ถุงมือฟ้าประทาน

สินชัยรีบหันกลับไปมองด้านหลัง พบว่าผู้หญิงในชุดขาวเมื่อครู่ไม่อยู่แล้ว ถึงฉากด้านหลังจะค่อนข้างมืดเพราะไร้แสงสว่างจากหลอดไฟ แต่ยังพอเห็นได้รำไรผ่านเเสงจากดวงจันทร์ด้านนอกที่สาดเข้ามาตรงช่องลม“สงสัยทำงานเหนื่อยเกินไป คงเห็นภาพหลอนเอง” สินชัยปลอบใจตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นอัตราการเต้นของหัวใจกลับถี่ขึ้น กอปรกับบรรยากาศฝนตกฟ้าร้อง เสียงฟ้าที่ผ่าลงมาเป็นระยะ ไฟดับบ้านมืดแบบนี้อย่างกับหนังสยองขวัญที่เคยดูสินชัยไม่กล้าแช่อยู่ในห้องน้ำมืดๆ นานนัก รีบบ้วนปาก หยิบผ้าขนหนูแล้วออกจากห้องน้ำชั้นล่าง เดินขึ้นบันไดไปชั้นบนบ้านของสินชัยเป็นบ้านสองชั้น ชั้นบนเป็นที่พักอาศัยส่วนชั้นล่างมีไว้สำหรับให้ลูกค้านั่งรับประทานอาหาร ทั้งด้านนอกหน้าบ้านรวมถึงด้านใน ดังนั้นทุกครั้งที่อยากจะเข้าห้องน้ำ จำเป็นต้องเดินลงบันไดมาชั้นล่างเสียงฟ้าร้องยังดังไม่ขาดสาย กอปรกับบันไดเป็นบันไดไม้ เวลาเดินจะได้ยินเสียง'แอ๊ด...แอ๊ด...แอ๊ด'ฟังดูน่าสยดสยองสั่นประสาทเมื่อก่อนสินชัยไม่คิดอะไรเกี่ยวกับบันไดไม้อันนี้ แต่พอได้เห็นผู้หญิงในชุดขาว ถึงจะเป็นแค่ชั่วครู่หนึ่งแต่เขากลับรู้สึกหวาดกลัว ถึงขั้นคิดว่ามีคนเดินตามมาข้างหลังและบันไดไม้อันนี้ยังเป็นแบบเก่า สามารถมองลงไปข้างล้างได้ผ่านหว่างขา และในตอนเที่ยงคืนตามที่คนโบราณเชื่อ ไม่ควรก้มมองลงไปข้างล่าง ไม่งั้นอาจเจอดวงตาคู่หนึ่งจ้องกลับด้วยความไม่พอใจในระหว่างที่เดินขึ้นชั้นบน สินชัยดันทำผ้าขนหนูที่พาดบ่าร่วงลงตรงขา ต้องโน้มตัวลงมาเก็บขึ้นไปจังหวะนั้นที่สินชัยก้มลงไปเก็บผ้า มีเท้าสีขาวซีดเปลือยเปล่ายืนอยู่บนบันไดขั้นถัดไปเป็นเท้าขนาดเล็ก บอบบาง ดูก็รู้ว่าเป็นเท้าของผู้หญิง เล็บดำสกปรก เล็บถูกเย็บเป็นรอยเหวอะ แถมยังเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา หยดลงบันใดไปชั้นล่าง กระทบพื้นกระเบื้องอย่างแผ่วเบา“กลิ่นเหี้ยอะไรวะ เหม็นชะมัด สงสัยหนูแม่งตายแน่เลย พรุ่งนี้ต้องให้ไอ้เจษไอ้ปิงทำความสะอาดหน่อยแล้ว” สินชัยบ่นกับตัวเอง หลังจากหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเสร็จ เขาเดินขึ้นบันไดชั้นบน เหยียบเลือดสีแดงสดของใครก็ไม่รู้ที่ยืนอยู่ตรงขั้นบันไดถัดไปเมื่อครู่ แต่ด้วยความตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ในห้องน้ำ สินชัยไม่แม้แต่ก้มดูเท้าตัวเอง“ช้าจริง ทำอะไรของพี่อยู่เนี่ย”พอขึ้นมาถึงชั้นบน สินชัยถูกแฟนสาววัย 20 ปีบ่นออด ถึงเขาจะมองไม่ค่อยเห็นหน้าเพราะไฟดับ แต่ฟังจากน้ำเสียงคงไม่พอใจอยู่หลายส่วน“ก็ไฟดับ จะให้อาบน้ำแปรงฟันเร็วได้ยังไง”“ไม่รู้แหละ ฉันรอจนแห้งแล้ว ถ้าพี่อยากก็ทำให้มันมีน้ำเองแล้วกัน” หนิงค่อนข้างไม่พอใจ เพราะก่อนนอนทุกคืนหล่อนต้องโดนชายวัยกลางคนทำการบ้านสักหนึ่งข้อ ถึงจะหลับฝันดี“ได้ๆ เดี๋ยวพี่จะทำให้เอง” กล่าวจบสินชัยโยนผ้าขนหนูไว้บนพื้นห้อง ถอดกางเกงบ๊อกเซอร์ออก โน้มตัวลงไปนอนทาบร่างแฟนสาววัย 20 ปีถึงแก่แต่ยังมีน้ำยา ยิ่งมีเมียเด็กไอ้หนูยิ่งคึกคัก อยากกินน้ำหวานทุกคืนสินชัยเริ่มโลมเลียแฟนสาวอายุน้อยกว่า ทุกซอกทุกมุมของหล่อนเขารู้ถึงจุดอ่อน รู้ว่าตรงไหนจะทำให้ถึงสวรรค์ขณะขยับร่างกายบนเตียง สินชัยอดกล่าวไม่ได้ว่า“กลิ่นอะไรเหม็นแปลกๆ เหมือนหนูตายร้อยวันเลย”“กลิ่นอะไร...อย่าบอกนะว่าพี่กำลังพูดถึงฉัน!”“เปล่าจ้า พี่จะว่าหนิงได้ยังไงละ หนิงน่ะหอมจะตาย”“ก็ลองว่าดูสิ เดี๋ยวแม่จะบิดคอให้หัก”“ฮ่าฮ่า กลัวแล้วจ้า”“กลัวจริงเหรอ”“จริงสิจ้ะ”“แล้วถ้าแบบนี้ละกลัวหรือเปล่า”หนิงที่นอนอยู่บนเตียงดันตัวขึ้นมา ใช้สองมือรวบคอชายวัยกลางคน เป็นจังหวะเดียวกับที่สินชัยได้กลิ่นเหม็นฟุ้งปะทะจมูกเต็มแรง ทำเอาสำลักไปสองสามทีกำลังจะถามว่าได้แปรงฟันไหมวันนี้ แต่แสงสว่างจากสายฟ้าแลบด้านนอกสาดเข้ามาผ่านบานหน้าต่างห้องพอดิบพอดี เห็นใบหน้าขาวซีดอยู่ในชุดสีขาวเปียกปอน นัยน์ตาคู่นั้นไร้ซึ่งความรู้สึก ประหนึ่งวิญญาณอาฆาต กำลังเผยรอยยิ้มนุ่มละมุน ดูดเลียริมฝีปากกับเขา“อ๊าากกก!!” สินชัยตะโกนเสียงดังลั่นบ้าน พยายามตะเกียกตะกายออกไปจากวิญญาณร้าย แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ เพราะเอวถูกล็อกไว้โดยขาขาวซีด“กลัวเหรอ....” เสียงเล็กๆ กระซิบแผ่วที่ข้างหู มันเย็นเยียบ ประหนึ่งน้ำเย็นถูกเทลงมา อีกทั้งริมฝีปากที่กำลังดูดดื่มก็มีหนอนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด สินชัยตาเบิกโพลง ต้องการหนีออกไปจากบนเตียง พยายามใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่เขากลับไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ อีกทั้งมือที่จับคอเริ่มออกแรงบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ สักพักได้ยินเสียง'กร็อบ'คอของสินชัยถูกหักจนผิดรูป....................