บทที่ 2 ตอนที่ 1 ผู้ใช้งานคนใหม่
ในมุมมืดของตรอกแคบ ๆ ณ เมืองที่เต็มไปด้วยผู้คน ชายปริศนาคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ใต้เงาคลุมของฮูดสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงามืด เผยให้เห็นเพียงรอยยิ้มลึกลับและดวงตาที่วาววับราวกับมองทะลุจิตใจมนุษย์ เขาคือผู้สร้างสิ่งของวิเศษที่ควบคุมเวลาได้ เขากำลังค้นหาผู้ครอบครองของวิเศษคนใหม่ที่ เหมาะสมตามเกณฑ์ของเขาเอง
ชายปริศนาพึมพำกับตัวเอง คำพูดแผ่วเบาดังเสียงลมกระซิบ
“ผู้ครอบครองคนก่อน ยังไม่ใช่ เขาไม่มีความโลภ ไม่มีความหิวกระหายมากเพียงพอ”
เขากวาดสายตามองผ่านฝูงชนราวกับนักล่าที่กำลังเลือกเหยื่อ จนกระทั่งสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่ง
เข้ม ชายอายุ 48 ปี เพิ่งพ้นโทษจากเรือนจำได้ไม่นาน เขามีร่างกายสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมเข้มสมชื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความปรารถนา แม้เขาจะติดคุกมาเป็นเวลานาน แต่ความโลภและกามตัณหาของเขายังคงคุกรุ่นไม่จางหายไป
ชายปริศนามองเห็นสิ่งนี้ในหัวใจที่เต็มไปด้วยความหิวโหยอันไร้ขอบเขต
“นี่แหละ คนที่ข้าตามหา”
เขาพึมพำพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คืนหนึ่งในตรอกมืด ชายปริศนาเผชิญหน้ากับเข้ม เขายื่นนาฬิกาข้อมือเก่าแก่ สลักลายโบราณที่ดูขัดกับความมหัศจรรย์ของมัน
“สิ่งนี้จะให้พลังแก่คุณ มันสามารถหยุดเวลาได้ตามใจปรารถนา”
เข้มหัวเราะเยาะในตอนแรก คิดว่าเป็นเรื่องหลอกลวงของคนบ้า แต่เมื่อชายปริศนายื่นนาฬิกาให้และสอนวิธีใช้ เข้มก็ตัดสินใจลองกดปุ่มด้วยความสงสัย ในวินาทีนั้นมันก็ทำงานจริง ๆ
เข้มตาค้าง ใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความตระหนักถึงพลังในมือ เขาหัวเราะออกมาดังลั่น
“นี่มันของจริงนี่หว่า...”
ในใจของเขา มีความคิดชั่วร้ายที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้น ดวงตาเขาเป็นประกายด้วยความหื่นกระหาย
ชายปริศนายืนมองจากเงามืด รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ดังก้องในตรอกที่ว่างเปล่า มีเพียงเข้มที่ยืนอยู่กับนาฬิกาในมือพร้อมกับรอยยิ้มที่ชั่วร้าย