ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “ดังนั้น ข้าตัดสินใจแล้วว่า จากนี้ไป จะเปลี่ยนค่ายโจรเลี่ยหยาง เราจะไม่ฆ่าคนเผาบ้าน ปล้นชิงสมบัติหรือทำเรื่องชั่วร้าย! หากเราไม่นึกถึงตนเอง ก็ต้องช่วยสั่งสมบุญให้ชนรุ่นหลังบ้าง ข้าหวังว่าต่อไปเราจะมีครอบครัว! ข้าหวังว่าเราทุกคนจะมีลูกน้อยตัวอ้วนขาวของตนเอง!ข้าหวังว่าลูกของเราจะเติบโตอย่างมีความสุขและปลอดภัย ข้าเองก็หวังว่าเราจะอยู่กันอย่างสงบสุขจนแก่เฒ่า! นี่คือความวาดหวังของข้า!”

        เขาเปล่งเสียงแห่งความวาดหวังอย่างดังสนั่นขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งตะโกนก็ยิ่งตอกย้ำว่านี่คือความปรารถนาของตน

        ชั่วขณะนั้นคนทั้งหมดดำดิ่งกับคำพูดของเขา ทุกคนมองเห็นภาพจินตนาการของตนเอง แม้จะไม่เหมือนกัน แต่กลับเป็นประสบการณ์ที่มีความสุขและหอมหวาน

        “ข้าสนับสนุนการตัดสินใจของนายท่านสี่!”

        ชายร่างใหญ่คนหนึ่งลุกขึ้นแสดงการสนับสนุนของตน จากนั้นก็มีคนที่สอง คนที่สาม…

        “พวกข้าก็ยินดีเปลี่ยนแปลง!”

        “เพื่อความสุขของชนรุ่นหลัง!”

        “เพื่อความสุขของชนรุ่นหลัง!”

        “เพื่อความสุขของชนรุ่นหลัง!”

        จ้าวจือชิงคิดไม่ถึงเลยว่าสิงเหล่าซื่อจะมีพรสวรรค์ในการพูดปราศัยเช่นนี้ ดั่งที่คาด ความสามารถของทุกคนนั้นไม่มีสิ้นสุดจริงๆ! เมื่อเห็นเขากุมหัวใจคนในค่ายโจรเลี่ยหยางได้ เขาเองก็ก้าวสู่เส้นทางที่ตามหาสือเลี่ยหยาง

        …..

        ทางด้านนี้ลั่วชีเหนียงกับที่เหลือรอจนฟ้ามืดก็ไม่เห็นเงาของจ้าวจือชิง แต่ละคนก็เป็นห่วงพะว้าพะวง กลับคิดไม่ถึงว่าดันเป็นสิงเหล่าซื่อที่มาแทน

        เมื่อเห็นพวกเขาแต่ละคนจ้องมองตนเองราวกับหวาดระแวงโจร เจ้าสี่ก็รู้ว่าตนยากจะเปลี่ยนแปลงภาพจำในใจของพวกเขา ต้องโทษจ้าวจือชิงที่รั้นจะให้เขามาหาลั่วชีเหนียงโดยที่ยังไม่มีความคิดใดใดในหัว โดยบอกว่านางมีวิธีทำให้ค่ายโจรเลี่ยหยางสามารถเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตได้

        เพียงแต่ก่อนจ้าวจือชิงจากไป กลับไม่ได้บอกกล่าวกับลั่วชีเหนียงก่อน ดูจากท่าทางระแวงของนาง อย่าว่าแต่ช่วยพวกเขาเลย ไม่ทุบตีพวกเขาก็ดีมากแล้ว

        “คือว่า จ้าวจือชิงออกเดินทางไกล ช่วงนี้คงยังไม่อาจกลับมา ก่อนจากไป เขาให้ข้ามาบอกกับพวกเจ้าว่า ไม่ต้องห่วง”

        ใบหน้ามีรอยย่นของสิงเหล่าซื่อมีแต่รอยยิ้ม เขาหรี่ตายิ้มแย้มเพื่อไม่ให้ตนเองดูเหี้ยมโหดเกินไป แต่หารู้ไม่รู้ว่า การเค้นรอยยิ้มเอาใจของเขา กลับทำให้คนยิ่งขนลุกหวาดกลัว จินเป่าเกือบร้องไห้เพราะกลัวเขา

        เมื่อเห็นเด็กกำลังจะร้อง สิงเหล่าซื่อก็รีบออกห่างจากพวกเขาไปหลายก้าว

        กลัวแล้ว กลัวแล้ว! ก่อนหน้านี้จ้าวจือชิงเคยบอกว่าลั่วชีเหนียงเจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุด ก่อนหน้านี้เขาเคยล่วงเกินนาง ตอนนี้จึงไม่กล้าล่วงเกินอีก

        ท่ามกลางสายตาโกรธเคืองของลั่วชีเหนียง สิงเหล่าซื่อพ่ายแพ้ทันใด จึงได้แต่คอตกและรีบหนีไป

        เมื่อเห็นเขาออกมา ลูกน้องคนสนิทก็เข้ามา “เป็นอย่างไรบ้าง นายท่านสี่? ลั่วฮูหยินได้พูดอะไรหรือไม่?”

