ในอีกด้านหนึ่งขออาณาจักรไกอา่วันที่1ใน3ก่อนจะเริ่มงานแต่ง
"พระาาครับ ผมขอถามท่านตรงๆเลยนะครับว่า...คิดจะส่งองค์หญิงลิเวียให้พวกจักรพรรดิจริงๆเหรอครับ"
เรย์อิจิได้ถามพระาาออกไปอย่างนั้น
พระาาที่ใที่อยู่ๆก็ถามเื่นี้ก็เลยตอบกลับไปว่า
"จริงๆแล้วข้าน่ะไม่อยากจะให้ลิเวียลูกของข้าไปแต่งงานกับไอ้เ้าชายจักรพรรดิอะไรนั้นเลย...แต่ว่าลิเวียลูกของข้านี่สิหัวแข็งไม่ยอมให้ข้าปฏิเสธทางจักรพรรดิไป"
"งั้นผมขอบอกอะไรสักอย่างก่อนจะเริ่มเข้าสู่บทสนทนาที่แท้จริงนะครับ... เมื่อวานตอนที่ลิเวียได้ไปค้างที่บ้านของผมเธอได้คุยเื่นี้กับชินะแต่ผมดันไปได้ยินเข้าว่าลิเวียจะแต่งงาน"
"ลิเวียน่ะเหรอเล่าให้ท่านชินะฟัง"
"ใช่ครับ ตอนแรกเธอก็หัวแข็งล่ะครับว่าไม่ต้องให้ชินะช่วยอะไร...แต่ลิเวียคุยไปแล้วก็ร้องไห้ไปเพราะว่าความฝันของเธอที่อยากจะแต่งงานกับคนรักไม่มีวันเป็จริงทำให้..."
พระาาพูดแทรก
"จริงเหรอ!! ท่านเรย์อิจิ"
"จริงแน่นอนอครับ จริงๆผมก็ไม่คิดจะยุ่งหรอกนะครับแต่ว่า... หลังจากที่ชินะถามลิเวียอีกครั้งว่าลิเวียเธอชอบใครแล้วอยากจะแต่งงานกับใครลิเวียก็ตอบพร้อมกับร้องไห้ว่า...ท่านเรย์อิจิค่ะ..."
"จะ จริงเหรอครับท่านเรย์อิจิ"
พระาาถามออกมาด้งยความใ
"จริงครับ มันเลยทำให้ผมต้องมาอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะครับ"
"แล้วท่านเรย์อิจิจะมีแผนอะไรงั้นเหรอ?"
"สำหรับผมเื่แผนไม่ได้มีอะยุ่งยากเลยครับ... แค่ว่าเปลี่ยนจากให้ลิเวียไปแต่งกับไอ้จักรพรรดิอะไรนั่นมาแต่งกับผม..."
"เอ๊ะ!!! นี่ท่านไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมครับ?"
"ท่านเห็นผมเป็คนชอบพูดเล่นเกรอครับ?"
"...ถ้าทางข้าก็ต้องผิดสัญญากับทางจักรพรรดิเื่กำลัง..."
"ถ้าท่านอยากจะได้เื่กำลังเสริมในการต่อสู้ล่ะก็มีพวกผมอยู่แล้วนิครับ"
"จริงอย่างที่ท่านเรย์อิจิพูด ข้าไม่คัดค้านเื่คนรักของลิเวียลูกสาวของข้า...ข้าจะสนับสนุนท่านเรย์อิจิเองเพื่อลูกสาวของข้าจะได้มีความสุขด้วย"
"ครับ ผมขอสัญญาเลยว่าจะดูแลลิเวียตลอดไปเองครับ แต่ว่า...ท่านอย่าพึ่งไปบอกลิเวียนะครับผมอยากจะเซอร์ไพร์เธอ"
พระาายิ้มแล้วก็หัวเราะออกมา
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านเรย์อิจินี่ก็ไม่เบาเลยนะครับ งั้นเื่งานแต่งข้าจะเป็คนจัดการเอง"
"ขอบคุณมากเลยครับที่จัดการเื่นั้นให้ผมพอดีผมไม่ค่อยถนัดเื่การจัดงานอะไรแบบนี้จริงๆ แต่ว่า...เื่ทางจักรพรรดิท่านไม่ต้องกังวลไปนะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง"
"งั้นเหรอข้าเป็หนี้ท่านอีกแล้วสินะ ฮาๆ เดี๋ยวข้าจะจัดงานให้ใหญ่โตเลย"
"ขอบคุณมากครับท่าน..."
