ตำหนักหลักสำนักจันทร์กระจ่าง -ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี
แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลอดหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในตำหนักหลักของสำนักจันทร์กระจ่างส่องกระทบใบหน้าเคร่งขรึมของเหล่าผู้าุโที่กำลังนั่งล้อมวงกันอยู่บนเบาะรองนั่งสิงหราชประมุขสำนักนั่งอยู่ตรงกลาง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ สมาชิกในที่ประชุม
"ข่าวที่พวกเราได้รับมานั้น...เป็ความจริง" สิงหราชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง "นิกายมาร...ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งแล้ว"
สิ้นเสียงของสิงหราชบรรยากาศในตำหนักก็พลันตึงเครียดขึ้นมาทันทีเหล่าผู้าุโต่างพากันถอนหายใจเฮือกใหญ่ บางคนถึงกับกำหมัดแน่นใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความหวาดกลัว
"นิกายมาร! พวกมันยังไม่ตายกันหมดอีกหรือ!?" ผู้าุโท่านหนึ่งอุทานออกมาด้วยความใ
"ใช่...พวกมันซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมานานนับพันปี... และบัดนี้...พวกมันก็พร้อมที่จะกลับมาสร้างความวุ่นวายให้กับโลกของผู้บำเพ็ญเพียรอีกครั้งแล้ว"สิงหราชกล่าว
"แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดีขอรับท่านเ้าสำนัก? พวกมันแข็งแกร่งเกินไป...ครั้งสุดท้ายที่พวกมันปรากฏตัวขึ้น... สำนักของเราเกือบจะล่มสลาย!"ผู้าุโอีกท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
สิงหราชหลับตาลงช้าๆภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขาเขาจำได้ดีถึงความโหดร้ายของนิกายมาร การเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์การทำลายล้างสำนักต่างๆ อย่างไร้ความปรานี
"พวกเราจะต้องเตรียมพร้อมรับมือกับพวกมัน"สิงหราชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "ข้าได้ส่งคำสั่งไปยังสำนักต่างๆทั่วทั้งแคว้นแล้ว ให้เตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามครั้งนี้"
"แต่...พวกเราจะปกป้องสำนักของเราได้อย่างไร? กำลังของพวกเรายังไม่เพียงพอ..."ผู้าุโท่านหนึ่งกล่าวด้วยความสิ้นหวัง
สิงหราชลืมตาขึ้นดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "พวกเราจะต้องฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น!และรวมพลังกันต่อสู้กับพวกมัน! ข้าเชื่อว่า... ตราบใดที่เรายังมีความหวัง...เราก็จะไม่มีวันพ่ายแพ้!"
คำพูดของสิงหราชทำให้เหล่าผู้าุโรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้างแต่ในใจของพวกเขาก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวลนิกายมารคือภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกของผู้บำเพ็ญเพียรเคยเผชิญมาและไม่มีใครรู้ว่า... ครั้งนี้... พวกเขาจะสามารถเอาชนะพวกมันได้หรือไม่
'นิกายมาร... พวกมันกลับมาแล้ว...ข้าจะต้องปกป้องสำนักของเราให้ได้! แม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตของข้าเอง!' สิงหราชคิดในใจอย่างเด็ดเดี่ยว
---
ยอดเขาหยกมรกต -ความวุ่นวายที่ยังคงดำเนินต่อไป
บรรยากาศบนยอดเขาหยกมรกตยังคงเต็มไปด้วยความอึมครึมหลังจากที่สิงหราชจากไป พิธาก็ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ากระท่อมไม้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสับสน ความหนักใจและความรู้สึกที่อยากจะหนีไปให้พ้นๆ
อรุณรัศมียังคงยืนตื่นเต้นอยู่ข้างๆเธอจ้องมองเมขลาที่เดินเข้าไปในกระท่อมไม้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม
"ศิษย์พี่!นางมีกายกระบี่โดยกำเนิดจริงๆ นะเ้าคะ! นี่มันสุดยอดไปเลย!"อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
พิธาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "อืม...ข้ารู้แล้วศิษย์น้อง... แต่ตอนนี้ข้ากำลังปวดหัวอยู่... อาจารย์พัชราภาสั่งให้ข้า"เปิดใจ" ศิษย์น้องเมขลา...แต่ดูเหมือนนางจะไม่สนใจอะไรเลยนอกจากตำราวิชาบำเพ็ญเพียร"
อรุณรัศมีหัวเราะคิกคัก"ก็ไม่แปลกหรอกเ้าค่ะ!ผู้ที่มีกายกระบี่โดยกำเนิดนั้นมักจะหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนวิชากระบี่มากกว่าเื่อื่นๆ"
"แล้วข้าจะทำอย่างไรดีเล่า? ข้าจะ"เปิดใจ" นางได้อย่างไร ในเมื่อนางไม่สนใจอะไรเลยนอกจากกระบี่?"พิธาถามด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง
อรุณรัศมีคิดเล็กน้อย "อืม...ถ้าอย่างนั้น... ศิษย์พี่ก็ต้องทำให้การฝึกฝนของนางน่าสนใจยิ่งขึ้นสิเ้าคะ!"
