ยอดเซียนย้อนเวลากลับมาเป็นปะป๊า

บทที่ 34 พวกเธอเป็นภรรยาและลูกสาวของฉัน เท่านี้เพียงพอหรือยัง?

ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว หานยวนก็ถอยหลังสามสี่จั้ง เลือดสดพุ่งออกจากปากจนพื้นเป็นสีแดง

ในทันใดนั้นเสื้อของเขาก็ฉีกขาดราวกับถูกมีดกรีด ปลิวลงพื้นช้า ๆ เผยให้เห็นลำตัวบนที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแต่ยังคงความแข็งแกร่ง

หลิงอี้หมุนข้อมือเบา ๆ กดนิ้วโป้งลงบนนิ้วกลาง แล้วดีดนิ้วไปที่หานยวน เข็มเงินเลือนรางพุ่งใกล้เส้นเลือดหัวใจและปอดของหานยวนอย่างรวดเร็ว

หานเทาคิดว่าหลิงอี้จะทำร้ายบิดา หวังจะเข้าไปขวาง แต่ก็ถูกกระแสลมจากเข็มเงินพัดจนกระเด็นออกไป

"หยุดนะ!" หานยวนซึ่งเคยเห็นโลกมามาก รู้ทันทีว่าหลิงอี้กำลังใช้เข็มเงินกดจุดจึงร้องห้าม

แต่เขาไม่คิดเลยว่า หลิงอี้ที่ยังหนุ่มกลับชำนาญในศาสตร์การกดจุดด้วยเข็มเงิน และยังสามารถกดจุดได้โดยไม่ต้องสัมผัสตัวอีกด้วย

ก่อนหน้านี้เขายังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับสถานะของหลิงอี้ เนื่องจากหลิงอี้ยังหนุ่มมาก แต่เมื่อเห็นเขาใช้วิชาจากระยะไกล ความสงสัยที่มีอยู่เดิมของหานยวนก็หมดสิ้นไปทันที

หานเทาได้ยินคำพูดของบิดา สีหน้าเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความยินดีทันที จากนั้นก็กลายเป็นความตกใจและเสียใจอย่างลึกซึ้ง

"มนุษย์สามารถทำขนาดนี้ได้อย่างไร! หากรู้ว่ามีอาจารย์ที่สามารถปล่อยพลังภายในออกมาได้จริง ตอนฝึกกับอู๋เฉียน ฉันจะตั้งใจให้มากกว่านี้!"

หลิงอี้นั่งบนโซฟา มือข้างหนึ่งวางพาดพนักพิง มืออีกข้างเคาะนิ้วช้า ๆ เข็มเงินแต่ละเล่มราวกับมีระบบนำทาง พุ่งเข้าสู่ร่างของหานยวนอย่างแม่นยำ

ตามด้วยเข็มพลังวิญญาณที่ทิ่มลงไปทีละเล่ม ร่างกายของหานยวนที่เต็มไปด้วยริ้วรอยกลับคลี่คลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า สีผิวที่เคยดูหมองคล้ำกลับเริ่มมีประกายเปล่งปลั่ง

ถึงแม้หานรั่วเสวี่ยจะไม่เข้าใจศาสตร์การแพทย์ แต่เมื่อเห็นภาพนี้ เธอก็รู้ว่าร่างกายของคุณปู่กำลังดีขึ้นทีละน้อย

เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อมองไปยังหลิงอี้ เขากำลังกดจุดลมปราณจากระยะไกลราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ท่าทางสง่างามและเป็นธรรมชาตินั้นราวกับประทับตราลงในความทรงจำของเธอในชั่วขณะ

เธอมองลงไปที่หลิงอี้ที่กำลังดีดนิ้วอย่างเคลิบเคลิ้ม ราวกับอยู่ในความฝันหรือภาพหลอน

เมื่อเข็มเงินสองร้อยห้าสิบแปดเล่มถูกปักลงในร่างกายของหานยวนแล้ว เวลาก็ผ่านไปสามถึงสี่นาที

หลิงอี้เก็บมือขวากลับ มองดูอย่างผิดหวังและส่ายหน้าเล็กน้อย

หานรั่วเสวี่ยเห็นสถานการณ์ ราวกับตื่นจากความฝัน รีบถามอีกฝ่ายทันที "อาจารย์หลิง เกิดอะไรขึ้น มีปัญหาในการรักษาเหรอ?"

