โดนของ

บทที่ 04

            เอ้ตื่นขึ้นมาตอนบ่ายก็ได้ยินเสียงน้ำดังออกมาจากห้องน้ำ คิดว่าซินคงจะอาบน้ำอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาตื่นตอนไหน

            ร่างโปร่งขยับลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าลวกๆ แล้วคว้าโทรศัพท์ติดมือ เดินออกไปดื่มน้ำข้างนอก

            เอ้นึกถึงเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วเขานั้นค่อนข้างพอใจกับเซ็กส์ของซิน ยอมรับเลยว่า อีกฝ่ายไม่ได้มีดีแค่หน้าตาจริงๆ

            ติดใจนั่นแหละ เอ้ยอมรับว่าชอบซึ่งหมายถึงชอบที่เซ็กส์ของซิน คิดว่าถ้าซินอาบน้ำเสร็จก็จะลองพูดคุยกับเขาเหมือนกับคนอื่น ๆ ที่ผ่านมา ถ้าซินตกลง เขาอยากจะได้อะไรเอ้ย่อมให้ได้อยู่แล้ว เพราะเอ้ไม่ได้เดือดร้อนเ๹ื่๪๫เงิน

            เอ้เปิดทีวีนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมบนพื้นข้าง ๆ มีซองถุงยางอนามัยที่ใช้กับเบียร์ตรงนี้ถูกฉีกทิ้งยังหล่นอยู่แต่เอ้ไม่สนใจ เพราะเดี๋ยวแม่บ้านที่เขาจ้างมาก็ต้องมาทำความสะอาดอยู่แล้ว

            แม้จะเปิดทีวีแต่เอ้ก็เลือกที่จะนอนเล่นโทรศัพท์ตรงโซฟาหน้าทีวีที่เปิดอยู่ ปลายนิ้วเลื่อนเปิดไปยังกรุ๊ปแชทของกลุ่มเพื่อนที่มีกันอยู่สามคนเอ้ ปาล์ม และตั้ม ซึ่งในกรุ๊ปมันแจ้งเตือนข้อความที่ส่งเข้ามาเกือบสองร้อยข้อความที่เอ้ยังไม่ได้เปิดอ่าน

            ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าข้างในนั้นมีบทสนทนาเ๹ื่๪๫อะไรเอ้เดาว่าเพื่อนสองคนคงไลน์มาถามเ๹ื่๪๫เกี่ยวกับซินนั่นแหละ

            เมื่อมาในกรุ๊ป เอ้เลื่อนพผ่านข้อความทั้งหมดเลือกกดอ่านข้อความสุดท้ายเท่านั้น เพราะคิดว่าข้อความข้างบนก็คงเป็๲ส่งย้ำ ๆนั่นแหละ

            ตั้ม : คลิป ๆๆๆๆ

            เอ้ขำกับข้อความของตั้มที่ดูจะจริงจังกับคลิปวิดีโอเหลือเกินแต่เอ้ไม่มีให้เพื่อนดูหรอก เพราะเอ้ไม่ได้ชอบถ่ายคลิปอะไรแบบนั้นไว้ดูเล่นอย่างที่ตั้มชอบทำหรอก

            เอ้ : แบร่

            ปาล์ม : เพิ่งตื่นเหรอ

            เอ้ : เออ

            เอ้ : มึง กูติดใจอะ

            ปาล์ม : เอาเก่งเหรอ 5555555

            เอ้ :มั้ง อิอิ

            หน้าของเอ้ร้อนผ่าวตอนพิมพ์ตอบเพื่อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์ร้อนแรงเมื่อคืนก็รู้สึกเสียววูบในท้อง

            เอ้ : จริง ๆ เด็กที่กูเลี้ยงที่มาหากูบ่อย ๆ ก็มีเบียร์อะคนอื่นไม่ค่อยได้เจอแล้วอะ

            ปาล์ม : ก็เลี้ยงเพิ่ม แค่นั้น

            ปาล์ม : ก็ถ้ามึงติดใจจริง ๆ ก็ลองคบกันดูมั้ยอ่า

            เอ้ : ไม่เอา แบบนี้ดีแล้ว

            ทุกครั้งที่เพื่อนบอกให้เอ้ลองคบใครสักคนเอ้ก็จะปฏิเสธแบบนี้แหละ ตอนนี้เอ้คิดว่าเอ้ยังอยากสนุกไปเรื่อย ๆยังไม่อยากผูกมัดใครไว้ให้ปวดหัวเล่นหรอก

            ปาล์ม : เอ๊า ก็มึงชอบเค้าไม่ใช่อ่อ

            เอ้ : ก็ชอบ แต่ไม่ได้ชอบขนาดนั้นปะ มึงเข้าใจปะมันแบบชอบเพราะหล่อไรเงี้ย

            เอ้อธิบายไปและคิดว่าเพื่อนต้องเข้าใจอยู่แล้ว

            เอ้หันไปตามเสียงประตูห้องนอนที่เปิดออกซินเดินออกมาพร้อมกระเป๋าเตรียมจะกลับ

            เอ้หันกลับมาสนใจโทรศัพท์พิมพ์ตอบเพื่อนกลับไป

            เอ้ : ไว้คุยกันมึง

            ปาล์ม : รูปด้วย อยากเห็นรูป

            “ซินจะกลับแล้วเหรอ?”

