เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหญิงคนนั้นก็ซีดเผือดขึ้นมาทันที เธอไม่อยากย้ายจากที่นี่ไป ไม่ใช่เพียงเพราะค่าเช่าห้องหรือราคาอาหารที่ถูกเท่านั้น แต่ที่สำคัญที่สุดคือที่นี่มีน้ำและไฟฟ้า ขอเพียงเธอจ่ายค่าน้ำค่าไฟไหว สิ่งเหล่านี้ก็มีให้ใช้อย่างไม่จำกัด

　　แม้แต่ฐานผู้รอดชีวิตที่ใหญ่ที่สุดสองแห่งในเมืองอวี๋เฉิง ซึ่งมีผู้ใช้พลังพิเศษนับไม่ถ้วน ก็ยังไม่สามารถจัดหาน้ำได้แบบไม่จำกัด

　　ส่วนเรื่องไฟฟ้า ยิ่งเป็นสิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง หากต้องจากที่นี่ไป เธอจะไปหาที่พักดี ๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?

　　เมื่อคิดได้ดังนั้น หญิงคนนั้นจึงรีบก้าวไปข้างหน้า และมองถังเวยด้วยสายตาทีกราบกรานน่าสงสาร "ไม่ได้หรอกค่ะ ค่าเช่าห้องของฐานผู้รอดชีวิตแพงเกินไป ฉันจ่ายไม่ไหว ถ้าต้องออกจากที่นี่ ฉันไม่มีที่ไปจริง ๆ ค่ะ"

　　"คุณจะมีที่ไปหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา? ถ้าถึงกำหนดแล้วคุณยังไม่ยอมย้ายออก ฉันคงต้องเชิญคุณออกไปด้วยตัวเอง!" ถังเวยไม่หลงกลการบีบน้ำตาของเธอ และจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

　　หญิงคนนั้นตกใจจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอไม่มีพลังพิเศษ จึงสู้ใครไม่ได้เลย หากต้องลงไม้ลงมือกันจริง ๆ เธอต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่นอน

　　เธอไม่กล้าปะทะกับถังเวยตรง ๆ จึงหันไปมองหลินโยวโยวที่กำลังสะอึกสะอื้นอยู่ "หนูจ๊ะ น้าขอโทษ น้าผิดไปแล้ว เมื่อกี้เป็นเพราะน้าไม่ดีเอง หนูอย่าโกรธน้าเลยนะ อย่าไล่น้าออกไปเลยได้ไหม?"

　　ตอนที่หญิงคนนั้นไม่พูดก็ยังดี แต่พอเธอเริ่มพูด หลินโยวโยวกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม เด็กน้อยหันกลับไปซุกตัวในอ้อมกอดของถังเวย และกอดคอเธอไว้ด้วยความหวาดกลัว

　　"ไม่เป็นไรนะ โยวโยวไม่ต้องกลัว ถ้าหนูไม่อยากเห็นเธอ พี่จะช่วยคืนเงินให้ แล้วให้เธอไปเดี๋ยวนี้เลย ดีไหม?" ถังเวยตบหลังหลินโยวโยวเบา ๆ พร้อมกับปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

　　หญิงคนนั้นเห็นว่ายิ่งพูดยิ่งผิด จึงตกใจจนไม่กล้าพูดอะไรอีก เธอมองหลินโยวโยวตาเขม็ง เพราะกลัวว่าเด็กน้อยจะเห็นด้วยกับข้อเสนอของถังเวย และไล่เธอออกไปในตอนนี้จริง ๆ

　　หลินโยวโยวเป็นเด็กที่เสียดายเงิน เมื่อได้ยินว่าถังเวยจะช่วยจ่ายเงินชดเชยให้ เธอที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของถังเวยก็ส่ายหัวดิก ๆ เหมือนกลองป๋องแป๋ง "ไม่... ไม่ไป"

　　หญิงคนนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อกี้เธอคงมองเด็กคนนี้ผิดไป เป็นเด็กดีที่รู้จักสงสารคนอื่นจริง ๆ ! ทว่าคำขอบคุณยังไม่ทันหลุดจากปาก เสียงของหลินโยวโยวก็ดังเข้าหูอีกครั้ง

　　"ค่าเช่า... หมดอายุ แล้วไป!"