หลิงอี้ส่ายหน้า พลางสะบัดมือกล่าวว่า "การรักษาไม่มีปัญหา ปู่ของคุณหายดีแล้ว"

"แล้วตอนที่ส่ายหน้าเมื่อครู่คือ...?"

"ปู่ของคุณมีร่างกายที่อ่อนแอมาก ฉันไม่กล้าลงมือหนัก ต้องใช้เข็มมากกว่าสองร้อยเข็มถึงจะรักษาหาย มันสิ้นเปลืองพลังงานเกินไป" หลิงอี้กล่าวด้วยความเป็นห่วง

ที่พูดว่าพลังงาน ในความเป็นจริงคือพลังวิญญาณ แต่หากพูดถึงพลังวิญญาณ หานรั่วเสวี่ยคงไม่เข้าใจ

ตอนนี้เขาอยู่ขั้นกลั่นลมปราณระดับสี่และยังไม่มีตันเถียน พลังวิญญาณเหล่านี้ใช้ไปหนึ่งส่วนก็จะลดลงหนึ่งส่วน บวกกับพลังวิญญาณเหล่านี้หาได้ยาก เขาจะไม่รู้สึกเสียดายได้อย่างไร

ส่วนหานรั่วเสวี่ย เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจจนยากจะหาคำบรรยาย

หากเธอนับไม่ผิด เมื่อครู่หลิงอี้ฝังเข็มไปทั้งหมดสองร้อยห้าสิบแปดเข็ม และเขากลับบอกว่าเกินไปสองร้อยเข็มกว่า นั่นหมายความว่า เดิมทีต้องใช้เพียงสิบเข็ม หรือเพียงสิบกว่าเข็มก็สามารถรักษาโรคเรื้อรังของปู่ได้แล้ว?

"นี่คือพลังของขั้นจอมยุทธ์ใช่หรือไม่?" หานรั่วเสวี่ยงงงวย พลันรู้สึกว่าศาสตร์การต่อสู้ในความเข้าใจของเธอเปลี่ยนไปแล้ว

หลังจากหลิงอี้วางมือลง คนรับใช้ก็รีบนำเสื้อใหม่เอี่ยมมาให้หานยวน

หลังจากสวมใส่แล้ว หานยวนก้าวอย่างคล่องแคล่วมาหน้าหลิงอี้และค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "อาจารย์หลิง ความกรุณาที่ช่วยชีวิตผมไว้ ผมจะไม่มีวันลืมเลย!"

"แค่เรื่องเล็กน้อย" หลิงอี้โบกมือ ความจริงเขาไม่ได้กำลังถ่อมตัว เพราะเขาเพิ่งจะยกมือขึ้นเท่านั้น "เอาล่ะ ฝึกกระบวนท่าต่อไปเถอะ มันดีต่อร่างกายของคุณ เมื่อกี้ผมช่วยเปิดจุดลมปราณบางจุดให้ คาดว่าอีกสักเดือนสองเดือน การฝึกของคุณก็จะก้าวหน้าขึ้นอีก"

หลิงอี้พูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่สามคนจากตระกูลหานกลับตกใจมาก

ต้องรู้ว่าหานยวนติดอยู่ในระดับหยวนหม่านมาหลายสิบปีแล้ว ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถก้าวหน้าได้ แต่หลิงอี้กลับใช้เข็มเงินสองร้อยกว่าเข็มรักษาโรคของเขาให้หายขาด แถมยังเพิ่มพลังความสามารถให้เขาอีกด้วย

นั่นคือระดับหยวนหม่านโดยสมบูรณ์!

เป็นเป้าหมายสูงสุดของผู้ฝึกวรยุทธ์ทุกคน!

แต่หลิงอี้ทำสำเร็จได้อย่างง่ายดายเช่นนี้?

ตุ้บ!

