ฟ่านเว่ยรีบหยิบผลึกนิวเคลียสขึ้นมา อยากคิดเพียงว่ามันคือผลึกที่คล้ายๆกัน แต่ว่ามันกลับไม่ใช่ มันคือผลึกนิวเคลียสที่มาจากพวกสัตว์ประหลาดจริงๆ
"ผลึกนิวเคลียส"เสียงที่เบาออกมาจากปากของอี้หลง ถึงมันจะเบาแต่หูผีของฟ่ายเว่ยได้ยินชัดเจนรีบหันไปจ้องอี้หลงเขม็ง
"สามี เมื่อกี้เจ้าพูดอะไรนะ"ฟ่านเว่ยถามอย่างเรียบเฉย แต่อี้หลงลุกลี้ลุกลนฟ่านเว่ยแน่ใจว่าได้ยินอี้หลงพูดว่า ผลึกนิวเคลียส เขาหรี่ตาเย็นลง
"เปล่าภรรยา ข้าไม่ได้พูดอะไร"อี้หลงพยายามยิ้มให้กับฟ่านเว่ยก่อนจะรีบเดินออกไป ฟ่านเว่ยไม่ยอมรีบหมับที่คอเสื้ออย่างไว จนอี้หลงตัวเซ
"สามี เจ้าจะรีบไปไหน เจ้ามีเรื่องอะไรปิดบังข้าอีก หืม"ฟ่านเว่ยรีบทำเสียงเศร้า บิดตัวไปมาน้ำตาเริ่มคลอเบ้า อี้หลงรู้ว่าฟ่านเว่ยแกล้งทำแต่ท่าทางยิ่งนั้นมันกลับกระตุ้นเขาเสียได้ อี้หลงรีบหลับตา
ฟ่านเว่ยเห็นวิธีนี้ไม่ได้ผลก็กัดฟันเขาไม่อยากทำมากที่ต้นของเขายังเจ็บอยู่เลย รีบปล่อยอี้หลงก่อนถีบตัวอี้หลงจนล้ม หยิบของในกล่องสมบัติเดินออกไปที่เรือนที่ขังพ่อเขา อี้หลงเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจก่อนเดินตามตูดฟ่านเว่ยไปเหมือนหมาทำความผิด
ฟ่านเว่ยเดินเข้าห้องไป ฟ่านซวินยังคงเจ็บปวดที่หัว ฟ่านเว่ยเลยเอาเข็มที่ฝังหัวออก ฟ่านซวินก็เริ่มหายเจ็บแน่นิ่งไปด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว
"เจ้าว่าผลึกนิวเคลียสนี้มันสามารถประทานพรได้จริงหรือ"ฟ่านเว่ยหยิบมันขึ้นมาพลิกดู ผลึกนิวเคลียสสามารถปลุกพลังของพวกเขาได้แต่ก็สามารถทำให้พวกเขาเป็นสัตว์ประหลาดได้เช่นกัน อี้หลงไม่อยากปริปาก ถ้าพูดออกไปแล้วฟ่านเว่ยคงรู้ตัวตนของเขา
"เจ้าไม่พูดหรือ ดีดี ก็ไม่ต้องพูดตลอดไป"ฟ่านเว่ยหงุดหงิดกับเจ้าคนปากแข็งคนนี้ ในเมื่อไม่อยากบอกเขาก็จะพูดกับอี้หลงอีก อี้หลงใจไม่ดีเขารู้ว่าฟ่านเว่ยไม่น่าจะแค่ขู่ อาจจะทำจริง ดวงตาคู่นั้นแดงก้ำ มือกำหมัดแน่น
ฟ่านเว่ยไม่สนใจอี้หลง นำผลึกไปล้างก่อนที่จะกินมันเข้าไป เขาไม่เคยเจอผลึกนิวเคลียสสีใสมาก่อน มันสามารถประทานพรได้จริงหรือ ฟ่านซวินที่หลับใหลอยู่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นอย่างมึนงง เขาปวดหัวอย่างรุนแรงมือกุมหัวอย่างเจ็บปวดพร้อมอาเจียนออกมาเป็นของเหลวสีดำที่มีกลิ่นเหม็นก่อนที่อาการปวดจะหายไป ฟ่านเว่ยและอี้หลงที่เห็นก็ตกใจ กลิ่นนั้นมันเหม็นมากโดยเฉพาะฟ่านเว่ยที่มีจมูกเหมือนสุนัข เขารีบเบือนหน้าหนี
