ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ซื้อที่ปลูกผลไม้

           ด้านจิ้นสิงที่แยกกับลูกๆตรงมายังที่ว่าการเจ้าเมืองเพื่อติดต่อขอซื้อที่ดินทันที

“ที่ดินที่ท่านอยากจะซื้อนั้นถึงจะเป็นที่รกร้างมีต้นไม้ขึ้นและถนนหนทางก็ยังไม่ตัดผ่าน แต่ราคาก็ไม่ถูกหรอกนะยังคิดตามราคาพื้นที่ในเมืองหลวง” เจ้าหน้าที่เอ่ยกับจิ้นสิงออกมาที่ตรงนั้นไม่ค่อยมีใครอยากได้หรอกเพราะเป็นที่ตาบอดอยู่ด้านในที่คนอื่นถ้ามิใช่มีที่อยู่ใกล้ติดถนนแล้วล่ะก็ก็คงไม่รู้จะซื้อไปทำไม

“ไม่เป็นไรขอรับข้าทราบดีไม่ทราบว่าราคานั้น” จิ้นสิงตอบออกมาอย่างเข้าใจดีในเรื่องนี้แต่ยังไงเขาก็ยังต้องการมันอยู่ดี

“ที่ดินเราคิดไหลละ150ตำลึง ท่านต้องการเท่าไหร่หรือขอรับ”เจ้าหน้าที่ถามเขาออกมาอีกครั้งเมื่อเขาตกลงที่จะซื้ออย่างแน่นอน  **ไหล ก็คือ ไร่**

“ที่ดินทั้งหมดมีเท่าไหร่หรือขอรับ”จิ้นสิงถามออกไป ที่ดินแปลงใหญ่ถ้ามีเงินเพียงพอเขาก็อยากจะซื้อไว้

“พื้นที่ทั้งหมดประมาณ600ไหล ท่านต้องการทั้งหมดเช่นนั้นหรือ”

“แล้วทั้งหมดราคา”จิ้นสิงเอ่ยออกมา เขาอยากจะมีกระดาษมาคำนวณนักแต่ไม่ทันการเจ้าหน้าที่ตอบเขาออกมาก่อนแล้ว

“ทั้งหมดเก้าหมื่นตำลึง”เจ้าหน้าที่บอกเขาออกมาโดยไม่ต้องคำนวณทั้งสิ้น เพราะมันมีบอกในเอกสารของเขาแล้วนั่นเอง

“เก้าหมื่นตำลึง”จิ้นสิงตกใจเป็นอย่างมากกับราคาที่สูงถึงเพียงนี้ เขาจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อได้กัน

“ใช่แล้วเก้าหมื่นตำลึงหรือเก้าสิบตำลึงทอง” เขาเอ่ยย้ำจิ้นสิงออกมาอีกรอบ

“เก้าสิบตำลึงทองๆราคานี้มัน” จิ้นสิงเอ่ยกับตัวเองออกมาอย่างลังเลใจ เขาจะซื้อทั้งหมดดีไหมนะแต่ชิงเถาก็กำชับเขามาแล้วด้วยว่าถ้าสามารถซื้อได้ก็ซื้อมาทั้งหมดถ้าไม่ได้นางก็จะนำน้ำผึ้งมรกตออกประมูลอีกรอบแต่ว่าเงินจำนวนนี้ใช่ว่าในมือจะไม่มีเสียเมื่อไหร่

“ว่าเช่นไร”เจ้าหน้าที่ที่เห็นเขาเงียบเหมือนคุยกับตัวเองไปพักใหญ่จึงเอ่ยถามออกมาอีกดูทรงแล้วเขาคงอยากได้ที่มากแต่ไม่น่าจะมีเงินเยอะขนาดนั้น

           ชิงเถาที่นั่งรอคนงานไม่นานเขาก็หอบหิ้วของที่นางสั่งเข้ามาให้เต็มสองมือตอนนี้ที่ร้านเจี้ยนเฉิงคนแน่นร้านในครัวก็เช่นกันนางจึงเลี่ยงมาใช้ครัวยังร้านใหม่ที่ตกแต่งใกล้จะเสร็จแล้วแทนดีที่พวกเครื่องใช้ในครัวพวกนางซื้อเข้ามาไว้บ้างแล้ว

“วันนี้เราจะทำ4อย่างด้วยกันเจ้าค่ะพวกท่านก็ดูให้ดีถ้าสงสัยขั้นตอนไหนก็ถามได้ตลอด”ชิงเถาเอ่ยบอกพ่อครัวและแม่ครัวทั้งสามที่นางดึงตัวมาสอนทำอาหารในครั้งนี้

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทุกคนตอบรับและตั้งใจดูนางสอนอย่างตั้งใจ เนื่องด้วยอีกไม่นานร้านอาหารก็จะเปิดอย่างเป็นทางการจึงต้องมีรายการอาหารเพิ่ม

