เหตุใดข้าถึงกลายเป็นตัวร้ายในนิยายของตนเอง(ลงวันละสองตอน)

        บทที่40 

        ทุกอย่างที่ผิดแปลก

        ณภายในงานพิธี 

        เหล่าขุนนางมากมายนั่งอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ยังคงดื่มกินอย่างมีความสุขโดยที่พวกมันไม่รู้เลยว่าตอนนี้พูดเป็นนายของพวกมันกำลังโดนลอบสังหารอยู่ภายในป่า

        โดยในตอนนี้ชายาของท่านอ๋องที่นั่งอยู่เริ่มแสดงใบหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนักนางเอยใบหน้าของตนเองขึ้นไปมองด้านบนท้องฟ้ามองสิ่งที่มันปรากฏให้เห็นบริเวณด้านบนตำแหน่งของดวงอาทิตย์เคลื่อนผ่านไปมากพอสมควร 

        แน่นอนว่าภายในใจของนางเริ่มรู้สึกไม่ดีนักเป็นเพราะว่าทั้งบุตรชายและก็สามีของตนเองหายเข้าไปภายในป่าเป็นเวลานานมากพอสมควรแล้ว

        หายไปนานขนาดนี้ไม่แปลกที่นางนั้นจะรู้สึกกังวลใจภายในงานแห่งนี้คงจะมีเพียงแค่นางผู้เดียวเท่านั้นที่รู้สึกเช่นนั้น 

        ภายในผู้คนจำนวนมากที่กำลังนั่งดื่มกินอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้พวกสำนักคุ้มภัยดูจะลืมกินอย่างมีความสุขมากที่สุด

        โดยเฉพาะเหล่าพวกผู้อาวุโสของสำนักพวกเหล่าอาวุโสของสำนักคุ้มภัยในตอนนี้พวกมันกำลังดื่มกินและก็กำลังแสดงรอยยิ้ม

        เป็นเพราะว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีเพียงแค่พวกมันเท่านั้นที่รู้มีแค่พวกมันที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้โดยตัวของพวกมันนั้นรู้ดีว่าภายในป่ามันเกิดอะไรขึ้น

        ความสำเร็จของพวกมันพวกมันกำลังเฝ้ารอกำลังจะมาถึงแล้วมันคือสิ่งที่พวกมันคิดเป็นเพราะว่าแผนการที่พวกมันวางเอาไว้ความสำเร็จคงจะเดินทางมาถึงอย่างแน่นอน

        ในตอนนี้สำนักคุ้มภัยเป็นสำนักขนาดใหญ่ภายในเมืองแน่นอนว่าความใหญ่โตของสำนักมันเป็นสำนักที่มีอิทธิพลเป็นอย่างมากภายในเมืองล่องนภา

        ทว่าอิทธิพลเหล่านั้นมันเองก็ถูกจำกัดเอาไว้ด้วยเช่นเดียวกันโดยสิ่งที่เป็นข้อจำกัดของพวกมันมันก็คืออ๋องจ้าวเจิน

        หลังจากที่พวกมันตีสนิทอ๋องน้อยพวกมันเองก็ได้ผลประโยชน์มากมายเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ 

        แต่ว่าผลประโยชน์มากมายเหล่านั้นก็มีข้อจำกัดหลายอย่างที่พวกมันไม่สามารถทำได้มีข้อจำกัดมากมายเหล่านั้นที่พวกมันไม่สามารถทำได้พวกเรื่องเหล่านั้นก็เป็นเพราะว่าท่านอ๋อง 

        อ๋องจ้าวเจินเป็นคนที่มีคุณธรรมเพราะแบบนั้นพวกมันเลยไม่สามารถชักจูงท่านอ๋องให้มาเข้าร่วมกับพวกมันได้

        ในเมื่อพวกมันไม่สามารถชักจูงมาเข้าร่วมกับพวกมันได้สิ่งที่พวกมันทำได้ในตอนนี้ก็คือสังหารสามารถสังหารอ๋องจ้าวเจินได้พวกมันจะได้รับตอบกลับมามันก็คือเมืองแห่งนี้จะถูกควบคุมโดยสำนักคุ้มภัยอย่างสมบูรณ์