　　"จ้ะ งั้นก็รอให้ค่าเช่าของเธอหมดอายุก่อนนะ"

　　ถังเวยปลอบหลินโยวโยวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ดวงตาที่มองไปยังหญิงคนนั้นกลับเย็นเยียบ หญิงคนนั้นเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็งทันที

　　ในเมื่อเจ้าของบ้านพูดแบบนี้ ดูท่าคงไม่มีทางเจรจาได้อีกแล้ว เป็นเพราะไอ้สารเลวห้อง 305 แท้ ๆ ที่ทำให้เธอต้องลำบากแบบนี้!

　　ซูมู่หยางเดินลงมาจากชั้นบน ใบหน้าเคร่งขรึมจนน่ากลัว ถังเวยมองเขา แล้วหันไปมองอวิ๋นเจิงที่เดินตามหลังซูมู่หยางมา ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากถาม อวิ๋นเจิงก็ส่ายหน้า "เขาไม่อยู่ในห้อง!"

　　"เมื่อกี้ฉันเห็นเขา... เขาออกไปข้างนอกค่ะ" หญิงคนนั้นยกมือขึ้นชี้ไปทางประตู ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท ทัศนวิสัยมองเห็นได้ไม่ถึงห้าเมตร

　　ซูมู่หยางขมวดคิ้ว "ทำไมคุณไม่บอกให้เร็วกว่านี้?"

　　"เมื่อกี้ฉันนึกว่าเขาเป็นคนดี อยากจะช่วยฉัน ฉันก็เลยไม่ได้บอกค่ะ" หญิงคนนั้นมองถังเวยด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย "ฉันให้เบาะแสแล้ว พอจะ..."

　　"ไม่ได้!" ถังเวยรู้ว่าเธอต้องการจะพูดอะไร เธอปฏิเสธอย่างเด็ดขาดก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ หญิงคนนั้นถอนหายใจ แล้วเดินคอตกกลับเข้าลิฟต์ขึ้นไปชั้นบน พอหญิงคนนั้นไป อารมณ์ของหลินโยวโยวก็ค่อย ๆ สงบลง

　　ถังเวยมองเธอ จากนั้นจึงโบกมือให้ทุกคน "พวกคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนโยวโยวเอง"

　　"ไม่ต้องลำบากหรอก น้องสาวของผม ผมดูแลเอง!" ซูมู่หยางรีบก้าวไปข้างหน้า

　　ทันทีที่เขามาถึงตรงหน้าหลินโยวโยว ถังเวยก็ลุกขึ้นยืนขวางหน้าเขาไว้ทันที "สภาพคุณตอนนี้ มีแต่จะทำให้เด็กตกใจ!"

　　"ผม..." ซูมู่หยางพูดไม่ออก เขาจึงก้มลงมองหลินโยวโยว เด็กน้อยทำปากยื่น บนใบหน้ายังมีหยดน้ำตาคลออยู่ ตัวเล็กผอมบาง ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก

　　ซูมู่หยางรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาอย่างรุนแรง หลินโยวโยวเพิ่งจะขวัญเสีย ตอนนี้เป็นช่วงที่เปราะบางที่สุด การให้ถังเวยอยู่เป็นเพื่อนเธอจึงเหมาะสมกว่าเขาจริง ๆ

　　"งั้นก็รบกวนด้วยนะครับ!" ซูมู่หยางมองถังเวย น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างหาได้ยาก

　　ถังเวยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่นานเธอก็ดึงสติได้ และพยักหน้าให้ซูมู่หยาง "วางใจเถอะ โยวโยวไม่ใช่แค่น้องสาวของคุณคนเดียว เดี๋ยวฉันจะดูแลเธอให้ดีเอง!"

　　ซูมู่หยางไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วหันหลังเดินจากไป พอเขาไป คนอื่น ๆ ก็ขึ้นลิฟต์กลับห้องไปเช่นกัน

　　หลินโยวโยวสะอึกสะอื้นอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็หยุดร้องไห้ เธอแอบเรียกแผงควบคุมออกมา แล้วกดเปิดรายชื่อลูกค้า เพราะรู้ว่าเธออ่านหนังสือไม่ออก ระบบจึงจงใจปรับเปลี่ยน โดยการใส่เลขห้องไว้หน้าชื่อลูกค้า

　　นิ้วป้อม ๆ ของหลินโยวโยวแตะเบา ๆ ที่ห้อง 305 จงสือ แล้วลากเขาเข้าสู่บัญชีดำ

　　[ติ๊ง! ตรวจพบว่าค่าเช่าห้องของลูกค้าห้อง 305 ยังไม่หมดอายุ โฮสต์ยืนยันที่จะลากลูกค้าเข้าบัญชีดำ และริบค่าเช่าทั้งหมดหรือไม่?]

