กำเนิดราชันย์แห่งจอมเวท

     ดวงตาของแอเรียสตอนนี้เต็มไปด้วยความเย็นชา เขาสำรวจไปที่ร่างไร้ศีรษะของสองนักเวทที่เขาพึ่งลงมือสังหารไป  สิ่งที่เขาสงสัยคือในเมื่อผู้ที่คิดทรยศเป็นผู้คนในตระกูลแล้วพวกมันจะแยกแยะได้เช่นไรว่าผู้ใดคือพวกเดียวกันหรือว่ามันจะใช้การจดจำใบหน้า แต่ผู้คนในตระกูลสการ์เชียก็มีอยู่นับร้อยคงเป็นเรื่องยากที่จะแยกแยะ  ทันใดนั้นแอเรียสก็มองเห็นที่หลังมือของพวกมันทั้งสองขีดเอาไว้ด้วยสัญลักษณ์รูปดวงตาสีดำ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าพวกมันแยกแยะกันด้วยสิ่งใด

     แอเรียสถอดแหวนมิติในมือของพวกมันออกมา  บางทีภายในอาจจะมีเบาะแสบางอย่าง  ทันใดนั้นแอเรียสก็เงยหน้าขึ้น  เสียงปะทะและแรงสั่นสะเทือนดังออกมาจากบริเวณห้องโถงใหญ่ภายในตระกูล แอเรียสสัมผัสได้ว่าส่วนหนึ่งเป็นพลังของฟาร์ฮาน  ส่วนอีกหนึ่งเป็นกระแสพลังที่เขาไม่คุ้นเคย  พลังนั้นอย่างต่ำก็คงระดับอัศวิน  ซึ่งนั่นไม่ใช่พลังของเมอร์สันอย่างแน่นอน  แม้จะรับรู้ถึงสถานการณ์อันร้ายแรงของตระกูลแต่แอเรียสก็ยังเบาใจได้บางส่วน  อย่างน้อยหากมีฟาร์ฮานอยู่มาเรียและอัลเบิร์ตคงยังปลอดภัย 

     เมื่อหันกลับไปมองร่างไร้ศีรษะของนักเวททั้งสอง แอเรียสรู้สึกว่าเขาคิดถูกแล้วที่สั่งให้โอลิเวียไปหลบอยู่ที่ชายป่าบริเวณตระกูล หากนางที่พึ่งจากดินแดนภูตสวรรค์อันงดงามมาแล้วต้องมาพบเจอภาพอันสยดสยองเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่  ภายในใจเขาก็รู้สึกผิดกับนางไม่น้อยแต่พานางพลัดพรากมาจากพ่อแม่หนำซ้ำยังต้องมาพบเจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้อีกด้วย แต่ใครจะไปรู้กันว่าเพียงแค่เขาหายไปไม่กี่วันเมืองเบอเนียร์ก็เกิดเรื่องมากมายถึงเพียงนี้

      แต่ไม่มีเวลาให้ครุ่นคิดมากนัก  แอเรียสมุ่งหน้าไปยังจุดที่เกิดการต่อสู้ในทันที  แต่ยังไม่ทันจะไปถึงไหนเขาก็พบเจอกับหญิงสาวคนหนึ่ง เขาจดจำได้ว่านางคือหนึ่งในสาวใช้ที่มีหน้าที่คอยตระเตรียมอาหารเช้าอยู่เป็นประจำ  หากจำไม่ผิดนางชื่อว่าเนล  อายุของนางไม่ห่างจากแอเรียสมากเท่าไรนัก  ระดับของนางก็เป็นเพียงระดับนักเวทฝึกหัดเท่านั้น  ที่ใกล้ๆกับเนลเป็นชายหน้าบากที่แอเรียสไม่คุ้นเคยใบหน้าของมันเลยแม้แต่น้อย  เห็นได้ชัดว่ามันเป็นคนนอกตระกูล