        อ๋องน้อยอย่างไรเสียก็ยังคงเป็นเด็กพระชายาก็เป็นสตรีพวกมันสามารถควบคุมเรื่องเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

        ในขณะที่พวกผู้นำของสำนักคุ้มภัยพวกมันกำลังคิดเช่นนั้นอยู่สิ่งที่ดับฝันพวกมันก็ได้ปรากฏขึ้น

        เสียงฝีเท้าของม้าจำนวนมากกำลังมุ่งตรงกับมาพร้อมกับมีเสียงของอาหารที่เฝ้าอยู่บริเวณรอบนอกต่างพากันตะโกนขึ้น “ท่านอ๋องและท่านอ๋องน้อยกลับมาแล้ว!!!! ” 

        ได้ยินเสียงของทหารที่อยู่บริเวณด้านนอกตะโกนเข้ามาด้านในเช่นนั้นดวงตาของพวกผู้อาวุโสของสำนักและก็เจ้าสำนักคุ้มภัยต่างพากันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

        พวกมันทั้งหมดหันใบหน้าของตัวเองไปหาทางต้นเสียงที่มันดังขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ 

        ภายในใจของพวกมันไม่อยากจะเชื่อแต่ในตอนนี้ภาพที่มันปรากฏให้เห็นอยู่บริเวณด้านหน้าก็ชัดเจนแล้ว

        อ๋องจ้าวเจินกดกายออกมาโดยนั่งอยู่บนหลังม้าควบมุ่งตรงมาพร้อมกับมีทหารด้านหลังถือกวางป่ากับมาด้วย 

        ในขณะเดียวกันบริเวณด้านหลังอ๋องน้อยก็ติดตามกลับมาเช่นเดียวกันแต่สิ่งที่ไม่พบเห็นก็คือเหล่าผู้ติดตามของท่านอ๋องน้อยที่ติดตามไปด้วยตอนนี้ไม่เหลือเลยแม้แต่เพียงคนเดียว 

        พระชายาที่กำลังนั่งอยู่ด้วยความวิตกเมื่อได้ยินเช่นนั้นภายในใจก็รู้สึกโล่งใจใบหน้าของนางปรากฏความยินดีขึ้นมาในทันที

        ฝากทั้งสองข้างปรากฏรอยยิ้มลุกขึ้นแล้วก็วิ่งเข้าไปหาทั้งสองอย่างรวดเร็ว

        ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีตอนนี้สถานการณ์ทุกอย่างมันดูเป็นปกติเป็นอย่างมาก

        เหมือนกับว่าทั้งสองเข้าไปล่าสัตว์ภายในป่าแล้วก็กลับออกมาสถานการณ์ที่ดูเป็ดปกติแล้วธรรมดาทำให้พวกสำนักคุ้มภัยต่างพากันตกตะลึง

        เจ้าสำนักกำลังนั่งอยู่คิ้วทั้งสองข้างของมันขมวดเข้าหากันแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

        มันคิดภายในใจของตนเองอย่างรวดเร็ว“ ได้อย่างไรกันเหตุใดถึงไม่อยู่ตรงนี้? ” 

        “ ได้อย่างไรไม่น่าจะเป็นไปได้เหตุใดทั้งสองถึงออกมาจากป่าได้ถ้าออกมาได้ก็ควรจะมีแต่อ๋องน้อยสิ”

        “ แต่ว่าเหตุใดท่านอ๋องได้ออกมาจากภายในป่าได้แถมบนร่างกายยังไม่มีบาดแผลอันใดอีก?” 