“แฮ่กๆ” สินชัยตื่นขึ้นมาอีกวัน ตอนหกโมงเช้าตรู่ แสงสว่างจากแสงแรกของวันสาดเข้ามาผ่านบานหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดม่าน พบว่าตอนนี้หนิงกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง นอนข้างเขา ไม่ใช่ผู้หญิงขาวซีดอย่างเมื่อคืน“ฝันเหรอวะ...” นั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่สินชัยคิดออก บางทีอาจเพราะเหนื่อยเกินไป ถึงได้ฝันเรื่องน่ากลัวแบบนี้สินชัยปลอบใจตัวเองอีกครั้ง นึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็กลัวไม่หาย ไม่กล้านอนบนเตียงนานโดยเฉพาะกับแฟนเด็ก กลัวว่าจะเห็นหน้าเธอเป็นผีนั่น แล้วโดนหักคอตายชายวัยกลางคนลุกขึ้นจากเตียง ลงไปอาบน้ำเตรียมจ่ายตลาดซื้อของเข้าร้าน แต่เขาดันไม่สังเกตเลยว่า เท้าที่ควรจะสะอาดเพราะอาบน้ำเมื่อคืน ดันเปรอะเลือดแห้งกรัง...............คืนวันที่ 2 ร้านหมูกระทะศรีอัมพร หลังจากเจมส์แอบติดสิ่งของอัปมงคลไว้ในร้านหนิงบังเอิญปวดฉี่ขึ้นกลางดึก มองเวลาที่หัวเตียงพบว่าตีสองแล้ว เธอควรจะนอนหลับฝันดีเพราะได้ทำกิจกรรมก่อนนอน แต่คืนนี้ไอ้แก่วัยกลางคนกลับไม่อยากทำ บอกว่าเหนื่อยอยากนอนเสียอย่างนั้น“ไอ้บ้าเอ้ย แบบนี้สินะเขาถึงบอกว่ามีผัวแก่สบาย แต่ไม่สนุกต้องแอบมีเด็กไว้กิน” หนิงบ่นจนพอใจ ลุกขึ้นยืนจากที่นอนแล้วลงมาชั้นล่างหลังจากทำธุระในห้องน้ำเสร็จเธอเดินออกมาหน้าร้าน หยิบเก้าอี้มานั่ง จุดไฟแช็กสูบบุหรี่ พลางมองถนนเส้นนี้ยามค่ำคืนซอยกระถินเวลานี้มีรถมอเตอร์ไซค์วิ่งบ้างเป็นบางครั้ง แต่ไม่ถึงกับเงียบมาก โดยเฉพาะที่นี่คือเมืองพัทยา คนส่วนใหญ่จึงใช้เวลากลางคืนมากกว่ากลางวันครืด...ครืด...ครืด...ครืด...เสียงเหมือนอะไรบางอย่างถูกลากเสียดสีกับพื้นจนส่งเสียงดัง ทำให้หนิงอดไม่ได้ที่ต้องหันมองถนน แม้จะดึกดื่นตีสองแต่ยังมีแสงไฟจากข้างทาง พอให้มองเห็นได้รำไร เสียงครืด ครืด...ครืด เหมือนมีอะไรถูกลากบนพื้นไม่ใช่อะไรอื่น แต่เป็นแผ่นไม้เก่าๆ ถูกดันไปข้างหน้ามีชายพิการนอนอยู่บนแผ่นไม้ ขาสองข้างถูกตัดขาดจนถึงหัวเข่า สวมเสื้อขาดวิ่นสีน้ำตาล ใช้สองมือที่ยังดีอยู่เอื้อมไปด้านหน้าแล้วจับพื้น ดันตัวเองที่อยู่บนแผ่นไม้ไปอย่างช้าๆ“ไอ้ขอทานเอ้ย มึงพึ่งเสร็จจากงานหรือไงวะ ไอ้เหี้ยไปตายซะไป!” หนิงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหน้าร้าน เป่าควันจากปาก ก่อนจะโยนก้นบุหรี่ไปที่ชายพิการบนถนนโยนเสร็จหนิงไม่มัวยืนมอง เดินกลับเข้าไปในบ้าน เปิดตู้แช่หาน้ำดื่มเย็นๆ กินให้ชุ่มคอ ทว่าเสียงครืด...ครืด...ครืด ยังดังให้ได้ยิน“ไอ้เหี้ยเอ้ย มึงจะลากทั้งคืนแบบนี้เลยหรือไงวะ ทำไมมึงถึงไม่ทำล้อวะ จะได้ไม่หนวกหูคนอื่นเขา!” หนิงสบถเสียงดังด้วยความไม่พอใจ รีบปิดฝาน้ำดื่มกำลังจะออกไปด่าขอทานที่เห็นหน้าร้าน ทว่าจังหวะนั้นเอง อยู่ๆ เสียงครืดคราดก็หายไป“มึงคิดว่ามึงจะรอดจากกูเหรอไอ้เวร ถ้าหากพรุ่งนี้กูเจอมึงอีกนะ กูจะสั่งให้เด็กในร้านทุบตีให้มึงพิการซ้ำสอง ดูสิว่ามึงจะใช้มือโง่ๆ นั่นคลานได้อีกไหม!” หนิงอมยิ้มหน่อยนึงเมื่อได้ระบายอารมณ์ กำลังจะหมุนตัวกลับขึ้นไปชั้นสอง แต่แล้วมีมือคู่หนึ่งได้คว้าขาเธอไว้!