     ดวงตาของเนลเต็มไปด้วยความกลัว  นางกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดหวั่น  ใบหน้าเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่ไหลมาราวกับลำธาร สองมือของนางถูกรวบเอาไว้เหนือศีรษะด้วยมืออันหยาบกระด้างของชายหน้าบาก มือของชายหน้าบากทำหน้าที่ราวกับคีมเหล็กชั้นดี  ไม่ว่าเนลจะดิ้นหนีเท่าใดก็ไม่อาจหลุดรอดไปได้ เสื้อผ้าของเนลเต็มไปด้วยร่องรอยฉีกขาดจนแทบจะมองเห็นถึงของสงวนที่หญิงสาวควรจะปกปิด

     “ ร้องไปเลย!! ข้าชอบ..ข้าชอบเสียงกรีดร้องของเจ้า  มันช่างสร้างความสำราญให้แก่ข้าผู้นี้เสียจริงฮ่าๆๆๆ “

     ชายหน้าบากหัวเราะออกมาอย่างกักขฬะ ดวงตาของมันไม่ได้ปกปิดความหยาบคายและความหื่นกระหายเอาไว้เลยแม้แต่น้อย  ลิ้นของมันเลียไปที่ริมฝีปากอย่างเคยชิน  มันมองไปยังใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังสะอื้นไห้โดยไม่มีความสงสารใดๆ สำหรับมันแล้วเสียงกรีดร้องของเหยื่อช่างเป็นสิ่งที่กระตุ้นอารมณ์ของมันเป็นอย่างดี 

     “ ได้โปรดได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ! “ 

     เนลพูดวิงวอนออกมาด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ  นางเป็นเพียงระดับนักเวทฝึกหัดเท่านั้นไม่มีแม้แต่พลังใดๆจะไปต่อกรกับเจ้าเดนมนุษย์ที่เป็นระดับผู้ใช้มนตราแม้แต่น้อย  ในที่สุดนางก็รับรู้ว่าต่อให้ขอร้องมากเพียงใดเจ้าเดนมนุษย์ผู้นี้ก็ไม่มีทางปล่อยนางไป  หากให้นางเสียความบริสุทธิ์ให้กับคนหยาบช้าแบบมันสู้ให้นางตายไปเสียยังดีกว่า ฟันของนางกัดไปที่ลิ้นจนโลหิตเริ่มไหลรินออกมา  นางไม่คิดเลยว่ามันจะเจ็บมากถึงเพียงนี้  นางกลั้นใจก่อนจะใช้ฟันของนางกดลงไปยังลิ้นอันอ่อนนุ่มอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดและความเค็มของหยดเลือดเริ่มคละคลุ้งในปาก  นางตั้งใจจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดเพื่อปลิดชีพของตัวเอง อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนความเจ็บปวดกับการถูกขืนใจจากมัน 

     “ ข้าก็ชอบฟังเสียงกรีดร้องของเดรัจฉานแบบเจ้าเช่นกัน“

     เสียงอันแผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา  เสียงอันแผ่วเบาที่ดังขึ้นด้านหลังของชายหน้าบากราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต มันไม่ทันแม้แต่จะรู้สึกตัวว่ามีใครลอบเข้ามาจากด้านหลังของมัน  มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนผู้นี้คือใคร  แต่สิ่งที่มันรับรู้คือรสชาติของโลหะอันเย็นเยียบที่เสียบทะลุจากด้านหลังของมันจนมาถึงด้านหน้า  ลำไส้และอวัยวะภายในของมันถูกตัดขาดเป็นสองท่อน หนังท้องของมันเปิดออกพร้อมกับโลหิตกองใหญ่ที่ไหลออกมาพร้อมกับลำไส้ของมัน  กลิ่นคาวเลือดอันน่าสะอิดสะเอียนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ 

     “ อ๊ากกกก… ข้าจะฆ่าเจ้า !!“

     แม้จะเจ็บปวดจนแทบขาดใจแต่สติของมันยังคงไม่ขาดไป  มันกรีดร้องออกมาเจ็บปวดและความแค้น ความเจ็บปวดนี้เป็นสิ่งที่มันไม่เคยได้รับมาก่อนเลยในชีวิต มันเคยคิดว่าบาดแผลที่ใบหน้าคือสิ่งที่เจ็บปวดในชีวิตของมันแต่วันนี้มันรู้แล้วว่ามันคิดผิด  มันพยายามก้าวเดินไปด้านหน้าเพื่อถอนใบดาบออก  แต่ร่างกายของมันกลับไม่ฟังคำสั่งของสมอง  แม้จะโกรธแค้นแต่ขามันกลับสั่นพับๆราวกับลูกสุนัขที่ตากฝน หมอกแห่งความกลัวเริ่มครอบงำจิตใจของมันอย่างช้าๆ