"ไม่ต้องเรียกแบบนั้นแล้วท่านเรย์อิจิ เดี๋ยวท่านก็ได้มาเป็ลูกเขยของข้าอยู่ดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"...นั้นสินะครับ ฮาๆ"
"งั้นเื่วันนี้ช่วยเก็บเป็ความลับด้วยนะครับ แล้วก็อีกเื่หนึ่งผมขอสิทธิ์ในการเข้าดันเจี้ยนได้ไหมครับ?"
"ได้แน่นอนอยูาแล้วสิ เดี๋ยวข้าจะจัดการให้เอง"
"ขอบคุณมากครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
(ลิเวียลูกพ่อโชคดีจริงๆที่ลูกรักท่านเรย์อิจิ ถ้าลูกไม่บอกความรู้สึกกับท่านชินะลูกคงได้เเต่งงานกับไอ้จักรพรรดินั่นไปแล้ว โชคดีจริงๆ เราค่อยหายห่วงหน่อยที่คนที่ลูกข้ารักเป็ท่านเรย์อิจิ)
ณ ห้องนอนแห่งหนึ่งมีสาวๆนอนอยู่กันหลายคนที่ยังไม่ยอมตอนนี้คนที่กำลังลืมตาตาขึ้นมาก็คือ...
"งาว...รา....เรย์อิจิคุง? เรย์อิจิคุง? เรย์อิจิคุง? เอ๊ะ!! นี่ทุกคนตื่นได้เเล้วเรย์อิจิคุงไปไหนคนเดียวอีกแล้ว!"
ฮารุนะที่ตื่นมาขณะยังใความง่วงอยู่แล้วเริ่มมองหาเรย์อิจิพอเธอไม่เห็นเรย์อิจิฮารุนะก็ตื่นจากความง่วงนั้นอย่างรวกเร็ว
"อาราย...มะอาราย...?"
"ก็บอกว่าเรย์อิจิหายไปไหนคนเดียวอีกแล้วนะสิ!"
"....."
"เรารีบไปอาบน้ำแล้วรีบออกไปตามหากันเลย"
"โอ้วววววว"
"คาริเอลซังริซะซังไปทำงานสายจะไม่เป็ไรเอาเหรอค่ะ?"
มิอุถามคาริเอลกับริซะแบบนั้น
"...ไม่เป็ไรหรอกค่ะเดี๋ยวก็มีคนมาทำแทน..."
"...ฉันก็ไม่อยากจะไปแล้วสิ อยู่ที่นี้สบายกว่าเยอะเลยแถมได้นอนห้องเดียวกับเรย์อิจิซังอีก"
"....."
มิอุถึงกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ
"งั้นวันนี้พวกเราขอไปทำงานที่กิลด์ก่อนนะค่ะ"
"เอ๊ะ? คาริเอลเธอยังอยากจะทำอีกเหรอ?"
"ทำสิถ้าไม่ทำแล้วเราจะทำอะไรล่ะ"
"ก็อย่างเช่นออกไปทำเควสกับเรย์อิจิซัง"
"แต่ว่าฉันไม่ได้มีพลังเยอะแบบพวกมิอุซังนะ"
"เอ่อ...คาริเอลซัง เื่นั้นลองเช็คสเตตัลดูยังค่ะ?"