"ฟ่านเว่ยหรือ"ฟ่านซวินหันไปมองเจอกับฟ่านเว่ยที่ขมวดคิ้วมองเขา ฟ่านเว่ยที่เห็นว่าพ่องี่เง่าของเขาจำเขาได้แล้วก็พ่นลมหายใจออกก่อนยกยิ้ม
"โอ้ ในที่สุดเสี่ยวเฮยก็ตื่นแล้ว"ฟ่านเว่ยอยากหยอกล้อคนที่จำความไม่ได้ อี้หลงที่ได้ยินก็กระตุกยิ้ม ฟ่านซวินที่ได้ยินก็มึนงง เหตุใดตนถึงมีชื่อเหมือนสุนัขเยี่ยงนี้
"อ้าว อ้าว ในเมื่อตื่นแล้วข้าจะให้หยางอินมาตรวจให้ รู้ตัวไหมข้าเกือบได้แม่ใหม่เสียแล้ว"ฟ่านเว่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้ลากตัวอี้หลงจากไป ฟ่านซวินที่ยังคงนิ่งอยู่ เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมฟ่านเว่ยถึงเรียกเขาว่าเสี่ยวเฮย
ฟ่านเว่ยที่เดินอยู่กับอี้หลง ระหว่างทางพวกเขาไม่ได้พูดกันสักคำ อี้หลงใจไม่ดี เขาพูดออกไปหลายคำแต่ฟ่านเว่ยเพียงยกยิ้มไม่พูดอะไรสักคำ อี้หลงเริ่มตาแดงก้ำ กัดริมฝีปาก กำมือแน่น
ฟ่านเว่ยเดินเข้าไปในห้องก่อนปิดประตูดังปังใส่หน้าอี้หลง อี้หลงรีบเคาะอย่างเสียงดัง เอยปาก
"ภรรยา เปิดประตูให้ข้าที"อี้หลงเห็นว่าฟ่านเว่ยดูท่าจะไม่ยอมเปิดประตู เขาก็รีบวิ่งออกไปก่อนวิ่งมาทางหน้าต่าง ปีนเข้าไปวินาทีนั้นก็มีมีดสั้นพุ่งมาทางเขา อี้หลงรีบหลบพุ่งตรงเข้ามาในห้อง
ฟ่านเว่ยที่ยังคงนิ่งนั่งอยู่ยกจอกสุรามาดื่ม ใบหน้าของฟ่านเว่ยเย็นชาไม่ยอมมองมาทางอี้หลง อี้หลงที่ใจสั่นรีบวิ่งไปหาฟ่านเว่ย
"ภรรยา เจ้าโกรธข้าหรือ ข้าเพียงแต่"อี้หลงหยุดเสียงลงเมื่อเห็นว่าฟ่านเว่ยยังคงนิ่งเฉยเหมือนเขาเป็นอากาศ อี้หลงกัดฟัน
"ภรรยา ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะเกลียดข้าเท่านั้นเอง"อี้หลงเพียงกลัวว่าฟ่านเว่ยจะเกลียดเขา ฟ่านเว่ยทำเหมือนไม่ได้ยินเอนหลังลงก่อนยกมือเท้าคาง หลับตาลงไม่สนใจ อี้หลงรีบวิ่งไปกอดจูบฟ่านเว่ยแน่น
"ตัวข้าที่เป็นศัตรูของเจ้า ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะเกลียดข้า ข้าไม่อยากให้เจ้าเกลียดข้า ข้าอยากให้เจ้ารักข้า รักข้า รักข้าคนเดียว คนเดียวเท่านั้น ในสายตาเจ้าต้องมีแต่ข้า ข้าเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างเจ้าได้"เสียงที่ดังเข้ามาในหูฟ่านเว่ยนั้นทั้งเย็นและดูหลงใหล ฟ่ายเว่ยเลิกคิ้ว ศัตรูหรือ หมายความอย่างไร อี้หลงกดจูบลงบนหัวของฟ่านเว่ยอย่างรักใคร่