“อย่างแรกที่เราต้องทำคือเอาขนของหมูออกให้หมด”ชิงเถาเริ่มสอนทันที อย่างแรกที่นางสอนนั่นก็คือไข่พะโล้ขาหมู ขาหมูที่ต้องพิถีพิถันนางก็สอนคนงานอย่างละเอียดตั้งแต่วิธีเตรียมหมูจะมีก็เพียงน้ำซอสที่นางเตรียมไว้ให้คนงานได้ใช้โดยไม่ได้บอกสัดส่วนเท่านั้นที่เป็นความลับ

“ขาหมูต้มทิ้งไว้อย่างนั้นล่ะเจ้าค่ะอีกครึ่งชั่วยามถึงหนึ่งชั่วยามค่อยมาดูกัน อย่างต่อมาเรามาทำวุ้นเส้นกัน”ชิงเถาบอกก่อนจะเริ่มสอนให้คนงานกวนแป้งที่นางเตรียมไว้แล้วกับน้ำก่อนจะใส่ภาชนะแล้วบีบออกมาเป็นเส้นเล็กๆจริงๆนางไม่เคยทำหรอกวุ้นเส้นรู้แต่เพียงส่วนประกอบที่อยู่ข้างห่อเท่านั้นจึงลองมาปรับๆใช้ดู และก็ได้ลองทำกินที่บ้านแล้วว่าได้ผล

“เมื่อได้เส้นแล้วต่อไปเราจะเอาเส้นไปทำกุ้งอบวุ้นเส้น แล้วก็ยำวุ้นเส้นหมูยอ โดยการ” แล้วนางก็สอนคนงานไปเรื่อยๆในขั้นตอนที่ต้องใช้แรง ส่วนพวกรสชาติการปรุงรสนางจะเตรียมไว้ทั้งหมดเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นนำมันออกไปทำหรือเผยแพร่ที่อื่นได้

“ส่วนสุดท้ายที่จะสอนในวันนี้คือหมูกรอบเจ้าค่ะหมูกรอบจะกินเลยก็ได้หรือจะนำไปเป็นวัตถุดิบหลักในอาหารชนิดอื่นๆ ก็น่ากินโดยหมูกรอบเราต้องนำหมูสามชั้นมาต้ม” แล้วชิงเถาก็สอนต่อไป ตั้งแต่การต้มรอจนสุกก็ทาน้ำส้มสายชู และนำไปตากไว้ให้แห้ง

“ตากทิ้งไว้ก่อนเจ้าค่ะวันพรุ่งนี้เราค่อยมาทอดต่อ ที่ข้าสอนไปวันนี้พวกท่านพอจะจำได้หรือไม่เจ้าคะ”ชิงเถาเมื่อสอนจนจบแล้วจึงเอ่ยถามออกมายังดีที่หนึ่งในพวกเขาเขียนหนังสือได้จึงได้จดที่นางสอนไว้ให้ได้ทบทวนและยังได้จากนางที่เขียนขั้นตอนต่างๆไว้หมดแล้ว เผื่อพ่อครัวแม่ครัวคนอื่นๆที่ไม่ได้มาเรียนวันนี้จะได้เข้าใจได้ไม่ยาก

“เข้าใจขอรับ/เจ้าค่ะ”

“ดีเจ้าค่ะ พรุ่งนี้เราค่อยมาทอดหมูกรอบกันต่อและจะมีอาหารชนิดอื่นตามมาอีก พวกท่านก็เตรียมตัวให้พร้อม”ชิงเถาบอกพวกเขาออกมาก่อนที่จะปล่อยตัวพวกเขาให้กลับไปทำหน้าที่ขอตนต่อ

           จิ้นสิงที่ถูกเจ้าหน้าที่ถามออกมาสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจได้ว่าจะซื้อ ยังไงเขาก็นำเงินมาแล้วถึงใช้จนมันหมดก็ไม่น่าจะเป็นอะไรแต่ถ้าไม่ได้เอกสารโฉนดที่ดินกลับไปนี่สิเขาเป็นเรื่องแน่

“ซื้อขอรับข้าตกลงซื้อที่ทั้งหมด” จิ้นสิงเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นเมื่อตัดสินใจได้แล้ว

“ขอรับแล้วไม่ทราบว่าท่านจะสะดวกนำเงินมา” เจ้าหน้าที่ถามเขาออกมายังไม่จบดีจิ้นสิงก็เอ่ยออกมา

“วันนี้ขอรับข้าจะต้องได้เอกสารแสดงจนเป็นเจ้าของที่ดินวันนี้เลย” จิ้นสิงรีบเอ่ยบอกเขาออกมาอย่างรีบร้อน

“ถ้าเช่นนั้นก็ตกลงขอรับ”เจ้าหน้าที่ตกใจอย่างมากที่เขาเร่งรีบรวดรัดการซื้อที่ดินขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่รีรอรีบทำหน้าที่ตามขั้นตอนให้จิ้นสิงอย่างรวดเร็วไม่มีอิดออดเพราะนี่เป็นการขายในวันเดียวที่มากสำหรับเขามากๆ เลยนะหัวหน้าจะต้องให้รางวัลเขาอย่างงามแน่ๆ เผลอๆเขาอาจได้เลื่อนตำแหน่งเพราะการขายที่ดินที่มูลค่าขนาดนี้ในครั้งเดียวได้