"...แปปหนึ่งนะค่ะ"
"......เอ๊ะนี่มันอะไรเนี่ย พลังฉันเพิ่มขึ้นมาเยอะเลย"
"แต่ของฉันไม่มี...ไม่นะฉันจะไม่ยอมโดนทิ้งให้ทำงานที่กิลด์คนเดียวแน่นอนคาริเอลเธอต้องทำงานเป็เพื่อนฉันน่าาาา"
"อย่าพึ่งใไปค่ะ เื่ที่สเตตัลของคาริเอลเพิ่มขึ้นเพราะว่า...จำเื่ตอนนั้นได้ไหมค่ะ?"
คาริเอลลองนึกตามที่คาริเอลบอก
"....ค่ะ"
"นั้นล่ะค่ะสาเหตุเพราะว่าเรย์อิจิคุงดูดเืแล้วทำให้คาริเอลเป็บริวาลของเรย์อิจิคุงไปแล้วคนที่เป็บริวาลก็จะได้พลังมาแถมเยอะมากด้วยค่ะ"
"เอ๊ะ...คาริเอลเธอั้แ่เมื่อไรกันที่ให้เรย์อิจิซังดูดเื?"
"ก็วันที่ฉันค้างคืนที่บ้านเรย์อิจิซังนี่ล่ะ"
"....แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย?"
"แค่ไปจอให้เรย์อิจิคุงดูดเืเดี๋ยวเรย์อิจิคุงก็จัดการให้เองล่ะค่ะ"
"งั้นเหรอไว้คืนนี้ล่ะกัน ขอบคุณมากนะมิอุ"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"งั้นเรารีบลงไปอาบน้ำดีกว่าค่ะ"
"อืม"
หลังจากที่พวกฮารุนะอาบน้ำเสร็จจู่ๆเธอก็เห็นเรย์อิจิอยู่ที่ห้องของชินะและกำลังคุยกับลิเวียฮารุนะที่กำลังจะเดินเข้าไปก็โดนหยุดโดย...
"หยุดก่อนฮารุนะ เธออย่าพึ่งเข้าไปตอนนี้เลยปล่อยให้เรย์อิจิคุงคุยกับลิเวียไปเถอะ"
"....อืม งั้นพวกเราไปทำกับข้าวรอเรย์อิจิดีกว่า"
"อืม"
"ขอบใจมากฮารุนะ"
"...มะ ไม่เป็อะไรหรอกเื่แค่นนี้"
ชินะงงว่าทำไมฮารุนะถึงพูดติดๆขัดๆแต่ก็ปล่อยไป
"มันสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอค่ะ เรย์อิจิซัง"
"ใช่สิครับ"
"ฉันอยากลองไปดูบ้างจัง แต่คงเป็ไปไม่ได้สินะค่ะ"
"เื่นั้นถ้าไม่ลองก็ไม่รู้หรอกนะลิเวีย ถ้าสักวันผมหาวิธีกลับโลกเดิมได้จะพาลิเวียไปที่นั้นเลยครับ"
"แต่ว่า...มันคงเป็ไปไม่ได้สำหรับฉันเลยค่ะเพราะว่าฉัน..."
"...."
"ขอโทษนะค่ะเรย์อิจิซังพอฉันนึกว่าไม่มีพวกชินะกับเรย์อิจิซังแล้วฉันก็..."
เรย์อิจิแกล้งถามลิเวียไปว่าทำไมถึงไปไม่ได้แต่เรย์อิจิเรารู้เื่นั้นอยู่แล้วว่าทำไมลิเวียถึงไปไม่ได้
"ทำไมล่ะครับ..."
ลิเวียพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาว่า
"อีก...2วัน....ฉะ.....ฉัน....ตะ.....ต้องแต่งงานค่ะ...."
เรย์อิจิเงียบ
"ตะ...แต่ว่า...ฉันขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหมค่ะ?"
"ครับ..."
"...ฉะ....ฉะ....ฉันชอบเรย์อิจิซังค่ะ!! ตะ แต่ว่ามันคงเป็ไปไม่ได้สินะค่ะ..."