            เอ้ขยับลุกขึ้นนั่งซินเดินมาหาแล้วนั่งตรงพนักผิงโซฟา

            “เดี๋ยวผมต้องเข้างานแล้ว”ซินตอบแล้วขยับลุก แต่เอ้รั้งข้อมือเขาเอาไว้

            ซินหันกลับมาโปรยยิ้มให้ทำเอาใจของเอ้สั่น พอเห็นหน้าหล่อ ๆ มันก็อดนึกถึงอะไรต่อมิอะไรที่ทำด้วยกันเมื่อคืนไม่ได้เลย

            สายตาของซินมองเลยผ่านไปตรงโต๊ะตัวเล็กหน้าทีวีเหมือนว่ามันจะมีอมยิ้มวางอยู่หนึ่งอัน หากเขาจำไม่ผิดมันเป็๲อมยิ้มที่เอ้ซื้อที่ร้านสะดวกซื้อเมื่อคืน

            “พี่ยังไม่ได้กินเหรอ?”ซินถาม ในขณะที่เอ้มองตามสายตาของซิน เห็นอมยิ้มที่ซื้อมาวางอยู่ที่เดิม

            “ฝันผุ ไม่กินหรอก”เอ้ส่ายหน้า หันมาบอกกับซิน

            ซินยิ้มเดินไปหยุดตรงหน้าอมยิ้มอันนั้นมองมันดวงตาเปล่งประกายเหมือนเด็กอยากได้ขนม

            “ถ้าพี่ไม่กินผมขอนะ”

            เอ้เลิกคิ้วประหลาดใจกับท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะชอบอมยิ้มเสียเหลือเกินเหมือนเด็กเลย

            และในสายตาของเอ้ตอนนี้รู้สึกว่าไม่ว่าซินจะทำอะไร ก็ดูดีไปเสียหมด แค่เขาทำท่าเหมือนชอบอมยิ้มก็ยังดูน่ารัก น่ารักจนนึกไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อคืนเขาจะร้อนแรงได้ขนาดนั้น

            “ได้สิ”เอ้พยักหน้า

            ซินหยิบอมยิ้มใส่กระเป๋าเอ้มองแล้วยิ้มเอ็นดู นึกอยากจะซื้ออมยิ้มมาให้เขาทั้งกล่องคิดว่าคงได้เห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายทั้งวันแน่ ๆ

            “ชอบเหรอ?” เอ้ถาม

            “ครับ”

            “เธอนี่เหมือนเด็กเลยนะ”น้ำเสียงของเอ้มีแววเอ็นดู “ชอบอมยิ้มขนาดนั้นเลย”

            “ผมชอบสิ ตอนเด็ก ๆอยากกินมาก ยังไงตอนนี้ผมต้องไปแล้วนะ เดี๋ยวเข้างานไม่ทัน” ซินบอก

            “เดี๋ยวสิ! พี่มีธุรจะคุยกับเธอนะ” เอ้ยังคงรั้งอีกฝ่ายไว้

            ซินดูนาฬิกาที่ข้อมือเขากะเวลาคร่าว ๆ แล้ว ถ้ายังไม่รีบกลับตอนนี้ อาจจะเข้างานไม่ทัน

            “ผมต้องไปแล้วครับพี่เดี๋ยวเข้างานไม่ทัน” ซินบอก ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินไป

            เอ้ลุกเดินตามเขามาที่หน้าห้องทั้งคู่หยุดยืนคุยกันที่หน้าประตู

            “พี่อยากเจอเธออีกนะ”เอ้บอก

            ซินมองหน้าเอ้แล้วยิ้มออกมา

            “ผมเองก็เหมือนกัน”

            หัวใจของเอ้เต้นตึกตักเมื่อได้ยินคำตอบที่ตรงกันแบบนี้

            “เ๹ื่๪๫ที่เราจะคุยกันเอาเป็๞ว่าหลังจากนี้นะพี่ ผมต้องไปแล้วจริง ๆ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากคุยกับพี่นะ แต่เดี๋ยวคนที่เข้างานกะเช้าก็ต้องกลับบ้านแล้วผมก็ต้องไปรับกะต่อ” ซินอธิบายเหตุผล

            เอ้พยักหน้าแต่จริง ๆ ก็ไม่ได้เข้าใจระบบการทำงานอะไรแบบนั้นหรอก ชีวิตของเขาไม่เคยทำงานแม้จะเรียนจบมาแล้ว เอ้ก็ยังคงใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อย ๆเพราะไม่ได้เดือดร้อนต้องดิ้นรนหาเงินอยู่แล้ว

            อย่างไรก็ตามเอ้คิดว่าซินยังคงทำงานที่ร้านสะดวกซื้อร้านเดิม คงได้มีโอกาสคุยกันแน่นอน

            ซินโน้มหน้าลงไปหอมแก้มใสบอกลาเอ้อีกครั้ง

            “ผมต้องไปแล้วไว้เจอกันนะพี่”