้มขนาดมหึมาผุดขึ้นกลางสนามประลองอย่างฉับพลัน

        มันสูงเสียดฟ้า บดบังทัศนียภาพภายในทั้งหมด ทำให้ผู้ชมที่เคยส่งเสียงจอแจพลันเงียบสงัดลงอย่างกะทันหัน

        ทุกสายตาจับจ้องไปที่กำแพงน้ำแข็งที่ส่องประกายระยิบระยับยามต้องแสงอาทิตย์ยามสาย

        ภายในปราการนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        แล้วด้วยความไม่รู้.. เสียงซุบซิบจึงเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

        แต่คราวนี้เบาลงกว่าเดิมมาก ราวกับทุกคนเกรงกลัวที่จะรบกวนความสงบภายในปราการนั้น

        “เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมถึงสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาแบบนั้น?”

        “นี่วิชาอะไร? วิชาของสำนักดาบเหล็กหรือ? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!”

        “นี่มันเป็นการปิดบังการประลองชัด ๆ ! พวกเรามีสิทธิ์ที่จะรับรู้ทุกสิ่ง!”

        “เงียบ! นั่นตระกูลอุสางินะ!”

        ต่อให้จะมีคำพูดอยากถามมากมายขนาดไหน..

        ก็คงไม่มีใครตอบได้นอกจากเจ้าของวิชา

        ถัดไปอีกฟากฝั่งหนึ่งของอัฒจันทร์ฝั่งตระกูลอุสางิ

        อุสางิซึยุหรือแม่เฒ่ากระต่ายขาว มองไปยังปราการน้ำแข็งด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและเข้าใจ

        ดวงตาของนางไม่ได้แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อย ราวกับนางไม่ได้ใส่ใจอะไรกับปราการน้ำแข็งขนาดมหึมาเลย

        นางไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในใจของนางกลับมีเสียงสะท้อนก้องขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

        'น้ำแข็ง..หากละลายก็กลายเป็นเพียงน้ำ..

        แต่อย่างไรน้ำแข็งกับน้ำก็คืออันเดียวกันแค่เปลี่ยนสถานะ

        ซากิ..

        เจ้าจงละลายและกลับมาเข้มแข็งให้ได้'

        คำพูดนั้นแฝงไปด้วยความหวังและความปรารถนาอันแรงกล้าที่ผู้เป็นยายมีต่อหลานสาว

        นางรู้ดีว่าอุสางิซากิกำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่สำคัญยิ่งกว่าการประลองใด ๆ

        นั่นคือบททดสอบทางจิตใจ

        ซึ่งสำหรับคนเป็นญาติผู้ใหญ่แล้ว..

        ก็ได้แต่หวัง..

        หวังให้ลูกหลานของนางนั้นสามารถผ่านพ้นมรสุมเช่นนี้ไปให้ได้

        เพราะถ้าผ่านไปได้..

        ซากิก็จักเติบใหญ่และเข้าใจโลกนี้ได้กว้างขึ้น..

        ถัดมาอีกฝั่ง.. บนอัฒจันทร์ฝั่งตระกูลซุน

        ซุนต้าหลี่ผู้เฒ่าวานรมองปราการน้ำแข็งของคิมบีโฮด้วยความประหลาดใจและชื่นชม

        สายตาของเขาเต็มไปด้วยความใคร่รู้

        “ปราการเหมันต์ที่พ่อคิมบีโฮสร้างขึ้นนี่..

        มันดูแข็งแกร่งเกินกว่าที่จอมยุทธ์ระดับสัมผัสสรรพวิถีขั้นกลางจะทำได้เสียอีก”

        ซุนต้าหลี่พึมพำกับซุนต้าชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ

        “ใช่ขอรับเจ้าคุณพ่อ ฉันเองก็รู้สึกเช่นนั้น

        มันดูแข็งแรงกว่าวิชาที่พ่อตงเสวี่ยซานใช้เมื่อวานเสียด้วยซ้ำ”

        ซุนต้าชิงตอบรับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “อ้ายคนนี้.. มันซ่อนอะไรไว้เยอะจริง ๆ”

        ผู้เฒ่าวานรกล่าวเสริมพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ราวกับกำลังชื่นชมในความสามารถที่ซ่อนเร้นของคิมบีโฮ ก่อนจะหันไปทางหลานชายด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนเดิม

        แต่รอยยิ้มกลับนิ่งลง

        “เอ็งน่าจักเห็นแล้วลูกหวัง..