ในใจของฟ่านเว่ยสงสัย ปากคันยิบๆ เขาอบากถามแต่ก็พูดไปแล้วว่าจะไม่พูดด้วย เขาไม่อยากให้อี้หลงได้ใจ อี้หลงที่ยังเห็นฟ่านเว่ยยังคงเงียบก็รู้สึกหนาวในใจ
"ข้าจะไม่ยอมเสียมันไปอีกแล้ว ครั้งนั้นไม่ได้มีโอกาสได้พูดออกไป แต่ในเมื่อครั้งนี้ได้มีชีวิตใหม่ ข้าไม่อยากเสียมันไปอีกแล้ว"อี้หลงกระชับอ้อมแขนนั้นแน่น จนฟ่านเว่ยคิด เจ้านี้มันแรงเยอะจัง ครั้งนั้นหรือ ครั้งไหนเล่า เขาไปรู้จักมันหรือ เจ้าโรคจิตเช่นนี้นี้นะ
"ฟ่านเว่ย"อี้หลงผละตัวออก ก่อนจับจ้องฟ่านเว่ยที่ยังคงหลับตาอยู่ แต่หูยังคงกระดิกอย่างอยากรู้ อี้หลงเลื่อนใบหน้าลงไปที่ใบหู
"ฟ่านเว่ย ข้ารักเจ้า"เสียงนั้นเบาราวกับขนนก มันทั้งนุ่มอย่างกับขนมหวาน ฟ่านเว่ยแทบอยากลืมตาตื่นจับคนงามกดลง ให้ลองโดนผู้ชายรูปงามสารภาพรักสิ พวกเจ้าไม่อยากได้หรือ แต่เพราะเรื่องที่ยังเจ็บก้นอยู่ทำให้เขายังคงนิ่ง แต่อีกวินาทีต่อมาแทบทำให้เขาลืมตา
"รักเจ้ามาตลอด ตั้งแต่ชาติที่แล้ว"สิ้นคำนั้น อี้หลงก็ผละใบหน้าออกก่อนเดินหันหลังไป ฟ่านเว่ยรีบลืมตา จ้องมองแผ่นหลังอย่างอึ้งอึน ชาติก่อน? ชาติก่อนงั้นหรือ ทำไมคนผู้นี้ถึงได้ เขาเริ่มคิดย้อน รู้จักผลึกนิวเคลียส กลิ่นของอี้หลงไม่มีกลิ่นของมนุษย์แต่มีกลิ่นของคนตายอยู่ กลิ่นนั้นมันคล้ายกับ...
ฟ่านเว่ยตาเบิกกว้าง ไม่จริงใช่ไหม อี้หลงก็คือ ราชาซอมบี้ที่ตายพร้อมกับเขาในชาติที่แล้ว แต่เหตุใดกัน อี้หลงตกหลุมรักเขาหรือ ไอเจ้านี้มันเป็นมาโซคิสหรืออะไร แอบรักคนที่ฆ่าตนนี้นะ คำพูดที่บอกว่าคำสัญญาแวบเข้ามา อี้หลงเคยบ่นพึมพำว่าคำสัญญาแล้วเขาไปสัญญากับเจ้านั้นตอนไหน เอาจริงตอนก่อนวันสิ้นโลก ก็มีโอกาสเจอกันไม่กี่ครั้งเอง
ฟ่านเว่ยรีบตั้งสติกัดฟันดังกรอดยอมปัดคำพูดของตน วิ่งไปฉุดกระชากร่างที่เดินอน่างรงดเร็วก่อนลากเข้าห้องไปท่ามกลางสายตาของพวกบ่าวที่มึนงง
อี้หลงตกใจที่โดนฟ่านเว่ยมากระชากตัวเข้าห้อง ในใจก็ดีใจแต่เมื่อไปเห็นใบหน้าที่เย็นชานั้นของฟ่านเว่ยใจของเขาก็เจ็บ ใบหน้าที่แสร้งเป็นซีดกลับซีดของจริง
เขาไม่อยากให้ฟ่านเว่ยรับรู้ ว่าตัวเขานั้นคือศัตรูของฟ่านเว่ยในชาติก่อน ชีวิตสุดท้ายที่ต้องตายพร้อมกันถึงเขาจะดีใจที่ได้ตายพร้อมกับฟ่านเว่ยแต่อีกใจเขาก็เจ็บปวดที่ต้องเห็นคนที่ตนรักต้องตาย