        “ใช่สิ นายท่านสี่ ลั่วฮูหยินพูดอะไรกันแน่? ต่อไปค่ายของเราจะพัฒนาอย่างไร?”

        นับตั้งแต่เขาป่าวประกาศเรื่องความหวัง คนในค่ายก็รอคอยการเปลี่ยนแปลงอย่างมีความสุข ลูกน้องคนสนิทรู้ว่าเขามาเพื่อขอคัมภีร์จากลั่วฮูหยิน ดังนั้นแต่ละคนจึงรอคอยอย่างมาก สำหรับลั่วฮูหยิน พวกเขาก็เคยสืบข่าวมาก่อน โรงชานมในอำเภอเฉาที่เลื่องชื่อไปไกลถึงเมืองหลวง ก็มาจากฝีมือของลั่วฮูหยินท่านนี้ 

        ตอนนี้ ลั่วฮูหยินเป็นแขกของพวกเขาที่นี่ ย่อมต้องช่วยพวกเขาออกกลยุทธ์การดำรงชีพที่ดีได้แน่ คนเหล่านี้ลืมไปหมดสิ้นว่าที่ลั่วชีเหนียงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ ก็เพราะถูกพวกเขาลักพาตัวมา

        สิงเหล่าซื่อที่ตกใจจากชีเหนียงโดยไม่กล้าส่งเสียง เมื่อถูกลูกน้องเค้นถาม ไหนเลยจะยังมีแก่ใจตอบ

        “ไปไปไป พวกเจ้าคิดว่าความคิดแบบนี้จะคิดออกมาได้ง่ายดายหรือ ก็ต้องให้เวลาคนเขาคิดสักหน่อย มีเวลาว่างเช่นนี้ มิสู้รีบไปเก็บกาวดค่ายให้สะอาดดีกว่า!”

        สิงเหล่าซื่อจากไป ชีเหนียงกลับรู้สึกว่าสายตาของเขาเหมือนจะมีอะไรอยากพูดมากกว่านั้น แต่นางไม่รู้ว่าตนเองคิดมากไปเองหรือไม่ มักจะรู้สึกว่าเหมือนสิงเหล่าซื่อกลัวตนเอง หรือถ้าจะให้ถูกคือไม่กล้าล่วงเกินตนเองมากกว่า

        พวกเขาส่งอาหารมาให้พวกนางต่อเนื่องสามวันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเทิดทูน คำพูดคำจาเอาอกเอาใจ จนทำให้ชีเหนียงกับที่เหลือรู้สึกว่ากำลังวางกับดักอะไรให้ตนเองหรือไม่

        พอมาวันนี้ หลังจากคนส่งข้าวจากไป ลั่วจิ่งเฉินดึงประตู กลับคิดไม่ถึงว่ามันเปิดออกได้

        ชีเหนียงกับที่เหลือรีบล้อมกันเข้ามา

        “พวกเขาลืมลงกลอนหรือ?”

        ซีเสียถาม แต่กลับไม่กล้าพาลูกออกไปด้านนอกเหมือนกับชีเหนียง นางรู้ว่าคนกลุ่มนี้กระทำกับผู้ที่คิดหลบหนีอย่างรุนแรงเพียงใด นางไม่อาจปล่อยให้จินเป่าต้องถูกทำร้าย

        คนทั้งหมดที่กำลังยืนรออยู่ละแวกเรือนไม้เพื่อรอลั่วชีเหนียงเรียกใช้ พอเห็นพวกนางก็ตาเป็นประกาย

        “ลั่วฮูหยิน มีเรื่องต้องการให้พวกข้ารับใช้หรือ?”

        “หลบไป ท่าทางหยาบกระด้างของเจ้าทำให้ลั่วฮูหยินตกใจแล้ว” คนผู้หนึ่งไล่คนเมื่อครู่ไปและถูฝ่ามือเดินเข้าหา “ลั่วฮูหยิน ข้าคือเฉียงจื่อ มีเรื่องอะไร เรียกใช้ข้าได้”

        ชีเหนียงมองลั่วจิ่งเฉินอย่างไม่กระจ่าง แต่ในสายตาของสมาชิกค่าย จึงรู้ว่าจะให้ลูกชายเป็นคนตัดสินใจ

        ฉับพลัน เฉียงจื่อผู้นี้ก็เดินเข้าไปยิ้มแย้มพูดคุยกับลั่วจิ่งเฉิน

        “คุณชาย ข้าคือเฉียงจื่อ หากท่านมีเรื่องอะไร เรียกใช้ข้าก็ย่อมได้เช่นกัน ท่านวางใจได้ ในค่ายอันหยางของเรา คำพูดของเฉียงจื่อย่อมมีน้ำหนักแน่ ท่านคิดจะทำอะไรขอเพียงสั่งมาก็พอ”

        ลั่วจิ่งเฉินไม่คุ้นชินกับการให้ผู้อื่นเข้าใกล้ จึงดึงระยะห่างออกจากเฉียงจื่อ

        “ค่ายอันหยาง? มิใช่ค่ายโจรเลี่ยหยางหรือ?”

        ใครจะรู้ว่าเมื่อสิ้นเสียง เฉียงจื่อก็ทำหน้าปฏิเสธ “ค่ายโจรเลี่ยหยางคือเรื่องในอดีตแล้ว ตอนนี้เราเปลี่ยนมาชื่อค่ายอันหยาง นับแต่นี้ไป เราจะไม่ทำเรื่องปล้นฆ่าต่ำช้าอีกต่อไป พวกข้าเชื่อฟังนายท่านจ้าว ต่อไปจะใช้ชีวิตตามลั่วฮูหยิน” เฉียงจื่อพูดไป ก็หันไปผงกศีรษะให้ลั่วชีเหนีง “ต่อจากนี้ไป ยังต้องขอคำชี้แนะจากลั่วฮูหยินอีกมาก!”

        ชีเหนียงสับสนกับคำพูดของเฉียงจื่อ ตนเองกลายเป็นลั่วฮูหยินอย่างที่พวกเขาเรียกตั้งแต่เมื่อใด? แล้วจะให้พวกเขาใช้ชีวิตภายใต้คำชี้แนะของตนตั้งแต่เมื่อใด? นี่มันอะไรกันเนี่ย!

        ลั่วจิ่งเฉินเหมือนจะไม่กระจ่าง แต่นายท่านจ้าวที่เฉียงจื่อเอ่ยถึง ชัดเจนว่าดันไปสัมพันธ์กับสิ่งที่เขาคิดไว้

        “ขอบังอาจถามว่านายท่านจ้าวคือ?”

        “อ้อ นายท่านจ้าว ก็คือนายท่านจ้าวจือชิง! นายท่านสี่ของพวกข้าบอกไว้ว่า ที่ค่ายอันหยางของเราเป็นเช่นทุกวันนี้ ล้วนเป็นเพราะนายท่านจ้าว แม้ว่านายท่านจ้าว ตอนนี้ออกไปข้างนอกและยังไม่รู้ว่าตนเองได้กลายเป็นนายท่านใหญ่ของค่ายอันหยางเรา เพียงแต่เรานับถือเลื่อมใสเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ”

        “อ้อ!” ลั่วจิ่งเฉินคิดไม่ถึงว่าจ้าวจือชิงจะมีความสามารถนี้ ถึงขั้นใช้ระยะเวลาอันสั้นทำให้กลุ่มโจรกลับตัวกลับใจไม่พอ ยิ่งไปกว่านั้นคือยังเชื่อมั่นในตัวเขา คนกลุ่มนี้รู้หรือไม่ว่าพวกเขากำลังศรัทธาในตัวเจ้าทึ่มคนหนึ่ง? “เขาทำอะไร จึงทำให้พวกเจ้านับถือศรัทธาเขาเช่นนี้?”

        เรื่องนี้จะว่าไปก็เพราะความเจ้าเล่ห์ของสิงเหล่าซื่อ ตอนนั้นเขาห่วงว่าจ้าวจือชิงจะทิ้งตนเองไว้และจากไปเอง ด้วยเหตุนี้ขณะที่ปราศรัยและทุกคนกำลังหวั่นไหว เขาก็ยกจ้าวจือชิงออกมา บอกว่าคำพูดเมื่อครู่ล้วนมาจากคำชี้แนะของจ้าวจือชิง เทียบกับสือเลี่ยหยางแล้ว จ้าวจือชิงเหมือนลูกพี่ใหญ่มากกว่า ตนเองยินดีจะนับถือจ้าวจือชิงเป็นพี่ใหญ่และยินยอมลงจากตำแหน่ง ถัดจากนั้นเพื่อสร้างภาพจำที่ลึกซึ้งให้กับทุกคน จึงสาธยายความองอาจกล้าหาญของจ้าวจือชิงในวันที่ลักพาตัวลั่วชีเหนียงอย่างใส่สีตีไข่ ผู้ชายในค่ายส่วนมากล้วนเดินบนเส้นทางห้ำหั่น จึงค่อนข้างเลื่อมใสคนที่เก่งกาจเช่นนี้จากใจ

        ฉับพลัน ภายใต้การยกยอของสิงเหล่าซื่อ พวกเขาจึงกลายเป็นเด็กหนุ่มผู้คลั่งไคล้จ้าวจือชิง

        -----