        สิ่งที่พ่อคิมบีโฮซ่อนมาตลอดอาจมิใช่เพียงเท่านี้..

        พรุ่งนี้อย่างไรก็ระวังด้วย”

        “ขอรับเจ้าคุณปู่”

        ซุนโหวหวังกล่าวโดยไม่ได้หันไปมองคนที่มันตอบเลยด้วยซ้ำไป

        นัยน์ตาของคนสะท้อนเพียงภาพปราการน้ำแข็งตรงหน้า

        หากเป็นไปตามสิ่งที่หลิวเจี้ยนวางเอาไว้..

        ดูเหมือนว่ามันจะต้องเจองานหิน ที่จักต้องทำจริงเอาจังกว่าทุกคราที่ผ่านมา

        .

        .

        ส่วนนี้เป็นการบรรยายผ่านปากของ

        อุสางิซากิ

        ภายในปราการน้ำแข็ง..

        ความเงียบเข้าครอบงำทุกสิ่ง..

        เสียงจอแจจากภายนอกถูกบดบังจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจของข้าและคิมบีโฮ

        ข้ามองไปยังปราการน้ำแข็งรอบตัวด้วยความสับสน

        ปราการนี้มันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนข้าไม่ทันได้ตั้งตัว

        พอมองไปยังคิมบีโฮ..

        ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉยเหมือนเดิม แต่แววตาของเขากลับมีบางอย่างที่ข้าไม่อาจเข้าใจได้

        อะไรที่บอกให้ข้าร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ข้าพยายามกลั้น

        “เจ้าทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร?

        อยากจะเหยียบย้ำข้า?

        อยากจะ.. อยากจะ-!

        ข้าไปทำอะไรให้เจ้าเจ็บแค้นนักหนา!?”

        ข้าถามออกไป.. เสียงของข้ายังคงสั่นเครือเล็กน้อยจากอารมณ์ที่ปะทุเมื่อครู่

        “หรือว่าข้ายังน่าสมเพชไม่พอ!!”

        คิมบีโฮมองมาที่ข้า ดวงตาของเขาไม่มีแววสงสารหรือเห็นใจเลยแม้แต่น้อย

        “ก็เจ้ามันน่าสมเพชจริง ๆ”

        เขาตอบห้วน ๆ คำเดียว แต่กลับทำให้ใจข้ากระตุกเจ็บ

        “เจ้า!!”

        ข้าตวาดออกไปและกำลังจะโต้แย้ง

        แต่เขากลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

        “ข้ามิได้ประสงค์ร้ายกับคนอ่อนแอเช่นเจ้า..

        เพียงแต่ข้าเห็นเจ้าแล้ว..

        ข้าเกิดเห็นภาพน้องสาวของข้าซ้อนทับบนตัวเจ้า”

        บีโฮกล่าวกับข้าและมองมาทางข้า..

        แต่ไม่รู้ทำไม..

        ในแววนั้นคล้ายกลับมิได้มองข้าอยู่

        “น้องสาวของข้า.. ยัยเด็กเปรตนั่น..

        นางทั้งเอาแต่ใจ รั้น ปากมาก ไม่ยอมใคร

        แต่พอถึงเวลาเปราะบาง..

        ก็จะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้วมานั่งอายในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป”

        คำพูดของเขาตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ แต่มันกลับทำให้ข้าชะงักไปชั่วขณะ

        “ซึ่งหากเจ้าเหมือนน้องสาวของข้าจริง..