ชาติก่อนต้องห่างหายกันไป ถึงแม้ฟ่านเว่ยจะลืมเลือนตัวเขาไป แต่เขาที่เติบโตขึ้นมาเรื่อยๆกลับยังจำมันได้ไม่เคยลืมเลย ทั้งๆที่ได้มีโอกาสได้พบกันแต่เขาไม่ได้เอยคำว่า ชอบ ออกไป จนต้องกลายเป็นคนที่ยืนอยู่คนละฝั่ง
"อี้หลง ไม่สิ ราชาซอมบี้"ฟ่านเว่ยปล่อยอี้หลง ก่อนหันมาสบหน้านั้นอย่างเย็นชา อี้หลงใจกระตุก เขาค่อยๆ ยอมรับความจริงนั้น ฟ่านเว่ยรับรู้แล้ว
"ใช่ ข้าเอง"ในห้องนั้นเงียบ เสียงนกเสียงลมก็หายไป เสียงอี้หลงที่เอยออกมาอย่างเบาๆแต่กลับได้ยินเสียงดัง ฟ่านเว่ยหรี่ตา
"ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"ฟ่านเว่ยเอยเสียงเย็น ดวงตาคู่นั้นเรียบเฉย อี้หลงไม่กล้าสบตาฟ่านเว่ย
"ตั้งแต่..ที่ข้าเกิด"อี้หลงเงยหน้ามองฟ่านเว่ยอย่างน่าสงสาร เขาตาแดงก้ำ ฟ่านเว่ยได้ยินก็เลิกคิ้วเหมือนกับเขาแต่อี้หลงมาก่อนเขาสองปี
"งั้นเจ้าก็รู้มาตลอดหรือเรื่องอิ๋งกุ้ยเฟย"ฟ่านเว่ยอยากรู้ ความลับของอี้หลง ถึงยังไงอี้หลงก็เป็นคนที่ทำให้เขารู้ว่าชื่นชอบบุรุษและเป็นคนที่เขาเคยใช้มือปลดปล่อยไปหลายรอบ อี้หลงเม้มปากก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ใช่"อี้หลงเบือนหน้าหนี ฟ่านเว่ยเห็นแบบนั้นก็อยากหยอกอี้หลงอีก ดูใบหน้างามนั้นสิ บิดเบี้ยวจนอยากขยี้ให้ครวญครางใต้ร่างเขาเสียจริง แต่ก็ตีเนียนเป็นนิ่งสงบ
"โห แปลว่าที่เจ้าเจอข้า เรื่องที่โดนเฟยหลี่ตีกรอบ เจ้าก็เต็มใจแต่งกับข้าหรือ"ฟ่านเว่ยกอดอก จ้องมองริมฝีปากนั้นที่เขาเคยดูดดื่ม ตอนชาติก่อนถึงจะเคยได้มีอะไรกับชายมากมาย ได้ชายงามมากดกอดใต้ร่างแต่ก็ไม่มีใครที่น่าตื่นเต้นเท่านี้ เขาแอบเลียริมฝีปากเบาๆ
"ใช่ เพราะข้ารักเจ้า ตลอดมาข้าอยากทำกับเจ้าแต่ว่าเจ้าดันโง่เขลา แถมฮ่องเต้ยังส่งข้ามาที่นี้อีก"ไม่ทันได้สำนึกอี้หลงก็ปล่อยสันดาลสัปดนออกมา กัดฟันดังกรอดใบหน้านั้นหงุดหงิด จนฟ่านเว่ยกระตุกหนังตา คันเขี้ยวจริงๆ
"งั้นเจ้าบอกข้าสิ...ว่าเรื่องในตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น"ฟ่านเว่ยเตรียมตัวนั่งลงก่อนหยิบจอกสุรามาดื่ม อี้หลงในใจที่เห็นฟ่านเว่ยน่าจะไม่โกรธเขาแล้วก็ใจเต้นอยากกระโดดกอด แต่ต้องห้ามใจไว้
"ย้อนกลับไปตอนที่ข้าได้เกิดมา ในตอนนั้นเป็นวันที่แม่ข้ากับอิ๋งกุ้ยเฟยกำลังคลอด แม่ข้าที่โดนจวินเฟยล้มล้างอำนาจของฝั่งตระกูลเซี่ย นครรัฐได้ล่มสลาย นางก็เป็นเพียงฮองเฮาในนามเท่านั้น แต่ในขณะที่อิ๋งกุ้ยเฟยที่เป็นเจาอี๋ นางเป็นรักแท้ของจวินเฟยที่ไปพบกันในชนบทถึงกลับให้ฐานะนางเป็นบุตรีของขุนนางขั้นสาม"อี้หลงหยุดเล่าก่อนหันมองฟ่านเว่ยที่กำลังจิบสุราอย่างเมามันส์ ก่อนที่ฟ่านเว่ยจะรับรู้สายตาก็หันมามองเลิกคิ้วใส่
