ตอนที่ 20 คุ้นๆ นะ
ถังเหอเห็นว่ามีสัตว์ตัวน้อยตัวหนึ่งมาล้มอยู่ตรงหน้าก็ไม่คิดมาก เขารีบเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาแล้วถามอย่างเป็ห่วง “ไม่เป็อะไรใช่ไหม าเ็หรือเปล่า”
เมื่อเห็นว่าในที่สุดมันก็ดึงความสนใจของเสี่ยวเหอเหอได้แล้ว ิญญานักแสดงก็เข้าสิงเ้าสัตว์น้อยทันที ส่งเสียง ‘อ๋าวๆ’ ต่อไม่พัก เสียงอ่อนระโหยโรยแรงเหลือเกิน ใครได้ยินก็อดสงสารไม่ได้
ตอนนี้ถังเหอไม่มีอารมณ์ไปป่าม่อยวนแล้ว เขาอุ้มเ้าสัตว์น้อยกลับขึ้นบันไดไปทันที
ในที่สุดก็เข้าบ้านเสี่ยวเหอเหอได้อย่างเปิดเผยแล้ว ไม่เสียแรงที่มันรอมาตั้งครึ่งเดือน
“อ๋าว…” เ้าสัตว์น้อยยื่นอุ้งมือน้อยๆ ออกมาแตะถังเหอ ร้องเรียกครั้งหนึ่งอย่างออดอ้อน
“บนตัวเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ขอฉันคลำเบาๆ ดูหน่อยนะ ถ้าเกิดเจ็บก็ร้องออกมาเลย” ถังเหอเป็กังวลมาก
เ้าสัตว์น้อยในอ้อมแขนของเขามีสภาพน่าเวทนามาก เหมือนกับว่ามันถูกรังแกมาอย่างรุนแรง เสียงก็แหบแห้งขนาดนี้ ยิ่งทำให้เขาเป็ห่วงว่ามันจะาเ็ตรงไหนหรือเปล่า
การเคลื่อนไหวของถังเหออ่อนโยนมาก นิ้วมือที่แทบไม่เคยทำงานหนักคลำไปบนตัว ให้ััเหมือนกับเป็ดอกฝ้าย ในความสบายยังมีความอบอุ่นเจือมาส่วนหนึ่ง
“อ๋าวอ๋าว” ฉันไม่เป็ไร ไม่เจ็บหรอก ไม่ได้าเ็
ถึงแม้ว่าถังเหอจะชอบสัตว์ตัวเล็กๆ แต่ก็ไม่มีความสามารถสื่อสารกับสัตว์ตัวเล็กๆ เ่าั้โดยตรง ตอนนี้พอได้ยินเสียงร้องของเ้าสัตว์น้อย เขาก็รีบชักมือที่เดิมทีตรวจสอบ่ท้องอยู่กลับ
“ตรงนี้เหรอ” ถังเหอดูท้องของเ้าสัตว์น้อยอย่างระมัดระวัง แต่เส้นขนรุงรังของมันปิดไว้เสียมิด มองไม่ออกเลยจริงๆ ว่าาเ็ตรงไหน
นี่น่าจะเป็ครั้งแรกที่เ้าสัตว์น้อยถูกคนจ้องพุงเขม็งแบบนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกขัดเขินขึ้นมาเล็กน้อยมันจึงบิดตัวไปมาไม่หยุดในอ้อมแขนของถังเหอ พยายามพลิกตัวซ่อนท้องของมัน
“เด็กดี อย่าขยับมั่วซั่วสิ เดี๋ยวก็เจ็บมากกว่าเดิมหรอก” ถังเหอปลอบเ้าสัตว์น้อยที่กระสับกระส่ายเสียงเบา
เมื่อเห็นว่าแค่มองเฉยๆ คงบอกไม่ได้ว่าเ้าสัตว์น้อยาเ็หรือเปล่า ถังเหอก็วางมือลงบนท้องของเ้าสัตว์น้อยเบาๆ อีกครั้ง ถ่ายพลังิญญาที่มีอยู่เพียงน้อยนิดในตัวเข้าไปในร่างของเ้าสัตว์น้อย ตรวจสอบในร่างของมัน พบว่าไม่มีการาเ็ภายในใดๆ แล้วจึงผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
ส่วนเ้าสัตว์น้อย เมื่อพลังิญญาเข้าสู่ร่างมันก็ชะงักนิ่งไปทั้งตัว ปล่อยให้ถังเหอใช้พลังิญญามาตรวจร่างกายของมัน
