รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมของเฌอลีนตรงเวลาเป๊ะ กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่วันนี้ดูแปลกตาไปกว่าเมื่อวาน
หมอปัณณ์ไม่ได้อยู่ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา แต่เขาสวมเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกขาวรำไร แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอกโชว์เส้นเืปูดโปนที่ท่อนแขนดูแข็งแรง... ลุคนี้ลบภาพ 'น้องหมอหน้าใส' ทิ้งไปเกือบหมด เหลือไว้แต่ความรู้สึกของ 'ผู้ชายเต็มตัว' ที่ทำให้ใจสั่น
"รอนานไหมครับพี่เฌอ?"
เขารีบลงจากรถมาเปิดประตูให้เฌอลีนที่ยืนพิงไม้ค้ำยันอยู่ (ซึ่งเธอเพิ่งไปหาซื้อมาเมื่อเช้า)
"ไม่นานจ้ะ... โห ขับรถเท่เชียวนะเรา" เฌอลีนเอ่ยแซวแก้เขิน ขณะพยายามจะพยุงตัวเข้าไปนั่งในรถ
"ระวังครับ!"
หมอปัณณ์รีบเข้ามาประคองเอวบางไว้ มือหนาที่ััผ่านเนื้อผ้าบริเวณเอวให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างประหลาด เขาไม่ได้แค่ประคอง แต่แทบจะโอบรัดเธอไว้ทั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นสะอาดๆ ลอยแตะจมูกเฌอลีนจนเธอเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด
"ข...ขอบใจจ้ะ" เฌอลีนรีบนั่งลง ปัณณ์ยิ้มมุมปากนิดหนึ่งก่อนจะปิดประตูให้ แล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ
ตลอดทางบนรถ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบที่ชวนอึดอัด... แต่เป็ความอึดอัดที่เจือไปด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่าง หมอปัณณ์ชวนคุยเื่สัพเพเหระ แต่สายตาของเขาที่มองผ่านกระจกมองหลังมักจะจับจ้องมาที่เรียวขาขาวของเธอที่โผล่พ้นกางเกงยีนส์ขาสั้นเสมอ... (เพราะขาเจ็บเลยใส่ขาสั้นจะได้ไม่รัดแผล)
ณ คอนโดหรูริมแม่น้ำเ้าพระยา
เมื่อมาถึงลานจอดรถวีไอพี เฌอลีนเตรียมจะคว้าไม้ค้ำยันเพื่อลุกเดิน แต่หมอปัณณ์กลับเดินอ้อมมาเปิดประตู แล้วทำสิ่งที่เธอไม่คาดคิด
"ทิ้งไม้นั่นไว้ในรถเถอะครับ พี่เฌอเดินกะเผลกแบบนั้น เดี๋ยวข้อเท้าอักเสบกว่าเดิม"
"อ้าว แล้วพี่จะเดินยังไงล่ะ?"
"ก็แบบนี้ไงครับ..."