หนังตาของอี้หลงกระตุก ฟ่านเว่ยสั่งให้เขาเล่าแต่พอเขาเล่าเด็กซนกลับไม่ยอมฟัง อี้หลงรีบกระโจนเข้าใส่ฟ่านเว่ยจนจอกหล่นตกแตก ฟ่านเว่ยขมวดคิ้วคนผู้นี้เป็นบ้าอะไรอีก ยกขาถีบจนอี้หลงล้มลง
ฟ่านเว่ยจะเดินออกไป แต่โดนอี้หลงจับขาไว้จนฟ่านเว่ยล้มลง อี้หลงรีบปีนคลานขึ้นบนร่างฟ่านเว่ย รีบถอดชุดออกอีกครั้ง ฟ่านเว่ยที่ล้มลงก็เจ็บแค้น ดวงตาของเขาอาฆาต เป็นบ้าอะไรอีก
อี้หลงถอดเสื้อของฟ่านเว่ยจนหมด ฟ่านเว่ยเองก็อยากถีบอี้หลง อี้หลงจับขานั้นก่อนจะดันตัวเข้าไปใกล้ ฟ่านเว่ยรู้สึกบางสิ่งแข็งๆถูไถกับมังกรของเขา ฟ่านเว่ยไม่อยากโดนเสียบ เขารีบพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างอี้หลง อี้หลงที่อยู่ใต้ร่างฟ่านเว่ยก็มองหน้าก่อนดึงฟ่ายเว่ยมาดูดที่ลำคอ ลากลิ้นไปเลียหู จนฟ่านเว่ยสั่นสะท้าน
ก่อนที่อี้หลงจะพลิกตัวกลับจับร่างของฟ่านเว่ยพลิกคว่ำ หลังขาวเนียนทำให้มังกรของเขาซู่ซ่า สองมือจับแก้มก้นนั้นก่อนที่บีบมันจนแดงตบมันไปสักที เลียติ่งหูนั้น ฟ่านเว่ยที่โดนเลียติ่งหูใจของเขาก็ประเจิด ดวงตาแดงก้ำ
มือของอี้หลงที่ยังจับแก้มก้นก็ค่อยๆแยกประตูออก รูสีสวยนั้นเปิดออก ก่อนที่จะเอานิ้วสอดเข้าไป ฟ่านเว่ยสั่นสะท้านไปด้วยความตกใจ นิ้วของอี้หลงขยับเข้าออกก่อนที่จะเพิ่มนิ้ว ฟ่านเว่ยกัดฟัน ไอสารเลว
นิ้วทั้งสามที่ยังคงขยับ ทำเอาฟ่านเว่ยรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่อี้หลง เขาจะสับมันเป็นชิ้นๆ อี้หลงถอนนิ้วออก ฟ่านเว่ยรู้สึกโล่งเขาถอนหายใจออก อี้หลงเริ่มเอามังกรน้อยมาถูไถที่ร่องของประตูอย่างช้าๆ อันที่จริงฟ่านเว่ยก็รู้สึกดีนิดๆ แต่เขากัดริมฝีปากแน่นไม่ปริปาก
"ฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ย ข้ารักเจ้า"เสียงอี้หลงที่มากระซิบทีาข้างหู ทำให้เขาขนลุกไปหมด อี้หลงถูมันไปมา เขาขยับมังกรดันที่ประตูก่อนปล่อยให้มันหลุดออกไปอย่างนี้หลายๆรอบ พลิกตัวฟ่านเว่ยหันมามองหน้ากันก่อนกดจูบ มังกรน้อยยังถูไถข้างล่างก่อนดันมันเข้ามา ฟ่านเว่ยตกใจเจ็บเล็กน้อยกัดฟันกรอด อุตส่าห์จะรอดพ้นไปได้แต่กลับต้องโดนอีกครั้ง
"ฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ย"อี้หลงส่งเสียงออกมาอย่างน่าสงสาร ไอสารเลวใครกันแน่ที่ต้องสงสาร สิ้นเสียงนั้นอี้หลงจับสะโพกของฟ่านเว่ยและกดเข้ามา ฟ่านเว่ยรับรู้บางสิ่งเข้ามาแล้วเขา เขากัดริมฝีปากจับจ้องอี้หลงอย่างอาฆาต บังอาจทำเหล่าจื๊อ
ฟ่านเว่ยรีบถีบอี้หลงออกไป อี้หลงล้มลงอย่างน่าสงสารมังกรน้อยของเขายังชูชันคึกคักอยู่ ฟ่านเว่ยเห็นแล้วหมั่นไส้ลุกขึ้นไปเหยียบมังกรที่น่าสงสาร ขยับขึ้นลงก่อนหยุดลง อี้หลงทรมานใจจะขาด ฟ่านเว่ยเลยเลื่อนขาลงอย่างเร็วจนมังกรน้อยพ่นน้ำออกมาเลอะเท้านั้น ฟ่านเว่ยยกขาก้มมอง ฟ่านเว่ยจับมืออีกข้างของอี้หลงขยับมังกรของตนอย่างช้าๆ แสยะยิ้มไปทีหนึ่งก่อนเหยียดขาปลุกมังกรที่เหี่ยวแผ่วให้มันตื่นอีกครั้ง มังกรน้อยโผงหัวลุกขึ้นสู้ก่อนที่จะพ่นน้ำออกมา ก็โดนฟ่านเว่ยหยุดก้มลงใช้เข็มแทงที่หัวมังกรจนมันร้องไห้อย่างน่าสงสาร อี้หลงแทบขาดใจ ตาแดงก้ำ ฟ่านเว่ยบดขยี้อย่างมีความสุขก่อนที่จะได้ปลดปล่อยออกมารีบดึงตัวออกพ่นมันลงบนใบหน้าของอี้หลง ในใจของอี้หลงตกตะลึง ฟ่านเว่ยเช็ดคราบน้ำนั้นก่อนลูบบริเวณริมฝีปากที่น่าดูด
พวกบ่าวที่ทำงานอยู่ต้องหยุดลงฟังเสียงครวญครางนั้นของทั้งสองคนที่ดังสนั่นไปทั่วจวน ก็ได้แต่ส่ายหัวและคิดใครกันหนอที่โชคร้าย------------ละครหลังฉากอี้หลง:"อีกนิดเท่านั้น"กัดผ้าเช็ดหน้า กระโดดไปมาคนเขียน:มันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป (≧▽≦)อี้หลงหยิบมีดขึ้นปาดแขนคนเขียน ฟ่านเว่ยหยิบขนมขึ้นมาเคี้ยวอย่างมีความสุข
--------------ชี้แจงเรื่องคำผิดอีกรอบค่ะ เรารับรู้แล้วค่ะที่จริงก็รู้มานานแล้ว แต่ว่ามันไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นค่ะ แค่แต่งนิยายก็ไม่ไหวแล้วค่ะอย่างที่บอกไปเราต้องทำงานทั้งวันตั้งแต่เช้ากว่าจะกลับก็ดึกแล้วต้องรีบมาลงค่ะ ไม่มีเวลาว่างที่จะแก้เพราะมันก็มีคำผิดเยอะมากไม่ใช่แค่ตอนเดียวแต่ทุกตอน ต้องมานั่งไล่ดูไล่อ่าน ซึ่งเราก็เหนื่อยแล้วอ่ะค่ะ บางทีก็อยากพักผ่อนบ้าง ขอให้เข้าใจเราด้วยนะคะ รู้ว่ามันขัดใจ เราเองก็โดนเพื่อนที่ตามมาอ่านแซวเรื่องคำผิดก็อายเหมือนกันค่ะ บางคำมันก็ลืมไปแล้ว ลืมจริงๆค่ะให้พูดว่าใช้คำไม่เป็นก็ได้ค่ะ เดี่ยววันไหนแม่ปิดร้านจะพยายามไปไล่แก้นะคะ เดี่ยวลากเพื่อนให้มาช่วยค่ะ ขอบคุณนะที่อยู่เคียงข้างกัน
2K
