หลังจากคืนที่ได้เห็นฉากสัมพันธ์สวาทในห้องพักคนงาน พราวฟ้าก็ไม่สามารถมองโลกของคฤหาสน์นี้เหมือนเดิมได้อีกต่อไป ความรู้สึกอยากรู้อยากลองเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง มันเป็ความกระหายที่จะได้ัักับแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เธอได้เห็น
วันรุ่งขึ้น พราวฟ้าตัดสินใจเริ่มเกมของตัวเอง เธอเลือกเสื้อผ้าที่เผยผิวเล็กน้อยแต่ยังดูไม่น่าเกลียดเกินไป—เสื้อเชิ้ตผ้าบางเบาที่เผยให้เห็นเนินอกอ่อนเยาว์เล็กน้อยกับกางเกงขาสั้นสีขาวที่ขับผิวขาให้ดูยาวเรียว เธอปล่อยผมยาวสลวยและแต่งหน้าเพียงบางเบา เธอเดินลงมายังสวนด้านซ้ายที่โอบล้อมเรือนกระจก เธอรู้ดีว่านี่คืออาณาเขตของคนสวนฝาแฝด อ้น และ อั๋น
ทันทีที่เธอเดินเข้าใกล้บริเวณไม้ใหญ่ อ้น ก็ปรากฏตัว เขาใช้จอบขุดดินอยู่ใต้ร่มเงาของต้นหูกระจงเหงื่อซึมตามแผ่นหลังและแขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามที่แข็งแรง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา สายตาของอ้นก็สบเข้ากับพราวฟ้าทันที แววตาที่เคยเป็เพียงความสุภาพปนสงสัยในวันแรก บัดนี้กลายเป็ ความสนใจที่ชัดเจน และถูกสะกดด้วยภาพที่เห็น
พราวฟ้าทำทีเป็สำรวจดอกไม้ใกล้ ๆ แต่ทุกการเคลื่อนไหวเป็การคำนวณ—เธอเอียงตัวเล็กน้อยให้แสงแดดตกกระทบเรือนร่าง, เธอเสยผมเบา ๆ ราวกับไม่ตั้งใจ
"สวัสดีค่ะคุณอ้น" พราวฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ อ้นวางจอบลงด้วยความใเล็กน้อย เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก
"ส…สวัสดีครับคุณหนูพราวฟ้า ไม่ค่อยเห็นคุณหนูออกมาเดินเล่นแถวนี้นะครับ"
"พอดีกำลังหาดอกไม้สวย ๆ จะเอาไปจัดในห้องค่ะ" พราวฟ้าเดินเข้าใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง จนเหลือระยะห่างไม่ถึง่แขน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอโชยไปหาอ้น
"คุณอ้นดูแลสวนได้สวยมากเลยนะคะ...คงจะเหนื่อยน่าดู" สายตาของอ้นไม่สามารถละไปจากเรือนร่างของพราวฟ้าได้ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง
"ไม่เหนื่อยหรอกครับ...มันเป็หน้าที่"
พราวฟ้าโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อชมพุ่มดอกไม้ข้าง ๆ (เป็การเผยเนินอกให้เห็นมากขึ้น) "แต่แขนคุณอ้นดูแข็งแรงมากเลยนะคะ" เธอพูด พร้อมกับ แสร้งทำเป็เท้าไม่ถึง ดอกไม้ดอกหนึ่งที่อยู่สูงเล็กน้อย
อ้นเข้าใจสถานการณ์ทันที ร่างกายของเขาร้อนผ่าวจากความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ เขาเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยดินและเหงื่อมาช่วยเด็ดดอกไม้นั้น ในจังหวะที่มือของเขาัักับข้อมือของพราวฟ้าเพียงแ่เบา
เพี๊ยะ!
ทั้งพราวฟ้าและอ้นนิ่งค้าง ัันั้นไม่ได้เป็เพียงการช่วยเหลือ แต่เต็มไปด้วย กระแสไฟฟ้า ที่แล่นเข้าสู่ร่างกายของพราวฟ้า ความหยาบกร้านของิัชายชาตรีที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและดินนั้น แตกต่างจากััสุภาพของพิภพอย่างสิ้นเชิง มันคือััที่ดิบและเร้าอารมณ์อย่างที่เธอ้าจะค้นพบ
พราวฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตาอ้นทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความปรารถนาที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ แต่อ้นรับรู้ถึงสัญญาณนั้นได้ดี อ้นรีบปล่อยมือและถอยห่างไปก้าวหนึ่ง เขาหายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ขอโทษครับคุณหนู...ผมไม่ได้ตั้งใจ"
"ไม่เป็ไรค่ะ" พราวฟ้าตอบเบา ๆ แต่รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจและชัยชนะเล็ก ๆ
"ฉันคงต้องกลับไปห้องก่อนค่ะ"
เธอเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้อ้นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่เธอรู้ดีว่า เกมนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว และสายตาที่เร่าร้อนของอ้นที่มองตามแผ่นหลังของเธอไปนั้นคือคำตอบ—เขาตกเป็ เหยื่อของแรงปรารถนา ที่เธอตั้งใจปล่อยออกมา และเธอก็อยากจะพบเขาอีกครั้ง
11K