ไม่ทันให้ตั้งตัว หมอปัณณ์สอดแขนแกร่งเข้าไปใต้ข้อพับขาและแผ่นหลังของเฌอลีน ก่อนจะออกแรงยกตัวเธอขึ้นในท่า 'เ้าหญิง' อย่างง่ายดายราวกับเธอตัวเบาเหมือนนุ่น
"ว้าย! ปัณณ์! ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยพี่ลงนะ อายคนเขา!" เฌอลีนร้องเสียงหลง สองมือรีบคล้องคอเขาไว้แน่นเพราะกลัวตก
"ไม่มีคนหรอกครับ ลิฟต์ส่วนตัว... อีกอย่าง ผมเป็หมอนะ การเคลื่อนย้ายคนไข้ให้ปลอดภัยที่สุดคือหน้าที่ของผม"
เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาหลังแว่นใสซื่อบริสุทธิ์... แต่การกระทำกลับสวนทาง หมอปัณณ์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนหน้าอกอวบอิ่มของเฌอลีนเบียดชิดกับแผงอกแข็งแกร่งของเขาโดยไม่ตั้งใจ
"ปัณณ์... มัน... มันแน่นไปไหม" เฌอลีนหน้าแดงแปร๊ด ใจเต้นโครมคราม
"แน่นเหรอครับ? ผมกลัวพี่ตกน่ะ... ทนหน่อยนะครับ เดี๋ยวก็ถึง 'ห้อง' แล้ว"
น้ำเสียงทุ้มพร่านั้นเน้นคำว่า 'ห้อง' จนเฌอลีนรู้สึกขนลุกซู่... ทำไมคำพูดธรรมดามันถึงฟังดูสองแง่สองง่ามได้ขนาดนี้นะ
เมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด หมอปัณณ์อุ้มเธอเดินตรงเข้าไปในห้องชุดสุดหรูที่กว้างขวางและเงียบสงัด เขาไม่ได้วางเธอลงที่โซฟารับแขก... แต่กลับเดินตรงดิ่งเข้าไปใน 'ห้องนอน'
"เดี๋ยวๆๆ ปัณณ์ จะพาพี่ไปไหน โซฟาอยู่ทางนั้น!" เฌอลีนท้วง
"โซฟามันแข็งครับ พี่เจ็บขา นั่งบนเตียงนุ่มๆ ดีกว่า วัดพื้นที่ห้องนอนก่อนก็ได้ครับ ห้องนี้สำคัญสุด..."
เขาวางเฌอลีนลงบนเตียงนอนคิงไซส์สีขาวสะอาดอย่างนุ่มนวล แต่แทนที่จะถอยออกไป หมอปัณณ์กลับใช้สองแขนค้ำยันคร่อมร่างเธอไว้ กักขังเฌอลีนให้อยู่กลางเตียงโดยสมบูรณ์
ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนััได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว... ใกล้จนเฌอลีนเห็นเงาตัวเองในดวงตาคมกริบคู่นั้น
"ป...ปัณณ์ ถอยไปก่อนสิ พี่จะวัดพื้นที่" เฌอลีนพูดตะกุกตะกัก พยายามดันอกเขาเบาๆ
หมอปัณณ์ไม่ขยับหนี แต่กลับยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่เฌอลีนเริ่มรู้สึกว่ามัน 'อันตราย' ขึ้นทุกที
"พี่เฌอรู้ไหมครับ... ว่าห้องนอนที่ดี ต้องเก็บเสียง..."
"ฮะ... อะไรนะ?"
"ผมหมายถึง..." เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด จนจมูกโด่งเฉียดแก้มนวล "พี่เฌอช่วยออกแบบห้องนี้ให้เก็บเสียงหน่อยนะครับ... พอดีผมชอบทำอะไร 'เสียงดัง' เวลาอยู่บนเตียง"
ฉ่า!หน้าของเฌอลีนร้อนผ่าวเหมือนจะะเิ สมองประมวลผลคำพูดสองแง่สองง่ามนั่นไม่ทัน
หมอปัณณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะผละตัวออกมายืนเต็มความสูง ปรับสีหน้ากลับมาเป็เด็กดีคนเดิมอย่างรวดเร็ว
"หมายถึงดูหนังฟังเพลงน่ะครับ ผมชอบเปิดลำโพงดังๆ... พี่เฌอคิดอะไรอยู่ครับเนี่ย หน้าแดงเชียว?"
เฌอลีนกัดริมฝีปากแน่น ไอ้เด็กบ้า! แกล้งกันเหรอ!
"ใครคิด! ถอยไปเลย ไปเอาตลับเมตรมา เดี๋ยวพี่จะรีบวัดรีบกลับแล้ว!"
หมอปัณณ์หันหลังเดินไปหยิบอุปกรณ์ แต่รอยยิ้มร้ายกาจกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ...รีบกลับเหรอครับพี่เฌอ? เข้ามาในกรงแล้ว... คิดว่าจะได้ออกไปง่ายๆ เหรอครับ?
(จบตอนที่ 3)
222