　　หลินโยวโยวกดตกลงโดยไม่ลังเล เสียงเย็นชาของระบบดังขึ้นอีกครั้ง

　　[ลูกค้าห้อง 305 เข้าบัญชีดำแล้ว เหรียญทองที่เหลือทั้งหมดถูกริบเข้าส่วนกลาง]

　　หลินโยวโยวเหลือบมองยอดคงเหลือ ยอดคงเหลือเปลี่ยนจาก 3,362 เป็น 3,812 เหรียญทอง ส่วนตัวเลขในคลังสมบัติส่วนตัวของเธอยังคงเดิม

　　จงสือขับรถมาถึงฐานหลงเถิง เขาจอดรถไว้หน้าประตู ขณะที่กำลังกังวลว่าจะขับรถเข้าไปได้อย่างไร ก็เห็นหลินเฉินสวมชุดรปภ. เดินออกมาจากป้อมยาม

　　ดวงตาของจงสือเป็นประกาย เขาลดกระจกรถลงแล้วยื่นหัวออกมาทักทายหลินเฉิน "พี่หลิน ผมเองครับ!"

　　ท้องฟ้ามืดมาก หลินเฉินมองเห็นคนในรถไม่ชัดเจน เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาจึงรีบก้าวเข้าไปใกล้ฝั่งคนขับ และจำได้ว่าเป็นใคร "นายไม่ได้ไปต่างเมืองหรอกเหรอ ทำไมถึงกลับมาแล้ว?"

　　"พี่ให้ผมเข้าไปก่อนเถอะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันยาว ๆ " หลินเฉินพยักหน้า เดินกลับไปที่ป้อมยามเพื่อเปิดประตูใหญ่ จงสือเหยียบคันเร่งขับเข้าไป เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้าไปในป้อมยาม

　　"พี่หลิน ลูกสาวพี่อยู่ที่บ้านไหมครับ?" ประโยคแรกที่จงสือพูดเมื่อเข้าประตูมา คือการถามถึงหลินโยวโยว

　　หลินเฉินขมวดคิ้ว "ตายแล้ว!"

　　"พี่เห็นศพเธอแล้วเหรอครับ?" จงสือรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หลินเฉินส่ายหน้าและไม่พูดอะไร

　　จงสือถอนหายใจอย่างโล่งอก "ถ้าไม่เห็นศพ เธอก็ยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่ พี่หลิน ผมไม่ปิดบังพี่นะ เมื่อวานนี้ที่อพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ผมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายโยวโยวมาก เด็กคนนั้นอายุพอ ๆ กับโยวโยว และที่บังเอิญกว่านั้นคือ เธอชื่อโยวโยวเหมือนกันด้วย"

　　"บังเอิญขนาดนั้นเลย?" หลินเฉินขมวดคิ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

　　จงสือรอให้เขามีปฏิกิริยากระตือรือร้นแบบนี้แหละ "พี่หลิน พี่ว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่ลูกสาวพี่จะยังไม่ตาย และเจ้าของอพาร์ตเมนต์แห่งนั้น คือลูกสาวของพี่?"

　　"มันจะเป็นไปได้ยังไง!"

　　หลินเฉินส่ายหน้า ไม่เชื่อข้อสันนิษฐานนี้ แต่ไม่นาน เขาก็นึกขึ้นได้ว่าหานชิงชิงมีท่าทีผิดปกติเมื่อไม่นานมานี้ ดูเหมือนจะมีบางอย่างปิดบังเขาอยู่

　　หลินเฉินกลอกตาไปมา แล้วยกมือตบไหล่จงสือ "น้องชาย เราไม่ได้เจอกันนาน คืนนี้พักที่บ้านฉันเถอะ! พรุ่งนี้เช้า เราจะไปดูอพาร์ตเมนต์ที่นายว่ากัน!"