        ข้าก็แค่ไม่อยากให้เจ้าต้องมานั่งอายคนอื่น”

        เขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย แต่แววตาของเขากลับมีประกายบางอย่างที่ข้าไม่อาจเข้าใจได้

        “ในเมื่ออยากร้อง.. ก็ร้อง..

        เป็นถึงคนจากห้าตระกูลเสาหลัก เจ้าคงไม่อยากให้ใครเห็นด้านที่น่าเวทนา และนี้คือโอกาส..

        อยากร้องอยากตะโกนอะไรก็ทำไป

        ส่วนข้า..

        จะทำเป็นมองไม่เห็น”

        คำพูดของเขา มันเหมือนดาบที่แทงเข้ามาในใจข้า

        แต่ในขณะเดียวกัน..

        มันก็เหมือนมือที่ยื่นเข้ามาฉุดดึงข้าขึ้นมาจากห้วงลึกของความอับอาย

        ข้าไม่รู้ว่าทำไม..

        ทั้ง ๆ ที่คิมบีโฮพูดแบบมะนาวไม่มีน้ำ แต่ใจความของสิ่งที่เขาพูดเหมือนเขากำลังปลอบข้าอยู่

        มันน่าแปลก..

        น่าแปลกจริง ๆ

        คำพูดของเขาทำให้คนที่กำลังรู้สึกจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ อย่างข้า..

        สามารถสมานรอยร้าวในใจได้เล็กน้อย..

        ราวกับว่ามีคนมาช่วยเจาะระบายสิ่งที่แน่นอยู่ในอกของข้า ทำให้ข้าเริ่มรู้สึกดีขึ้น..

        ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด..

        “น้องสาวของเจ้าชื่ออะไร?”

        ข้าถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงถามออกไปเช่นนั้น..

        แต่ข้าก็ถามออกไปแล้ว

        คิมบีโฮมองมาที่ข้าด้วยแววตาที่เหมือนจะรำคาญเล็กน้อย

        “ชื่อไม่เหมือนเจ้าก็แล้วกัน”

        หากเป็นยามปกติ ข้าคงตวาดตอกกลับไปด้วยโทสะ

        แต่ยามนี้ไม่ปกติ..

        ข้าจึงถามต่ออย่างไม่ลดละ

        “นางอายุเท่าไหร่?”

        “น้อยกว่าข้า”

        เขาตอบห้วน ๆ พร้อมถอนหายใจเบา ๆ

        “เอ้าไหนอยากจะร้องไห้ พอทำห้องให้ร้องกลับมาถามเซ้าซี้อยู่ได้น่ารำคาญ

        สรุปว่าเจ้าจะเอายังไงกันแน่? อยากร้อง? อยากถาม? หรืออยากสู้!?”

        “ใครว่าข้าอยากจะร้องไห้!”

        ข้าตอบกลับไปทันควันพร้อมยกมือขึ้นขยี้ตาของตัวเองและสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

        คิมบีโฮมองเหล่ ๆ มาที่ข้าแต่ไม่ตอบเรื่องนั้น

        “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นอะไรของเจ้า ท่าทางของเจ้าหลายวันก่อนดูดีกว่านี้ตั้งมาก

        วันนั้นเจ้าถึงกับตวาดก่นข้าเสียด้วยซ้ำ

        เป็นอะไร? หรือเพราะไอ้ห้าเสาหลักคนนั้นมันเหยียดหยามเจ้า?

        ถ้าใช่.. ข้าขอบอกเลยว่าเจ้านี่มันโคตรอ่อนแอ ก็แค่แพ้และโดนเหยียดหยาม ใครเกิดมาแล้วไม่เคยแพ้บ้าง?

        ถ้าแพ้ก็แค่ฝึกให้มากขึ้นเดี๋ยวแล้วกลับมาแก้แค้นก็จบ”

        ข้าไม่รู้ว่าทำไมไอ้คนพูดน้อยก่อนหน้า.. วันนี้กลับช่างจ้อ

        หรือเพราะข้าเหมือนน้องสาวของมันจริง ๆ มันจึงได้จ้อไม่หยุดเช่นนี้

        แต่คำพูดนั้นของมันก็ทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้านี่มันไม่เข้าใจข้าเลย

        ข้ากัดริมฝีปากตัวเอง ก่อนกล่าว

        “นางโดนหยามเกียรติกับข้าโดนหยามเกียรติมันไม่เหมือนกัน นางมีแซ่อุสางิแขวนคออยู่เหมือนข้าเสียที่ไหน?”