หานยวนตื่นเต้นจนคุกเข่าลงต่อหน้าหลิงอี้ทันที "อาจารย์หลิง โปรดรับการคำนับของผมด้วย! ครอบครัวหานจะจดจำบุญคุณนี้ตลอดกาล!"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อู๋เฉียนเคยปกป้องคนของผมครั้งหนึ่ง ผมเพียงแค่ตอบแทนบุญคุณ ถือว่าเรียบร้อยแล้ว" หลิงอี้กล่าวอย่างเรียบเฉย และใช้มือโบกให้หานยวนลุกขึ้น

"อาจารย์หลิงใจดีเกินไป อู๋เฉียนเพียงแค่ขวางหน้าไปวันหนึ่ง จะไปเทียบกับคุณูปการอันยิ่งใหญ่ของท่านที่ช่วยฟื้นฟูตระกูลหานได้อย่างไร นี่คือหนี้บุญคุณที่ตระกูลหานมีต่อท่านหลิง" หานยวนยืนกรานกล่าว

หลิงอี้ส่ายหน้าแล้วถามด้วยรอยยิ้ม "พวกเธอเป็นภรรยาและลูกสาวของผม ความสำคัญเท่านี้เพียงพอหรือยัง?"

หานยวนได้ยินดังนั้น เหงื่อก็ไหลอาบหน้าทันที เขารีบก้มหน้าค้อมตัวประสานมือกล่าวว่า "ขออภัยอาจารย์หลิง หานยวนแก่แล้วโง่เขลา เลยพูดผิดไป"

หานรั่วเสวี่ยก็ตึงเครียด ราวกับตกลงไปในหุบเหวลึก

ฉีซืออวิ๋นและเสี่ยวเสี่ยวเป็นจุดอ่อนของเขา ใครก็ตามไม่อาจดูแคลนได้ แม้แต่คำหยาบคายคำเดียวก็ไม่ได้!

เธอเห็นด้วยกับตาตนเองถึงวิธีการจัดการของหลิงอี้กับคนผมเหลือง และจนถึงตอนนี้ก็ยังสั่นสะท้านไปทั้งตัว

หลิงอี้โบกมือ เขาหัวเราะแล้วพูดว่า "อย่ากังวลไปเลย ผมไม่มีเจตนาอื่น แค่รู้สึกว่าไม่มีอะไรเทียบกับการที่อู๋เฉียนช่วยพวกเธอได้! ผมแค่รักษาบาดแผลของคุณเท่านั้น นับแล้วฉันยังได้เปรียบอยู่เลย"

ได้ยินคำพูดนี้ หลานและปู่ตระกูลหานถึงได้ผ่อนลมหายใจโล่งอก

แล้วพวกเขาก็เข้าใจอุปนิสัยของหลิงอี้อีกครั้ง - ภรรยาและลูกสาวสำคัญที่สุด!

ตุ้บ!

เสียงหนึ่งดังขึ้น

หานเทาคุกเข่าลงโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ "อาจารย์หลิง ช่วยฝังเข็มให้ผมสักสิบเข็มได้ไหม ผมอยากก้าวหน้าในการฝึกวรยุทธ์ด้วย!"

หานเทาคุกเข่าลงขอร้อง ไม่ว่าจะเป็นหานรั่วเสวี่ยหรือหานยวนต่างไม่เคยคาดคิดมาก่อน

พวกเขามีสีหน้าดำคล้ำ ร่วมมือกันยกหานเทาขึ้นจากพื้น

หานยวนยิ่งเดือดดาล "เป็นคนโง่หรือไง ตอนฝึกวิชาก็เอาแต่ขี้เกียจ ตอนนี้กล้ามาทำตัวไม่เหมาะสมต่อหน้าอาจารย์หลิง อยากให้ฉันลอกหนังนายออกมารึไง!"

