Age of war

*เปรี๊ยง! *

เสียงคำรามราวสายฟ้าฟาดดังก้อง

หนึ่งชีวิต สิ้นชีวา ดับสูญสลาย

"เพื่อเผ่าภูติ! เพื่อทุกคนที่ตายไป กิว! ต้องขอโทษด้วย กิว! "

ภูติตัวน้อยแผดเสียงลั่นดังสะท้าน

วายุกระหน่ำ [ดิไลออน] ได้กล่าวรวมพลพร้อมลูกน้อง แล้วเริ่มสร้างเกลียวพายุให้โหมกระหน่ำ

ฉีกกระชากล่าสังหารทุกเผ่าพันธุ์

สู่ความตายห้วงนิรันดร์

"เพื่อเผ่ามนุษย์! "

หนึ่งบุรุษชาวไทย [แดง] หนึ่งสตรีชาวจีน [เฉินซิง] ได้ลุกขึ้นสู้จากในมุมมืดของสนามรบ

ชีวิตที่รอดมาราวปาฏิหาริย์ถึงสองครั้ง จักขอใช้สู้ตายเพื่อชะตาของเผ่าพันธุ์ตนเอง

"จะเอาเรอะไอพวกตัวจ๊อย! "

บรรยากาศอันวุ่นวายได้กระตุ้นเลือดในกายให้เดือดพล่าน

เผ่ายักษาโถมเข้าใส่ฝูงชน ใช้ผิวหนากับร่างกายขนาดใหญ่ในการโจมตี

ประดุจหนึ่งฝูงสัตว์คลั่งที่วิ่งโถมเข้าใส่

“ปกป้ององค์ราชินีด้วยชีวิต! ”

เผ่าอาร์โธร์โพดารีบเร่งเข้าคุ้มกันองค์ราชินีอย่างแข็งขัน

มดทาสออกตัวไปแนวหน้าจนถูกเหยียบย่ำฆ่าล้าง

มดทหารเข้าโรมรันสนับสนุนกองทัพมดทาส

มดทหารระดับสูงเข้าต่อกรกองทัพยักษา

มดองครักษ์ต่อสู้ถวายชีวาเพื่อองค์ราชินี

หยาดเลือดและเนื้อได้นองท่วม ทุกเผ่าพันธุ์ต่างสู้สุดใจ ใช้ทุกสิ่งที่ตนมี เพื่อหมายสังหารฝ่ายตรงข้ามลงให้หมดสิ้นไป

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสิ่งเดียว

“เพื่อชัยชนะ”

ถึงหัวใจจะปราถนาความสงบ ความรัก และความสุขของการอยู่ร่วมกัน

แต่ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ตนไม่รู้ มันได้เอาชนะเหนือภูมิปัญญาไตร่ตรองของพวกเขาไปหมดสิ้น

หวาดกลัวจนต้องทำร้ายเพื่อนต่างเผ่าพันธุ์ที่เริ่มจะสนิทขึ้นมา

แม้นปากจะกรีดร้องว่าทำเพื่อเผ่าของตนเอง

แต่เหตุอันใดจึงมีพวกเขาบางกลุ่มที่หลังน้ำตาออกมากันเล่า?

“รีบไปอยู่ข้างกายองค์ราชินีเร็ว! ”

ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ] ตัดสินใจที่จะเข้าไปยืนปกป้องเคียงข้างกายองค์ราชินีให้เร็วที่สุด

ตอนนี้สถานการณ์ของเผ่าพวกเขากำลังสุ่มเสียงที่จะเสียเปรียบ

จริงอยู่ว่าจำนวนของพวกเขามีมากกว่าครึ่งหากเทียบจากจำนวนทั้งหมดที่รอดอยู่ในวังวนสีดำ