     “ เจ้าชอบฟังเสียงกรีดร้องไม่ใช่รึยังไง  ร้องออกมาสิเจ้าเดรัจฉาน “

     เสียงของแอเรียสเต็มไปด้วยความเย็นชา  การขืนใจหญิงสาวคือหนึ่งสิ่งที่เขาเกลียดชัง  โดยเฉพาะการกระทำของเจ้าเดนมนุษย์ผู้นี้  คมดาบอสูรมายาที่ตวัดอีกครั้งหั่นร่างของชายหน้าบากจนแยกออกเป็นสองส่วน  ไม่มีความปราณีแม้แต่เศษเสี้ยวสำหรับมัน  ดวงตาของชายหน้าบากเบิกกว้าง มันทำได้เพียงกรีดร้องออกมาไม่เต็มไปเสียงก่อนที่ร่างของมันจะถูกแยกออกเป็นสองส่วน 

     แต่ไม่มีเพียงเสียงของชายหน้าบากเท่านั้น  เนลเอามือปิดไปที่ปากของตัวเองพลางกรี๊ดร้องออกมา ภาพเช่นนี้สำหรับสตรีเช่นนางช่างดูสยดสยองนัก  แม้จะรู้สึกโล่งใจที่มีผู้สังหารเจ้าเดนมนุษย์นั่นไปแต่ดวงตาของนางปิดแน่นอย่างหวาดกลัว  นางไม่รู้ว่าผู้ที่ลงมือด้วยความโหดเหี้ยมนี้คือผู้ใด  เพราะยามที่แอเรียสแทงดาบเข้ามาจากด้านหลังนั้นเขาถูกชายหน้าบากที่มีส่วนสูงกว่าสองเมตรบดบังจนเกือบหมด

     ผ้าคลุมผืนหนึ่งถูกโยนมายังร่างของเนล นางสะดุ้งด้วยความตกใจราวกับมีผู้จะพรากเอาชีวิตนาง แต่เมื่อได้สตินางก็รู้ว่านี่เป็นเพียงผืนผ้าคลุมอันอ่อนนุ่มเท่านั้น นางรีบใช้ผ้าคลุมปกปิดส่วนของเสื้อผ้าที่ฉีกขาดอย่างรวดเร็ว  

     “ เจ้าชื่อเนลใช่ไหม..เนลรีบไปหาที่ปลอดภัยซ่อนตัวซะ  หรือไม่ก็จงรีบออกไปจากที่นี่ “

     น้ำเสียงแม้จะดูมีความเย็นชา  แต่น้ำเสียงอันคุ้นเคยนี้กลับให้ความรู้สึกอันอบอุ่น เนลเงยหน้าขึ้นก็พบว่าชายที่ช่วยเหลือนางคือผู้ที่ลือกันว่าตายไปแล้ว  ราวกับนางเห็นวิญญาณในตอนกลางวัน แม้ใจจะมีนับล้านขอบคุณอยากจะเอ่ยกับชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิต  แต่นางก็ทำได้เพียงอ้าปากค้างเท่านั้น  รู้ตัวอีกทีแอเรียสก็หายตัวไปเสียแล้ว