        “แล้วไอ้เกียรติของคนตระกูลอุสางินี่มันยังไง?

        หรือเพราะแผ่นตราห้อยคอคำว่า 'ห้าตระกูลเสาหลัก' มันค้ำคอสูงส่งขนาดนั้น?

        หรือต่อให้มันสูงส่งจริงอย่างเจ้าว่า..!

        แต่ถ้ามันหนัก..!

        คนอื่นยัดให้เจ้าแขวน เจ้าก็แขวนอย่านั้นเหรอ!?!”

        คิมบีโฮตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่สุดระคายหู..

        แต่ถ้อยคำนั้นก็เหมือนชอนไชเข้ามาปัดสิ่งที่ข้างค้างอยู่ในใจของข้าให้หายไป

        “หากวันหน้าคนอื่นเอายาพิษให้เจ้าอม เจ้าก็จะกลืนแทนที่จะคายหรือยังไง?

        ข้าไม่รู้หรอกว่าที่ผ่านมาเจ้าเจออะไรมา

        ถูกสอน ถูกเลี้ยง ถูกโอ๋มาหนักแค่ไหน

        แต่สุดท้ายก็เป็นตัวของเจ้าเองที่ดำเนินชีวิตของตัวเอง

        คนอื่นต่อว่าแล้วยังไง ข้าด่าน้องสาวของข้าทุกวัน ยัยเด็กเปรตนั่นยังฟังหูซ้ายทะลุหูขวาจนน่ารำคาญ

        เจ้าเองก็ควรหัดเอาอย่างคนที่ไม่ใช่คนจากห้าตระกูลเสาหลักเช่นข้าและนาง

        เรื่องนี้นับว่าน้องสาวของข้าดูโตกว่าเจ้าเสียอีก”

        คำพูดของคิมบีโฮ..

        มันเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจข้าอย่างจัง

        ข้าได้ฟังสิ่งที่เขาพูด และก็นำมาคิดตามด้วยเหตุผล

        เขาพูดถูก.. ทุกสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงที่ข้าพยายามจะหลีกหนีมาตลอด

        ข้าถูกเลี้ยงดูมาด้วยความคาดหวัง ถูกสอนให้เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลที่ดี ถูกโอ๋ประคบประหงมราวกับไข่ในหินจากท่านพ่อและท่านยาย

        แต่สุดท้ายแล้ว..

        ชีวิตของข้า..

        มันก็เป็นของข้าเอง..

        ข้าต้องเป็นคนตัดสินใจเอง ข้าต้องเป็นคนแบกรับผลของการกระทำของข้าเอง

        คำว่า 'ห้าตระกูลเสาหลัก' หรือ 'ตระกูลอุสางิ'

        มันเป็นเพียงเปลือกนอกที่ผู้คนยัดเยียดให้ข้าแขวนคอไว้

        มันไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของข้า

        ข้าไม่ใช่ตุ๊กตาที่ถูกเชิด ข้าไม่ใช่หุ่นเชิดที่ต้องทำตามคำสั่งของใคร

        ข้าคือซากิ

        ข้าคือตัวของข้าเอง

        ซึ่งพอข้าคิดได้..

        ไม่รู้สิ..

        ข้ารู้สึกเหมือน 'โตขึ้น' อย่างกะทันหัน

        ข้าเริ่มเข้าใจตัวเองและสถานะของตนเองมากขึ้น ข้าเริ่มมองเห็นโลกในมุมที่แตกต่างออกไป

        ความเจ็บปวดจากการพ่ายแพ้ต่อตงเสวี่ยซาน..

        มันยังคงอยู่..

        และความอับอายที่มันมอบให้ข้า..

        ข้าก็จะไม่ลืม..