แต่จำนวนที่มากล้นได้กลายเป็นดาบที่หันกลับมาแทงพวกเขา

การโจมตีด้วยพายุร้ายจากท้องฟ้าของเผ่าภูติ

การถูกขนาบโจมตีด้วยคนของเผ่ายักษากับเผ่ามนุษย์

ถึงเผ่าอาร์โธร์โพดาจะพร้อมทั้งอาวุธและกำลังพล

แต่เพราะการโจมตีอันทรงพลังของเผ่าภูติ จึงทำให้มีศพจำนวนหนึ่งเกิดขึ้น

อาวุธที่ร่วงหล่นจากมือได้กลายเป็นอาวุธที่นำกลับมาใช้สังหารพวกเขา

จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสี่

ผู้เสียหายที่เกิดขึ้นอย่างทวีคูณ ได้กลายเป็นจำนวนอาวุธที่กำลังมอบให้กับมือของศัตรู

และเหมือนทุกเผ่าจะรับรู้ได้ว่าควรเพ่งเล็งเผ่าใดก่อนเป็นอันดับแรก

ดังนั้นเผ่าอาร์โธร์โพดาจึงถูกเข้าล้อมอย่างรวดเร็ว

“ท่านราชินีแฟต! ”

ระยะทางของกองทัพเขากับองค์ราชินีอยู่ที่ราวสองร้อยเมตร

หากใส่พลังลงไปที่ชุดเกราะแขนกลเต็มกำลัง เขาก็จะสามารถไปถึงที่นั่นได้ภายในสี่วินาที

แต่กองทัพของสเลบกับฮอร์เนสที่อยู่ใกล้กับโดมคริสตัลใจกลางเมืองนั้น กำลังถูกขวางกั้นด้วยมวลหมู่มหาประชาชนของอีกสามเผ่าที่เหลือ

ถึงศํตรูจะมีอาวุธน้อยและไร้ซึ่งเครื่องป้องกัน

แต่อย่าได้ดูถูกพลังของมวลชนที่ไร้อาวุธเด็ดขาด

“อย่ามาขวาง! ”

เขาไม่อาจพึ่งพาฮอร์เนสได้ เพราะตอนนี้เขาบอบช้ำเกินกว่าที่จะขยับร่างกายไหว

ขุนพลคนอื่นเองก็ถูกสังหารตายไปหมดจากสงครามก่อนหน้านี้แล้ว

คนที่จะปกป้ององค์ราชินีที่เหลือได้นั้น จึงมีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

สเลบใช้เพลงดาบสี่เล่มฟาดฟันปราบศัตรูคนแล้วคนเล่าตรงหน้า

ตั้งขบวนทัพรูปลิ่มเพื่อตีทะลวงตรงดิ่งไปหาราชินีของตนเอง

มุ่งตรงไปให้เร็วที่สุด เพื่อปกป้องคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขาให้ได้

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ได้ถือกำเนิดยอดวีรบุรุษและวีรสตรีจากเผ่ามนุษย์ขึ้นมาสองคน

พวกเขาบุกทะลวงกองทัพอาร์โธร์โพดาด้วยอาวุธที่ยึดมาได้

คนหนึ่งใช้หอกพลังงานรังสียิงกระหน่ำออกมาเป็นเส้นตรงยาว แทงออกไปด้วยเพลงยุทธ์ราวกับห่ากระสุนปืนกล

อีกคนควงง้าวอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นกงจักรที่หมุนวน

ราวกับเป็นเครื่องบดเนื้อสังหารโหดที่หมายจะบดเนื้อศัตรูทุกคนที่เข้ามาขวางเส้นทางของเธอ

พวกเขาสองคนต่อสู้และเริ่มบุกเข้าไปลึกในใจกลางทัพศัตรู

ไม่มีกองทัพสนับสนุน ไม่มีฝูงชนคอยไล่ตาม

มีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

พวกเขาไม่คิดว่ากองทัพอันเกิดจากมวลหมู่มหาประชาชน จะสามารถนำชัยมาให้พวกเขาได้

ดังนั้นมหาวีรบุรุษและวีรสตรีสองคนนี้จึงใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายในการบุกฉับพลัน

วิ่งบุกทะลวงผ่านคลื่นกระแสชลอย่างสุดกำลังโดยไม่สนใจใคร

ทั้งหมดก็เพื่อเล็งเป้าไปที่เหล่าองค์ราชินีขนาดสี่เมตรที่ยืนโดดเด่นตรงหน้า

เหล่ามดทหาร มดทหารระดับสูง มดทาส และมดองครักษ์ ต่างรีบเข้าขวางเส้นทางบุกของนักรบทั้งสอง