"....."
ลิเวียยื่นหน้าเข้าไปหาเรย์อิจิ
"....ไม่ได้นะครับ ท่านลิเวีย"
ลิเวียที่ได้เห็นการกระทำของเรย์อิจิแล้วการพูดที่เรียกตัวเองอย่างท่านอีกทำให้เธอคิดว่ามันชั่งเป็เื่น่าเ็ปเหลือเกินที่คนที่ตัวเองรักไม่ตอบกลับความรู้สึกของเธอ
"....ขะ...สึ...ขะ...ขอโทษนะค่ะที่ทำอะไรไม่ดีไม่งามลงไป..."
"ไม่เป็ไรครับ ถ้างั้นผมออกไปที่ห้องทานข้าวก่อนนะครับ"
"...ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันยัง...ยัง...เชิญไปก่อนเลยค่ะเดี๋ยวฉันตามไป"
"...ครับ"
เรย์อิจิก็รู้สึกเ็ปใจเหมือนกันที่ต้องทำท่าทางอย่างงี้แต่ที่ทำไปเพราะเพื่อลิเวียเรย์อิจิอยากจะให้ลิเวียใเื่งานแต่งงานของลิเวียกับตัวเองแต่ก็ต้องทนให้ได้
"...ฉันโดนท่านเรย์อิจิเกลียดเอาสิน่ะค่ะ....ทำไมมันรู้สึกเจ็บตรงหัวใจขนาดนี้กันนะ...เพราะว่าท่านเรย์อิจิไม่ชอบฉันเหรอ?...ทำไมมันถึงเ็ปอย่างนี้กันล่ะ ทำไมกัน ทำไมกัน ฉันก็แค่อยากจะมีความสุขกับคนที่ฉันรักแต่ทำไมเื่มันถึงเป็แบบนี้กัน ั้แ่เมื่อไนกันที่ฉันชอบท่านเรย์อิจิ"
ลิเวียนั่งร้องไห้ในห้องของชินะคนเดียวแล้วไม่ยอมลงมากินข้าวเลยทำให้ชินะเป็ห่วงเลยเข้าไปถามลิเวีย
"ลิเวีย...เธอเป็อะไรไปเหรอตอนเช้าฉันก็เห็นเธอคุยกับเรย์อิจิอยู่เลยนี่น่า"
ลิเวียที่เห็นขินะก็เข้ามากอดพร้อมกัยร้องไห้ออกมา
"อึก....อึก....ชิ...ชินะ...ฉะ...ฉันโดนท่านเรย์อิจิเกลียดฉันค่ะ...ควเป็เพราะว่าฉันเป็องค์หญิงสินะค่ะ...เลยทำให้ท่านเรย์อิจิไม่รับรักของฉัน"
ชินะใกับเื่ที่ลิเวียเล่า
"....ลิเวีย....เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเรย์อิจิคุงเอง..."
"มะ...ไม่ได้นะค่ะฉันไม่อยากไปบังคับให้ท่านเรย์อิจิมาชอบฉันเพราะว่าชินะเป็คนไปบอก...เพราะงั้นไม่ต้องแล้วค่ะ ฉันอีกแค่2วันก็จะแต่งงานกับเ้าชายของจักรพรรดิแล้วค่ะ ขอบคุณมากเลยนะค่ะ ที่เล่าเื่หลายอย่างให้ฉันได้ฟัง..."
"ลิเวีย...เธอรักเรย์อิจิมาเลยสินะ...."
"...ค่ะ...แต่ว่าท่านเรย์อิจิไม่ไดคิดแบบเดียสกับฉัน..เพราะงั้นแค่นี้ฉันก็พอใตแล้วล่ะค่ะที่ได้คุยกับท่านเรย์อิจิเป็ครั้งสุดท้าย"
หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนไม่เป็ใจให้กับลิเวียที่ตอนนี้อยากจะใช้เวลาที่มีอยู่กับคนที่ตัวเองชอบมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
762