หนิงตัวสั่นเทาตามสัญชาตญาณ ค่อยๆ หันหน้ามองต้นขาตัวเอง ดวงตาต้องเบิกโพลง เพราะมือคู่นั้นที่จับขาของเธอ เป็นของชายพิการที่เห็นอยู่หน้าร้านเมื่อครู่!วินาทีนั้นหล่อนรีบสลัดขา วิ่งขึ้นไปบนชั้นสองทันที ปิดประตูลงกลอนเสียงดังปัง เข้าไปมุดอยู่ใต้ผ้าห่ม สวดมนต์งึมงำทว่าเสียงครืด...ครืด...ครืด ยังคงตามมาหลอกหลอน ดังตั้งแต่ชั้นล่าง ค่อยๆ คลานเสียดสีกับบันไดไม้ จนมาถึงหน้าประตูห้อง...เสียงยิ่งเข้ามาใกล้หนิงยิ่งสวดมนต์ไม่เป็นภาษา มือไม้สั่นเทาไปหมด หวาดกลัวจนต้องรีบปลุกคนข้างๆ ให้ตื่นขึ้นมาแต่สินชัยกลับนอนนิ่ง หลับลึกปลุกเท่าไหร่ก็ยังไม่ตื่น“ไอ้แก่เอ้ย มึงจะนอนอะไรหนักหนาวะ แม่งเวลากูต้องการพึ่ง ก็พึ่งไม่ได้เลยนะมึง”เสียงดังครืด....ยังคงดังที่หน้าประตูไม่หยุดหย่อน คล้ายกับคนที่อยู่ข้างนอกต้องการเข้ามาข้างใน แต่ไม่สามารถเอื้อมมือถึงลูกบิดประตู ทำให้เกิดเสียงตรงประตูไม่หยุดนอกจากเสียงไม่เสียดสีกับพื้น ตอนนี้ยังมีเสียงปัง ปัง ปัง เพิ่มเข้ามา คล้ายกับมีใครเอาหัวกระแทกบานประตูซ้ำๆ ต้องการเข้ามาให้ได้แต่เสียงตรงหน้าประตูดังอยู่ได้ไม่นานก็เงียบไป หนิงต้องถอนหายใจโล่งอก คืนนี้รอดแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะทำบุญตักบาตรพระ ล้างซวยสิ่งอัปมงคลออกไปแต่อย่างใดก็ตามแทนที่จะเป็นเสียงจากหน้าประตูหนิงกลับได้ยินเสียงจากภายในห้องแทน เป็นเสียงคนลุกจากเตียง กำลังเดินไปตรงหน้าประตู เสียงย่ำเท้าฟังดูแปลกๆ คล้ายกับมีน้ำอยู่เต็มฝ่าเท้า“อย่านะพี่...” หนิงคิดว่าคนที่ลุกขึ้นไปต้องเป็นสินชัย แฟนแก่วัยกลางคนแต่อย่างใดก็ตามเมื่อเธอออกจากผ้าห่ม คนที่ยืนอยู่กลับไม่ใช่สินชัยแต่เป็นผู้หญิงชุดขาว ผมยาวสีดำ เท้าเปลือยเปล่า มีเลือดสดๆ ไหลรินเป็นรอยเท้าหล่อนเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดประตู ประตูห้องถูกเปิดอย่างช้าๆ ทำให้หนิงเห็นสิ่งที่รออยู่ตรงหน้าประตูได้อย่างถนัดตา ชายพิการที่นอนอยู่บนแผ่นไม้ กำลังดูดก้นบุหรี่ของเธอพลางแสยะยิ้มให้!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่26 คืนต้องผวา

นิยายแนะนำ

ถุงมือฟ้าประทาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่26 คืนต้องผวา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้