สองคนต่อกองทัพนับแสน ไม่บอกคงรู้ได้ว่าใครจะเป็นผู้กำชัย

เกิดแรงปะทะที่รุนแรง บ้าคลั่ง และโหดเหี้ยมขึ้นที่ตรงหน้าของทั้งสองคน

ถูกรุมโจมตี ตัดแขนและขา อีกทั้งฝังเขี้ยวจมลึกลงไป

มหานักรบทั้งสองคนได้ตกอยู่ในสถาพดังกล่าว

อีกเพียงแค่สามสิบเมตรเท่านั้น ทั้งสองคนก็จะสามารถเข้าถึงตัวราชินีได้แล้ว

พวกเขาต้องมาจบลงเพียงแค่ตรงนี้หรือ?

มันจะไม่มีปาฏิหาริย์มอบให้กับเผ่ามนุษย์เลยหรือ?

คำตอบคือ [ไม่]

ชีวิตนั้นต้องดิ้นรนต่อสู้ด้วยกำลังของตัวเองเท่านั้น

ตราบที่ยังเหลือสมอง เหลือแขน หรือขาแม้แต่เพียงข้างเดียว

เราก็ขอสู้ถวายชีวิตเพื่อบรรลุหน้าที่ของตนเองให้ได้

แดงกับเฉินซิงต่างใช้ร่างที่เหลือเพียงแขนและขาคนละข้าง ลุกขึ้นยืนแล้วถีบตัวพุ่งขึ้นสูงเท่าที่ขีดความสามารถของร่างกายจะรับไหว

หยาดเลือดที่ไหลทะลักราวเขือนแตกกำลังช่วงชิงสติและวิญญาณของพวกเขา

แต่ร่างกายของทั้งสองคนยังคงเคลื่อนไหวได้อยู่

แขนที่ถืออาวุธร้ายถูกยื่นตรงออกไป

พลังงานจำนวนมากถูกสูบออกไปจากฝ่ามือสู่อาวุธตรงหน้า

ศักย์ไฟฟ้าของระบบประสาทถูกช่วงชิง พลังงานภายในแห้งเหือดจนผิวกายแห้งกรังราวกับมัมมี่

"เพื่อให้ทุกคนกลับมา…"

ก่อนจะลั่นวาจาสุดท้ายของชีวิตออกไปพร้อมกับกระสุนรังสีที่แผ่กว้าง

การโจมตีที่ไม่ทันตั้งตัวในระยะสามสิบเมตรนี้ ทำให้เหล่าองครักษ์ตอบสนองช้าไป

พวกเขาได้ละสายตาไปจากมนุษย์ทั้งสองคนเพราะคิดว่าตายไปแล้ว

มันคือความประมาท

เป็นความประมาทที่นำภัยถึงชีวิตมามอบให้กับเหล่าองค์ราชินีของพวกเขา

“ (กรี๊ดดดด! ฮอร์เนส!?) ”

“ (อลูฟ… ฉันกำลังจะไปหาเจ้าแล้ว...) ”

“ (คอมมิว…) ”

เสียงกรีดร้องขององค์ราชินีแต่ละคนเริ่มดังทยอยเข้าสู่สมองของเขา

" (สเลบ… เจ้าตัว… ยืดยาด…) "

รวมถึงคำด่าทอส่งท้ายจากราชินีแฟตถึงสเลบผ่านทางคลื่นสมองโดยตรง

แต่น่าแปลกที่คำด่าทอนั้นกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

"ท่านราชินี… แฟต…ครับ..."