        “ แล้วจะพวกมือสังหารพวกนั้นล่ะหายไปไหน? ” เจ้าสำนักคุ้มภัยใช้ดวงตาของตนเองกวาดไปมองบริเวณรอบๆ

        เมื่อได้ใช้ดวงตาของตนเองกวาดมองดูแล้วพบเห็นว่าภายในสถานที่แห่งนี้ไม่มีพวกมือสังหารที่ส่งติดตามไปเลย

        ภายในใจยิ่งรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นคำถามปรากฏขึ้นมาภายในหัวมากมาย

        “ หรือว่ามือสังหารพวกนั้นจะโดนสังหารใหม่สิไม่น่าจะเป็นไปได้พวกมันเป็นถึงผู้ฝึกฝนวรยุทธที่มีลมปราณอยู่ในระดับก่อจิตพวกมันไม่โดนสังหารตายอย่างแน่นอนถ้าเป็นผู้ที่มีกลยุทธ์อยู่ในระดับนั้นแม้ว่าจะเป็นข้าไม่ว่าจะเป็นข้าก็… ” 

        เจ้าสำนักคุ้มภัยในใจของมันกำลังคุ้มคลั่งกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่เข้าใจเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อยสิ่งที่เกิดขึ้นมันคืออะไรกันแน่

        ท่ามกลางความสับสนมากมายเจ้าสำนักผู้นี้ไม่รีรอจะได้คำตอบมันลุกขึ้นอย่างรวดเร็วมุ่งตรงเข้าไปหาอ๋องน้อยที่กำลังยืนอยู่ 

        “ ท่านอ๋องน้อยขอรับแล้วผู้ติดตามของค่าที่ส่งเข้าไปด้วยแล้วขอรับ? ”มันเอ่ยถามออกไปอย่างรวดเร็ว

        เอ่ยถามออกไปเช่นนั้นผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็ตอบกลับมาในทันที

        อ๋องน้อยเบนสายตาหลงไปเล็กน้อยไม่สู้สายตาของอีกฝ่ายก่อนที่จะตอบกลับ“ คนพวกนั้นหลงภายในป่าแยกตัวออกไปจากข้าแล้วข้าก็ไม่พบเห็นพวกเขาแล้วขอรับ~” 

        ขนาดที่ตอบกลับกลับหลบสายตาแทนที่จะสนทนากันอย่างตรงๆหนังเองก็เป็นสิ่งที่ทำให้เจ้าสำนักที่อยู่บริเวณด้านหน้าสามารถสังเกตถึงความผิดปกติได้

        คิ้วทั้งสองข้างของมันถึงกับขมวดเข้าหากันสังเกตถึงความผิดปกติได้ในทันทีแต่มันก็ไม่พูดอะไรออกมาได้แต่พยักหน้าตอบรับ

        จากนั้นสำนักคุ้มภัยก็ได้เดินกลับไปที่นั่งของตนเองภายในงานมันได้ดำเนินต่อไปโดยพิธีล่าสัตว์ในครั้งนี้ถูกดำเนินไปตามพิธีการ 

        อย่างราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเรื่องราวทุกอย่างยังดูธรรมดาแต่เมื่อมองเห็นว่าสถานการณ์ในตอนนี้ทุกอย่างมันดูธรรมดานั่นแหละ

        สถานการณ์ธรรมดาภายในสถานที่แห่งนี้มันเลยทำให้เจ้าสำนักคุ้มภัยรู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

        ตลอดทั้งงานใบหน้าของมันไม่ดีนักบนใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด 

        งานพิธีผ่านพ้นไปด้วยดีผู้คนภายในเมืองต่างพากันปีติยินดีที่ความอุดมสมบูรณ์ของภายในสถานที่แห่งนี้ยังคงเป็นเช่นเดิม

        …

        หลังจากที่งานพิธีได้จบลง 

        ณสำนักคุ้มภัย 

        ภายในห้องโถงขนาดใหญ่เจ้าสำนักคุ้มภัยเดินกลับเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้เอาของมันเหยียบลงไปที่พื้นอย่างหนักแน่นแสดงถึงความรู้สึกที่อึดอัดภายในใจ

        กลับเข้ามาภายในห้องสิ่งแรกที่มันทำคือใช้มือของตนเองทุบลงไปที่โต๊ะไม้ด้านหน้า

        “ ปั้ง!!!!! ” เสียงที่ดังกังวานโต๊ะไม้ที่โดนฝ่ามือของผู้ที่ฝึกฝนลมปราณอยู่ในระดับก่อจิตทุบลงไปแหลกละเอียดในครั้งเดียว

        ใบหน้าของเจ้าสำนักคุ้มภัยแดงก่ำมันทำการตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นว่า“ บัดซบ!!! หมายถึงเป็นเช่นนี้!!! ”

        “ มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้สิเหตุใดท่านอ๋องถึงรอดมาได้แล้วไอ้พวกผู้ติดตามพวกนั้นที่เป็นมือสังหารที่ส่งไปแล้วหายไปที่ใด!!!”

