ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉินพุ่งทะยานจากไปทันที เหลือไว้เพียงศพเกลื่อนกลาดทั่วบริเวณ เขาถอนวิชาอสูรคลั่ง กระอักเลือดคำใหญ่

ร่างกายเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วทั้งร่าง เขาพุ่งทะยานหาสถานที่พักฝืนทันที

บาดแผลภายในเขายังไม่หายจากการบาดเจ็บหากต่อสู้นานว่านี้อาจส่งผลต่อรากฐานพลังของเรา

ยิ่งเขาเดินทางเข้าไปลึก เสียงต่อสู้ยิ่งดัง เขารีบเก็บซ่อนปราณพลังแล้วหาสถานที่พักฟื้นโดยไว เขาเห็นภูเขาไฟลูกหนึ่งอยู่ไกล ๆ

อี้เฉินไม่รอช้าเขาคิดว่าที่นั่นหน้าจะปลอดภัยเหมาะแก่การพักรักษาตัว

ปล่องภูเขาไฟ สูงเสียดฟ้าเต็มไปด้วยไอร้อนระอุ ทันทีที่เข้าไปภายในปล่องภูเขาไฟกลับรู้สึกแปลกประหลาดอย่างมากภายในปล่องภูเขาไฟ

กลับไม่มีลาวาไหล มันแห้งเหือด เหมือนไม่ได้ปะทุมานานหลายสิบปี

อี้เฉินไม่รอช้าพุ่งเข้าไปด้านปล่องภูเขาไฟ มันหน้าจะปลอดภัยหากภูเขาไฟไม่ปะทุออกมา

อี้เฉินบินทะยานเข้าไปถึงก้นภูเขาไฟ เขาปิดขั้นพลังนั่งบำเพ็ญเพียรหมายจะ ฟื้นฟูปราณพลังรักษาอาการบาดเจ็บโดยไว ไม่ถึงสามชั่วยาม

พื้นที่ ที่อี้เฉินนั่งรอบ ๆ เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ลาวาที่เคยแห้งเป็นแผ่นดินกลับแตกร้าวออกเป็นเสี่ยง ๆ แม้แต่อี้เฉินยังตก

หรือลาวาจะปะทุ แต่ความร้อนกลับไม่สูงมากทำให้เขานึกสงสัยเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

อี้เฉินลองเอามือจุ่มลงไปในลาวา

ปรากฏว่ามันไม่ใช่ลาวา แต่เป็นเหมือนน้ำแร่มากกว่า เขาส่งปราณจิตลงไปสำรวจด้านล่าง
เหมือนด้านล่างจะมีวังวิหารหลังเล็ก อยู่ใต้น้ำแร่แห่งนี้ มันเล็กเท่าฝ่ามือเหมือนของวิเศษบางอย่าง

อี้เฉินไม่รอช้าเขาถอดเสื้อผ้าออก เก็บใส่ถุงเก็บของมิติ แล้วโดดลงไปในบ่อน้ำแร่ หมายเข้าไปเอาวังวิหารน้อย

ร่างกายอี้เฉินเหมือนดูดซับน้ำแร่ ร่างทั้งร่างแดงฉาน ดั่งไฟเผาผลาญกายา

เหมือนอี้เฉินจะเข้ากระบวนการชำระล้างผลัดเปลี่ยนไขกระดูก

เขาเองยังแปลกใจน้ำในบ่อนี้คือน้ำอะไรกันแน่เหตุใดมันถึงวิเศษขนาดนี้ถึงขนาดทำให้เขา
ชำระล้างผลัดเปลี่ยนไขกระดูก ได้

อี้เฉินหมุนวนปราณพลังสร้างหลุมดำ เริ่มดูดซับน้ำแร่อย่างบ้าคลั่ง น้ำแร่รอบบริเวณหมุนวนเข้าหาอี้เฉิน มีริ้วคลื่นเล็ก ๆ กระทบรอบด้าน

น้ำแร่ ถูกอี้เฉินดูดซึมไปอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายอี้เฉินสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง คราบของเหลวสีดำค่อย ๆ ถูกขับออกจากร่างกายอี้เฉิน

อี้เฉินเจ็บปวดอย่างรุนแรง เมื่อเริ่มกระบวนการเปลี่ยนไขกระดูก กระดูกค่อย ๆ ปะปนออกมาจากเหลวสีดำ

ร่างกายอี้เฉินแตกร้าวเป็นใยแมงมุมทั่วทั้งร่าง ผิวหนังค่อย ๆ หลุดลอกออกเป็นแผ่นๆ เหมือนกับผลัดเปลี่ยนผิวหนัง

น้ำแร่รอบตัวหมุนวนอย่างบ้าคลั่งเข้าผสานเติมเต็มสิ่งที่อี้เฉินขับออกมา น้ำแร่เข้าไปเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย

อี้เฉินทนความเจ็บปวดแสนสาหัส ทุกครั้งที่ ชำระล้างร่างกายเปลี่ยนไขกระดูกสำเร็จจะเหมือนเกิดใหม่

อี้เฉินทนอยู่ถึง7วันกว่าขั้นตอนผลัดเปลี่ยนจะสำเร็จ น้ำแร่ในบ่อ ยุบลงไปอย่างมาก

แต่ยังเพียงพอให้อีกหลายคนชำระล้างผลัดเปลี่ยนไขกระดูก ได้

อี้เฉินลืมตาตื่นอีกครั้ง เขาเหมือนได้เกิดใหม่ ศักยภาพเพิ่มขึ้นอีกระดับ กายาเปล่งประกายเหมือนผิวกายเขาอ่อนเยาว์ลงไป

อาการบาดเจ็บภายในของเขาหายสนิท

อยู่ ๆ วิหารใต้น้ำแร่ก็สั่นไหวอย่างรุนแรงเหมือนมันเรียกหาอี้เฉินให้เข้าไปหา
อี้เฉินดำดิ่งลงไปไม่รอช้า ทันที ที่เข้าไปแตะวังวิหารน้อย หลังนั้น

เหมือนเขาถูกดูดเข้าไปในวิหาร ภายในห้องโถงใหญ่ มีโลงศพสองโรง แกะสลักอย่างสวยงาม ด้านหนึ่งเป็นรูปมังกร

ส่วนอีกด้านเป็นรูปหงส์เหมือนโลงศพทั้งสองท่านนี้คงจะเป็นผู้สูงศักดิ์

จากที่ไหนสักแห่งเหตุใดจึงมาอยู่ในที่แบบนี้อี้เฉินแปลกใจอย่างมาก หรือกลุ่มคนพวกนี้เป็นคนของดินแดนแห่งนี้

อี้เฉินเอามือไปแตะที่โลงศพมังกร อยู่ ๆ ภาพเวลาก็ไหลย้อนทำให้อี้เฉินเห็นสงครามครั้งใหญ่ ไม่รู้ผ่านมากี่ร้อยปีกี่หมื่นปี

แต่ที่นี่เป็นดินแดนร้อยแคว้นอย่างแน่นอน เขามองเห็นดวงจันทร์สีดำ รอยอยู่ในสงครามครั้งใหญ่

รอบบริเวณเหมือนถูกความมืดกลืนกิน มีเพียง จอมยุทธ์สองคนที่ค่อยปกป้องดินร้อยแคว้น อย่างไร้ความหวัง

เหล่าศัตรูนั้นมีมากมายเหลือเกินการต่อสู้รุนแรงอย่างมาก แผ่นดินพังทลาย ท้องฟ้าล่มสลายไม่สมานกลับดั้งเดิม
เลือดของพวกเขาทั้งสองอาบย้อมแผ่นดิน ร้อยแคว้น
สังเวยชีวิตตัวเองเพื่อสู้ศึกครั้งนี้ จนกว่าชีวิตจะดับศูนย์

อี้เฉินอยากรู้ความเป็นมาให้มากกว่านี้ เขาเหมือนเห็นประวัติศาสตร์บรรพกาลของดินแดนร้อยแคว้น
อี้เฉินลองแตะโลงศพหงส์ดู หมายมั่นอยากรู้ประวัติศาสตร์ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ภาพกาลเวลาค่อย ๆ ไหลย้อน เขาเห็นหญิงสาวอุ้มท้อง ไม่นานนางอุ้มเด็กหญิงคนหนึ่งไว้
ท้องฟ้ารอบทิศเหมือนถูกความมืดกลืนกิน ควันไฟสงครามรอยคลุ้ง ขี้เถ้าปลิวว่อนเมืองหลวงใหญ่

นางบอกลาลูกของนางก่อนจะไปทำสงครามครั้งใหญ่ เหมือนเด็กหญิงคนนั้นจะถูกส่งตัวไปที่ไหนสักแห่ง

รอบบริเวณมีเพียง ประตูหินบานใหญ่รอยอยู่บนท้องฟ้า เด็กหญิงคนนั้นถูกส่งตัวจากไป จากดินแดนแห่งนี้

พระราชวังใหญ่ถูกทำลายจนสิ้น ชายหนุ่มสวมใส่อาภรณ์คล้ายกับจักรพรรดิผู้ปกครองดินแดน เขาอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมกอด

ก่อนคำรามลั่นฟ้า แผ่นดินยังพังทลายเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนที่เขาจะสลายหลอมรวมไปกับฟ้าดินสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นมา

อี้เฉินรู้สึกหวั่นวิตก หรือว่าจะมีสงครามอีกในไม่ช้า สงครามในภาพนั้นรุนแรงอย่างมากแม้แต่เขายังรู้สึกหวาดกลัว