มันพอจะััได้ว่ามีพลังประหลาดอย่างหนึ่งเข้าไปในร่างกายของมัน แต่มันกลับไม่มีความคิดจะขัดขืน เพราะมันรู้ว่าพลังนั้นไม่มีเจตนาร้ายแอบแฝง นอกจากนี้ตอนที่พลังนั้นไหลเวียนอยู่ในร่างกายของมัน กลับทำให้รู้สึกสบายเอามากๆ กระทั่งความเ็ปจากาแลับภายในที่แต่เดิมคอยทรมานมันเป็ครั้งคราวก็บรรเทาลงไปมากเช่นกัน
นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น
พลังนี้มาจากไหนกัน หรือจะมาจากเสี่ยวเหอเหอ
สายตาของเ้าสัตว์น้อยจ้องเขม็งไปที่ถังเหอ ราวกับว่าทำแบบนี้แล้วทุกอย่างจะกระจ่างชัดเจนขึ้นมาได้
แต่พลังนั้นมาไวไปไว และใบหน้าของถังเหอเองก็ราบเรียบมาก ราวกับทุกอย่างที่รู้สึกก่อนหน้านี้มันคิดไปเอง
“ฉันจะอาบน้ำให้นายนะ แบบนั้นจะหาปากแผลเจอได้ง่ายกว่า แถมไม่ติดเชื้อง่ายด้วย” ถังเหอปรึกษากับเ้าสัตว์น้อย
ไม่ว่าเ้าตัวน้อยนี้จะเผชิญอะไรมา จะถูกเ้าของเดิมทอดทิ้งมาหรือเปล่า ถังเหอก็อยากทำความสะอาดมันให้ดีๆ สักหน่อย
ถ้าหาก…ถ้าหากว่า...นี่เป็เ้าตัวน้อยไร้เ้าของตัวหนึ่ง ไม่รู้ว่ามันจะเต็มใจให้เขารับเลี้ยงหรือเปล่านะ
“อ๋าว…” ได้สิ
ถ้าไม่ใช่ทำเพื่อดึงดูดความสนใจของเสี่ยวเหอเหอ มันคงไม่ใช้แผนหลอกให้ตายใจ ทำให้ตัวเองมีสภาพแบบนี้หรอก มันสุดจะทนกับกลิ่นบนตัวพวกนี้อยู่นานแล้ว แสลงจมูกเป็บ้า!
ถังเหออุ้มเ้าสัตว์น้อยเข้าไปในห้องน้ำที่แคบสุดๆ หาอ่างสำหรับล้างหน้ามาใบหนึ่ง รองน้ำสะอาดแล้วเติมน้ำร้อนเข้าไป จับอุ้งเท้าน้อยข้างหนึ่งของเ้าสัตว์น้อยเพื่อทดสอบอุณหภูมิน้ำ ถามขึ้นว่า “อุณหภูมิเท่านี้ได้ไหม”
เ้าสัตว์น้อยผู้ไม่เคยถูกใครเอาใจใส่ดูแลขนาดนี้มาก่อนซึ้งใจจนจะร้องไห้แล้ว โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเ้าของผู้มีแต่ใบหน้าเ็า ครึ่งค่อนวันก็ไม่พูดสักคำแล้ว เสี่ยวเหอเหอคือเทวดาชัดๆ เลย
ถ้าไม่ใช่เพราะสัตว์พันธะไม่สามารถหักหลังเ้านายได้ มันก็อยากจะทิ้งเ้านายน่าโมโหนั่นแล้วโถมตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเสี่ยวเหอเหอจริงๆ นี่สิถึงจะเป็แบบอย่างที่เ้านายสักคนควรเป็
ถังเหอเห็นว่าเ้าสัตว์น้อยในอ้อมแขนแสดงท่าทีมีความสุขก็รู้ว่าอุณหภูมิน้ำเหมาะสมแล้วจึงวางเ้าสัตว์น้อยลงไปทั้งตัวอย่างนุ่มนวล
โชคดีที่รูปร่างของเ้าสัตว์น้อยไม่ได้ใหญ่ ไม่อย่างนั้นอ่างล้างหน้าคงรับไม่ไหวแน่
ถังเหอไม่รู้ว่าปากแผลอยู่ที่ไหนกันแน่ ดังนั้นการเคลื่อนไหวจึงระมัดระวังอย่างยิ่ง แต่ยิ่งเขาอาบ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเ้าสัตว์น้อยที่เขาเก็บมาได้ตัวนี้ดู...คุ้นตาอยู่นิดหน่อยนะ
3K