พริบตาที่สูญเสียราชินี น้ำตาของสเลบก็ไหลรินลงมาเป็นสายน้ำโดยไม่รู้ตัว

น้ำตาไหลรินลงมาพร้อมกับภาพของกองทัพอาร์โธร์โพดาที่กำลังจะกลายเป็นฝูงมดแตกรังตรงหน้า

ณ รอบนอกของความวุ่นวาย ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังสับสนและไม่อาจรับรู้ได้ว่าควรทำอะไรต่อไป

นั่นคือกลุ่มของเอรีส เอสเทอ กับเปอร์ไซด์

ทุกอย่างมันเริ่มจากที่ [ดิไลออน] แห่งเผ่าภูติดวงตาเบิกกว้างแล้วบินขึ้นท้องฟ้า

เธอประกาศก้องว่า "เพื่อเผ่าภูติ! เพื่อทุกคนที่ตายไป กิว! ต้องขอโทษด้วย กิว! "

พอพูดเช่นนั้น เหล่าภูติที่มีราวครึ่งพันก็บินทะยานขึ้นท้องฟ้าตามเธอไป ก่อนจะส่องประกายแสงออกมาจากปีก แล้วฟาดพายุลงสู่ผืนแผ่นดิน

พอมีคนตาย ทุกคนจึงเริ่มหันหน้ามองกัน ก่อนจะเริ่มวิ่งกันอย่างโกลาหล

เผ่ายักษาเริ่มโจมตีเพื่อปกป้องชีวิตตัวเอง

เผ่ามนุษย์เริ่มต่อสู้เพื่อปกป้องชีวิตตัวเอง

ด้วยความสับสนอลหม่าน จึงทำให้สุดท้ายแต่ละคนเริ่มโจมตีใส่กันเอง

โจมตีเพื่อปกป้องชีวิตตัวเองให้รอดตายในวันสุดท้ายของโลกใบนี้

"อันตราย ดอง! "

เอรีสที่มัวแต่ยืนสับสนกับเหตุการณ์ตรงหน้าได้รับการปกป้องจากบาเรียภูติของเอสเทอ

กระสุนปืนลูกหลงกระทบเข้ากับบาเรียภูติพร้อมกับเสียงโลหะที่ดังกังวาล

"ขอบคุณ…"

เอสเทอเลือกที่จะปกป้องเอรีส

"ฉันเบื่อกับเรื่องนี้เต็มทนแล้วดอง! ศัตรูของพวกเราคือเงามืดตรงนั้น.! เอรีส เปอร์ไซด์ มาช่วยฉันหาทางทำลายเงามืดกันดีกว่าดอง! "

เอสเทอกรีดเสียงออกมาอย่างหมดความอดทน

เธอไม่คิดที่จะร่วมการต่อสู้ และไปหาทางทำลายกำแพงสีดำของเทพเจ้าแทน

"เออ… อืม… เดียวขอไปตามแอร์บาส์รก่อนนะ"

เอรีสยังคงรู้สึกสับสน

ตรงหน้าของเธอกำลังมีคนตายมากมาย

ทุกเผ่า ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ต่างกำลังหลั่งเลือดแล้วตายลง

ตายเป็นจำนวนมาก…

ดังนั้นแล้วเธอจึงตัดสินใจ

ว่าอย่างน้อยขอช่วยให้ได้แค่เพื่อนพ้องคนสำคัญยิ่งสักคนก็ยังดี

แต่ทว่า---

"แอร์บาส์ร ไม่จริง! "

แอร์บาส์ร สหายรักที่สนิทที่สุดในโลกนี้ของเธอได้ตายไปแล้ว

เอรีสไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เธอแค่หันเหความสนใจไปเพียงชั่วครู่ พอหันกลับไปมองหาสหายในสนามรบ เธอก็พบว่าเขาได้ถูกสังหารไปแล้ว

ร่างของชายชาวแอฟริกาในชุดทหารกำลังท่วมไปด้วยหยาดโลหิต

หัวใจถูกดาบสีดำจำนวนสี่เล่มแทงทะลุอย่างแม่นยำราวจับวาง

ศัตรูของเขานั้นสวมเกราะสีดำสนิททั้งตัวและยังมีสี่แขนพร้อมกับดาบดำยาวหนึ่งเมตรครึ่งจำนวนสี่เล่ม

[สเลบ] นั่นคือนามของชายที่สังหารเพื่อนของเธอลงไป

"ขอโทษด้วย… ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ… แด่ราชินีแฟต..."