        ข้าจะไม่ตรมตรอมให้คนที่ไม่เคยเห็นความพยายามของข้า..

        และข้าจะกลับไปฝึกให้หนักยิ่งขึ้น..

        เพื่อล้วงคำขอโทษและริบศักดิ์ศรีที่มันทำให้ข้ามัวหมองกลับคืนมา

        แต่ก่อนที่ข้าจะทำแบบนั้นได้..

        ข้าต้องออกจากสนามประลองแห่งนี้ให้ได้เสียก่อน..

        ข้าเงยหน้าขึ้นมองคิมบีโฮ ใบหน้าของข้าไม่มีแววสั่นคลอนอีกต่อไป

        “เจ้า.. ปลดพลังปราการน้ำแข็งของเจ้าเสีย..”

        ข้าพูดออกไปอย่างมั่นคง แววตาที่ยังแดงเคยเคล้าน้ำตาก่อนหน้าเริ่มหายเคือง

        มิใช่เพราะก่อนหน้าข้าจะร้องไห้..

        เพราะข้าไม่ได้ร้อง..

        แต่เพราะสิ่งที่เคยบังตาของข้ามันถูกปัดเป่าออกไปแล้ว

        “พวกห้าเสาหลัก..

        สุดน่ารำคาญ..”

        คิมบีโฮมองมาที่ข้าครู่หนึ่ง ก่อนจะแบมือขึ้นเหนือหัว

        “จงสลาย..”

        ปราการน้ำแข็งที่เคยโอบล้อมปิดกั้นข้าสั่นสะเทือนเล็กน้อย..

        กำแพงน้ำแข็งสูงค่อย ๆ อ่อนยวบรินรดไหลคล้ายสายธารหิมาลัย

        ปราณธาตุน้ำแข็งสีครามเข้มพลันสลายหายไป แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามา ตกลงกระทบลงบนใบหน้าข้าอีกครั้ง

        จนเมื่อปราการน้ำแข็งนั่นสลายหายไปจนหมด ข้าก็ได้มองไปยังอาวุโสฮูจินที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

        ใบหน้าของข้าปราศจากความโกรธแค้นหรือความอับอาย

        ครานี้..

        ข้าสามารถจ้องหน้าของท่านอาวุโสได้อีกครั้งอย่างเต็มภาคภูมิ

        “ข้า.. อุสางิ.. ซากิ.. ขอยอมแพ้การประลองในครั้งนี้”

        ข้าเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่ชัดถ้อยชัดเจน เป็นเสียงที่ข้ารู้สึกมั่นใจ

        และข้ารู้สึกว่าการพ่ายแพ้นี้ของข้า..

        เป็นสิ่งที่ข้ารู้สึกภาคภูมิ

        ข้าโค้งคำนับให้อาวุโสฮูจินอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปพยักหน้าขอบใจให้กับไอ้คนหน้าแข็งนั่นเล็กน้อย

        คิมบีโฮเพียงแค่พยักหน้าตอบรับ ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        ข้าเดินออกจากสนามประลองด้วยท่าทางที่แตกต่างจากตอนที่ก้าวขึ้นมา

        เมื่อวานที่ข้าพ่าย ข้ารู้สึกว่าทุกสิ่งอย่างที่ข้าเป็นนั้นมันไร้ค่า

        ทว่าตอนนี้ที่ข้าแพ้ ข้ากลับได้เรียนรู้หลายเรื่อง

        ข้าได้เรียนรู้ว่าศักดิ์ศรีที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ชัยชนะหรือคำชมเชยจากผู้อื่น

        หากแต่อยู่ที่การยอมรับในความอ่อนแอของตนเอง และการลุกขึ้นยืนหยัดอีกครั้งอย่างเข้มแข็ง

        ข้าได้เรียนรู้ว่าการแบกรับชื่อเสียงของตระกูลไว้บนบ่านั้น มันหนักอึ้งเพียงใด

        แต่ข้าก็ได้เรียนรู้ว่าข้าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง..

        และข้าก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางชีวิตของข้าเอง