     แอเรียสราวกับมัจจุราชอันดำมืด ยิ่งเห็นการทรยศของผู้คนในตระกูลมากเพียงใดรังสีฆ่าฟันของเขายิ่งเพิ่มมากขึ้น  การทรยศเหล่านี้มันพาให้นึกถึงครั้งที่เขาถูกเรนเดลทรยศหักหลัง  ราวกับบาดแผลภายในใจของเขามันถูกขยี้ซ้ำ  ไม่มีการไถ่ถามหรือพูดคุยใดๆ  เพียงแค่เห็นสัญลักษณ์รูปดวงตาสีดำที่ฝ่ามือดาบอสูรมายาในมือของแอเรียสก็ฟาดฟันลงบนร่างของพวกมันทันที  กว่าจะรู้ตัวเขาก็เข่นฆ่าไปเก้าคนแล้ว  และในจำนวนผู้คนที่เขาฆ่าไป  มีหกคนที่ไม่ใช่คนของตระกูลสการ์เชีย  นี่ทำให้แอเรียสรับรู้ได้ว่าการทรยศครั้งนี้ต้องมีผู้ที่อยู่เบื้องหลังเมอร์สันเป็นแน่  เพราะลำเพียงแค่นักเวทระดับนักรบแบบมันคงไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ได้แน่ 

    ในที่สุดแอเรียสก็มาถึงห้องโถงใหญ่ของตระกูล แต่บัดนี้สภาพของมันเปลี่ยนไปจนแทบจะจดจำเค้าโครงเดิมไม่ได้  ข้าวของถูกพังทำลายอย่างไม่มีชิ้นดี  โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ที่เคยวางไว้บริเวณห้องโถงบัดนี้มันกลายเป็นเศษไม้หักๆกับก้อนถ่านสีดำ รูปวาดอันงดงามที่เคยถูกแขวนเอาไว้มันกลายเป็นเพียงเศษกระดาษเท่านั้น  และห้องโถงใหญ่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะกว้างกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อผนังสามด้านของมันถูกทำลายจนแทบจะไม่มีชิ้นดี 

    ภายในห้องโถงแอเรียสเห็นผู้คนจำนวนมากมีทั้งคนที่เขาคุ้นตาและคนที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน  แอเรียสกวาดสายตาไปสำรวจเหล่าผู้คน  แอเรียสถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าสามคนที่เขาเป็นห่วงยังคงปลอดภัยดี  แม้จะตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ก็ตาม 

     การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด  สองฝั่งถูกแยกจากกันอย่างชัดเจน  ด้านหนึ่งมีฟาร์ฮานเป็นแกนนำหลักในการปะทะ ที่ด้านข้างของฟาร์ฮานคือคานล์พ่อบ้านประจำตระกูล  ดูเหมือนแขนข้างหนึ่งของคานล์จะหักแต่เขากลับไม่แสดงร่องรอยความเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย แอเรียสไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคานล์นั้นเป็นถึงระดับนักรบขั้นที่เก้าที่พลังเกือบจะเข้าสู่ระดับอัศวิน พลังระดับนี้เหตุใดจึงมาเป็นเพียงพ่อบ้านในตระกูลแอเรียสเองก็ไม่อาจจะทราบคำตอบ  ด้านหลังฟาร์ฮานมีอัลเบิร์ตที่กำลังร่ายเวทพสุธาออกมาคุ้มกัน มาเรียกำลังรักษาทหารของตระกูลผู้หนึ่งที่กำลังได้รับบาดเจ็บ 

    อีกฝากฝั่งเป็นบุคคลที่แอเรียสไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เมอร์สันกับลูกชายทั้งสองของมันที่กำลังหดหัวอยู่หลังบิดา  แต่ที่แอเรียสแปลกใจมากที่สุดคือนักเวทระดับอัศวินขั้นสองที่กำลังปะทะกับฟาร์ฮาน นักเวทผู้นี้คลุมเอาไว้ด้วยผ้าคลุมดูลึกลับแต่รูปร่างของนางก็ทำให้เข้าใจได้ว่าคือผู้หญิง  และรอบกายนางยังมีนักเวทระดับนักรบอีกสี่คนยืนอยู่ด้วย  แม้พลังของฟาร์ฮานจะเหนือกว่าหญิงสาวลึกลับผู้นั้นแต่มันก็เป็นเพียงแค่ขั้นเดียวเท่านั้น  แต่เมื่อวัดด้วยจำนวนคนกับพลังแปลกๆของหญิงสาวแล้วมันจึงทำให้โอกาสชนะในการต่อสู้เอนเอียงไปทางฝั่งของหญิงสาวเสียมากกว่า