ถึงจะอยู่ห่างออกไปไกล แต่เธอกลับได้ยินเสียงกล่าวขอโทษของสเลบที่พูดออกมาเป็นภาษาของพวกเธอได้อย่างชัดเจน

น้ำเสียงของเขาฟังดูเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

พริบตานั้นเองที่เอรีสไม่รู้แล้วควรจะสู้ต่อไปเพื่ออะไร

ไม่รู้แล้วว่าใครคือศัตรูที่แท้จริง

"เอรีส รีบตามมาเร็ว ก่อนที่จะไม่มีโอกาสถอนตัวจากตรงนี้นะดอง! "

"พี่เอรีสค่ะ---"

เสียงของสองสาวไม่อาจส่งไปถึงเอรีสได้

"แอร์บาส์ร… ตายไปแล้ว…? "

เพราะว่าสมองของเธอได้กลายเป็นสีขาวโพล้นไปแล้ว

เพราะว่าคริสตัลที่ใช้คืนชีพได้หายจากไป

เพราะว่าทุกคนถูกบีบบังคับด้วยความตายตรงหน้า

ความรู้สึกที่เคยลืมไปแล้วจึงได้หวนกลับมา

ความรู้สึกที่เรียกว่า

[คุณค่าของชีวิต]

เศร้า โกรธ เกลียด เคียดแค้น ความหวัง

อารมณ์ที่รุนแรงกำลังโหมกระหน่ำอยู่ในตัวของทุกคนไม่ต่างกัน

ไม่เว้นแม้แต่ชายคนนี้

"กองทัพสีดำตรงนั้นเป็นของสเลบสินะ? ทั้งที่กองทัพระส่ำระสายไปแล้ว แต่กลับรวมใจได้ในชั่วพริบตา สมกับที่เป็นมันเสียจริง"

บานากล่าวชื่นชมสเลบจากสถานที่ห่างไกลไร้ผู้คน

ในมือของเขายังคงกำเศษขี้เถ้าที่เคยเป็นอดีตร่างของแครอทอยู่

*โกรววว! *

"โทเม… แกเองก็รอดมาได้สินะ"

บนท้องฟ้ากว้างมีมังกรตัวหนึ่งบินอยู่

มันคือโทเม มังกรตัวโปรดของขุนนางแครอทคนนั้น

มังกรผิวสีเขียวอ่อนสูงห้าเมตรยี่สิบเซนตัวนั้นกำลังบินวนอยู่ในท้องฟ้าราวกับมองหาบางสิ่ง

เสียงร้องเรียกหาเจ้านายของมันนั้นช่างฟังดูเศร้าหมอง

จนกระทั้งมันเห็นบานา บุรุษที่เป็นคนรักของเจ้านาย มันจึงยอมร่อนลงมายืนที่ข้างกายของเขา

"ในปากของแก… ศพของเผ่าตัวจิ๋ว? เพราะแบบนี้แกถึงรอดมาได้สินะ…"

คำสั่งที่มันได้รับจากแครอทก่อนตายนั้น คือการควานหาตัวผู้บงการโกเลมไทฟอน

นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้มันรอดชีวิตจาก [หัวทะลวงแผ่นดิน] ของเผ่าอาร์โธร์โพดาในตอนนั้นมาได้

แถมยังสามารถสังหารประธานาธิบดีลิลลี่ลงด้วยเขี้ยวอันแหลมคมกลับมาเป็นของฝากเจ้านายได้อีกด้วย

แต่ทว่าเจ้านายของมันกลับกลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว

"จงมากับข้า"

บานายื่นมือขวาออกไปลูบหัวเจ้าโทเมอย่างอ่อนโยน

เขาเก็บเศษขี้เถ้าของแครอทลงกระเป๋ากางเกงตัวยาวสีดำ ก่อนจะกระชากเสื้อที่ขาดวิ่นออก

ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อได้เผยปรากฏสู่สายตา

"มาพาแครอทกลับบ้านด้วยกันเถอะ"

ก่อนจะขึ้นขี่เจ้าโทเมแล้วบินเข้าสู่สนามรบอีกครั้งหนึ่ง