        “ ถ้าเป็นเช่นนี้ความรุ่งโรจน์ของสำนักพวกเราจะทำอย่างไร!!! ”ตะโกนเสียงดังลั่นอารมณ์ที่เกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนออกมาเป็นน้ำเสียงที่หนักแน่น

        เมื่อมันพูดออกมาเช่นนั้นบริเวณด้านหลังเหล่าผู้อาวุโสที่กำลังยืนอยู่ก็กำลังคิดหนัก

        พวกมันแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหนักใจก่อนที่จะเอ่ยถามเจ้าสำนักออกมา“ แล้วถ้าเช่นนี้จะทำอย่างไรดีขอรับ? ” 

        เจ้าสำนักคุ้มภัยกำลังเงียบนิ่งใบหน้าของมันที่เต็มไปด้วยความโกรธตอนนี้ความคิดที่อยู่ภายในหัวก็ไม่ได้สามารถปะติดปะต่อเป็นชิ้นเป็นอันได้

        ทุกอย่างมันแตกซ่านราวกับว่าเป็นส่วนละเอียดเล็กๆน้อยๆเมื่อปล่อยให้ความโกรธขึ้นมาเหนือนำความคิดทุกอย่างก็จะเป็นเช่นนี้

        ในตอนนี้ภายในหัวของมันไม่สามารถรวบรวมความคิดของตนเองกลับมาด้วยซ้ำในขณะที่ความคิดแตกซ่านทุกๆอย่างไม่สามารถคิดออกมาได้

        เสียงฝีเท้าหนึ่งดังมาจากบริเวณด้านหลังร่างของหนึ่งในศิษย์สำนักคุ้มภัยก้าวเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็วมันได้พูดขึ้นในทันทีด้วยน้ำเสียงที่แตกตื่น “ แย่แล้วขอรับท่านเจ้าสำนักตอนนี้สำนักเทพปฐพีส่งจดหมายมาว่าจะไม่ทำตามพวกเราแถมพวกมันยังบอกอีกว่าจะนำเรื่องนี้ไปแจ้งท่านอ๋อง ”

        “ ว่าอย่างไรนะ!!!! ”หน้าของมันเต็มไปด้วยความโกรธคนพูดนี้ภายในใจตอนแรกก็หลุดดั่งเปลวเพลิงที่กำลังปะทุอยู่แล้ว

        เมื่อได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนั้นพูดขึ้นมาอีกภายในใจของมันก็ยิ่งร้อนรุ่มหนังเปลวเพลิงตอนนี้เป็นเพลิงที่ลุกไหม้อยู่ภายในใจแผดเผาทั่วทั้งจิตวิญญาณ 

        ในขณะที่ความคิดไม่สามารถติดต่อได้สิ่งที่เหนือนำความคิดนั่นคือความโกรธมันตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง“ เตรียมคนข้าจะบุกไปที่สำนักเทพปฐพีในวันนี้ในเมื่อพวกมันไม่ทำตามข้าจะทำลายมันซะ!!!” 

        “ อย่างไรเสียสำนักคุ้มภัยก็ต้องเป็นสำนักที่ใหญ่ที่สุดภายในเมืองแห่งนี้มันต้องใหญ่ที่สุดภายในอาณาแห่งนี้ด้วย”

        หลังจากนั้นบนถนนก็เต็มไปด้วยเหล่าคนของสำนักคุ้มภัยที่กำลังมุ่งตรงไปยังบริเวณด้านหลังเมือง

        จบบท