หลิงอี้ก็งงกับการคุกเข่าของหานเทา พอเขาเห็นหานยวนจะตีหานเทา จึงรีบห้ามทันที "ไม่เป็นไร อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วย แต่เป็นเพราะพื้นฐานของคุณยังอ่อนแอกว่าพ่อของคุณเสียอีก แม้ผมจะลดปริมาณพลังลงแค่ไหน แต่ถ้าฝังเข็มลงไป คุณก็จะทนรับไม่ไหวจนระเบิดตายในที่สุด"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้หานเทารู้สึกสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์ เขาทรุดลงกับพื้น แหงนหน้าร้องโหยหวน "ลุงเฉียน เหตุใดตอนนั้นถึงไม่เข้มงวดกับฉันสักหน่อยล่ะ เฮ้อ... ลุงเฉียนทำให้ฉันพลาดแล้ว!"

หานรั่วเสวี่ยอยากจะหาที่ซุกหัวให้พ้น เธอรีบพาหลิงอี้ออกจากห้องรับแขกและเดินไปยังสวนหลังบ้านทันที

"พ่อของคุณ… ทำตัวน่ารักแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?" หลิงอี้กลั้นยิ้ม แล้วถามด้วยความอยากรู้

"ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้ค่ะ น่าจะเป็นเพราะเห็นว่าการฝึกวิชามีทางลัด เลยอยากลองดู" หานรั่วเสวี่ยดูเขินอายเล็กน้อย

หลิงอี้ไม่ได้พูดถกเถียงในหัวข้อนี้อีก แต่กลับถามว่า "พาฉันมาที่นี่ มีธุระอะไรเหรอ?"

หานรั่วเสวี่ยพยักหน้า จากนั้นก็โบกมือเรียกบอดี้การ์ดสวมสูทคนหนึ่ง บอดี้การ์ดคนนั้นรีบหยิบบัตรธนาคารสีดำออกจากกระเป๋าและส่งให้หานรั่วเสวี่ย

หานรั่วเสวี่ยรับบัตรธนาคารมาแล้วไล่บอดี้การ์ดออกไป เธอยื่นบัตรให้กับหลิงอี้ "บัตรนี้มีเงินห้าสิบล้าน หวังว่าอาจารย์หลิงจะรับไว้"

บัตรธนาคารนี้เป็นสิ่งที่หานรั่วเสวี่ยให้อู๋เฉียนเตรียมไว้ในวันที่คาดว่าหลิงอี้จะสามารถปรุงยาได้

ตามความคิดของเธอ แม้ว่าหลิงอี้จะไม่สามารถปรุงยาได้ แต่หากเชิญเขามาดูอาการของคุณปู่ก็ต้องจ่ายค่าตรวจรักษา เขาเป็นถึงปรมาจารย์ อย่างน้อยก็ต้องให้เกียรติสักหน่อย

แต่หลิงอี้กลับส่ายหน้ากล่าวว่า "ช่วงนี้ผมต้องการเงินจริง ๆ แต่ต้องแยกแยะเรื่องต่าง ๆ ด้วย วันนี้ผมมาเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณเท่านั้น"

หานรั่วเสวี่ยได้ยินคำพูดนั้น ความรู้สึกดีต่อหลิงอี้ก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว

มีพลังเทียบเท่าปรมาจารย์ และยังสามารถยึดมั่นในหลักการและคำสัญญาได้เช่นนี้ ผู้ชายดีแบบนี้ หาได้ยากจริง ๆ!

ยิ่งกว่านั้น จากที่ปู่อู๋เล่า เขาได้หย่ากับฉีซืออวิ๋นแล้ว เธอต้องฉวยโอกาสนี้ให้ได้!

ก็แค่ไม่รู้ว่าตัวเองคู่ควรกับเขาหรือไม่

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หานรั่วเสวี่ยรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

ถึงอย่างไรเธอก็รู้ว่า หากหลิงอี้บอกว่าไม่ต้อง แม้เธอจะพยายามยัดเยียดอย่างไร เขาคงจะไม่รับ ดังนั้นเธอจึงไม่บังคับ ทำเพียงยิ้มและกล่าวว่า "งั้นฉันจะเก็บไว้ให้ก่อน ถ้าคุณต้องการเมื่อไหร่ ติดต่อฉันได้ตลอดนะคะ"

หลิงอี้พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดมากความเกี่ยวกับเรื่องนี้ "ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผมขอตัวก่อน"

"อาจารย์หลิงกรุณารอสักครู่ ฉันมีบางสิ่งอยากให้คุณดู"