"น่าสนใจยิ่งขึ้น? หมายความว่าอย่างไร?"พิธาถาม
"ก็...ศิษย์พี่ก็ต้องช่วยให้นางแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วสิเ้าคะ!ถ้าหากนางแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว...นางก็จะต้องประทับใจในตัวศิษย์พี่อย่างแน่นอน!"อรุณรัศมีกล่าวด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
พิธาได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย"ช่วยให้นางแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว? ข้าเนี่ยนะ?"
"ใช่เ้าค่ะ! ศิษย์พี่มี"กายกำเนิดเต๋า" และ "ลักษณะของเซียน" ซ่อนอยู่!ศิษย์พี่จะต้องมีวิธีช่วยให้นางแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน!"อรุณรัศมีกล่าวด้วยความเชื่อมั่น
พิธาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เฮ้อ...ข้าไม่รู้ว่าข้าจะทำได้อย่างไร... แต่เอาเถอะ... ข้าจะลองดู"
พิธาเดินเข้าไปในห้องครัวเขาหยิบสมุนไพรและวัตถุดิบต่างๆ ที่อาจารย์พัชราภาเคยส่งมาให้เขาออกมาเขาจำได้ว่าอาจารย์เคยบอกว่าสมุนไพรเหล่านี้มีสรรพคุณในการบำรุงร่างกายและเสริมสร้างพลังปราณ
'นี่มันอะไรกัน!อาจารย์พัชราภาส่งสมุนไพรพวกนี้มาให้ข้าทำอะไรกันแน่!ข้าไม่เคยเห็นสมุนไพรพวกนี้มาก่อนเลย!' พิธาคิดในใจด้วยความสับสน
แต่เมื่อเขาเห็นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เปล่งแสงสีทองอร่ามเขาก็ถึงกับเบิกตากว้าง
[ระบบ ตรวจสอบพบ"สมุนไพริญญาทองคำ" ระดับเซียน!สามารถใช้ในการบำเพ็ญกายาเพื่อเสริมสร้างรากฐานและเพิ่มพลังปราณได้อย่างมหาศาล!]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของพิธาทำให้เขาถึงกับช็อก!
'สมุนไพริญญาทองคำระดับเซียน!?นี่มันของวิเศษระดับตำนานเลยนะ! อาจารย์พัชราภาไปหามาจากไหนกัน!?'พิธาคิดในใจด้วยความตกตะลึง
พิธาใช้ความรู้ด้านการทำอาหารของเขาในการเตรียมอ่างยาบำเพ็ญกายาเขาผสมสมุนไพรต่างๆ เข้าด้วยกันอย่างพิถีพิถัน ราวกับกำลังปรุงยาอายุวัฒนะ
"ศิษย์พี่กำลังทำอะไรอยู่น่ะเ้าคะ?" อรุณรัศมีเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย
"ข้ากำลังเตรียมอ่างยาบำเพ็ญกายาให้ศิษย์น้องเมขลา"พิธาตอบ
อรุณรัศมีมองไปที่อ่างยาที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมาใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"กลิ่นหอมนี้...มันคือกลิ่นของสมุนไพริญญาทองคำ!ศิษย์พี่ไปหาสมุนไพริญญาทองคำมาจากไหนกันเ้าคะ!?" อรุณรัศมีอุทานออกมาด้วยความใ
พิธาถอนหายใจเล็กน้อย"อาจารย์พัชราภาส่งมาให้"
อรุณรัศมีได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย"อาจารย์พัชราภา... นางช่างใจดีกับศิษย์พี่จริงๆ นะเ้าคะ!"
พิธาไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงแต่ส่ายหน้าเล็กน้อย
'ใจดีหรือ? ข้าว่าอาจารย์พัชราภาคงจะอยากให้ข้าปวดหัวมากกว่านะ!'พิธาคิดในใจ
เมื่ออ่างยาพร้อมพิธาก็เดินเข้าไปในกระท่อมไม้ เพื่อเรียกเมขลาออกมา
"ศิษย์น้องเมขลา...อ่างยาบำเพ็ญกายาพร้อมแล้ว" พิธากล่าว
เมขลาเดินออกมาจากกระท่อมไม้ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววความสงสัยเล็กน้อย
"นี่คืออะไร?" เมขลาถาม
"นี่คืออ่างยาบำเพ็ญกายา...มันจะช่วยให้เ้าแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว" พิธาอธิบาย
เมขลามองไปที่อ่างยาก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ เธอใช้มือแตะไปที่น้ำยาเบาๆ
"มันร้อน" เมขลากล่าว
"แน่นอนว่ามันต้องร้อน!นี่คือยาบำเพ็ญกายา! มันจะช่วยชำระล้างสิ่งสกปรกในร่างกายของเ้าและเสริมสร้างรากฐานของเ้าให้แข็งแกร่งขึ้น!" พิธาอธิบาย
เมขลาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในอ่างยา
ทันทีที่ร่างกายของเมขลาัักับน้ำยาใบหน้าของเธอก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความเ็ป!
"อ๊ากกกกก!"เมขลาส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ป ร่างกายของเธอสั่นสะท้านราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
พิธาและอรุณรัศมีมองเมขลาด้วยความใ
"ศิษย์น้องเมขลา! เ้าเป็อะไรไป!?" อรุณรัศมีอุทานออกมาด้วยความใ
"มัน... มันเจ็บ...เจ็บเหลือเกิน!" เมขลากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
พิธาเห็นดังนั้นก็ถึงกับใเขารู้ว่ายาบำเพ็ญกายานั้นจะต้องเ็ป แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเ็ปถึงเพียงนี้
'นี่มันไม่ใช่แค่ยาบำเพ็ญกายาธรรมดาแล้ว!นี่มันเหมือนกับการทรมานชัดๆ!' พิธาคิดในใจ
แต่เมขลากลับกัดฟันแน่นเธอพยายามอดทนต่อความเ็ปที่กำลังถาโถมเข้ามา
[ระบบศิษย์น้องเมขลากำลังอดทนต่อความเ็ปจากการบำเพ็ญกายา!พลังใจของนางแข็งแกร่งอย่างยิ่ง! ท่านได้รับรางวัลพลังบำเพ็ญตบะ 80 ปี!]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของพิธาอีกครั้งทำให้เขาถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย
'พลังบำเพ็ญตบะ 80 ปี!? นี่มันอะไรกัน! ข้าแค่เตรียมอ่างยาให้ศิษย์น้องเองนะ!ทำไมข้าถึงได้รางวัลเยอะขนาดนี้!?' พิธาคิดในใจด้วยความใ
ในขณะที่พิธากำลังใกับรางวัลที่ได้รับเมขลาก็ยังคงอดทนต่อความเ็ปอย่างแสนสาหัส
ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเธอภาพของครอบครัวที่ถูกสังหารอย่างโเี้ ภาพของบ้านที่ถูกเผาทำลายภาพของเธอที่ต้องหนีตายอย่างโดดเดี่ยว
'ตระกูลวรราชภักดี...พวกเ้าจะต้องชดใช้! ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น!ข้าจะต้องแก้แค้นให้ครอบครัวของข้าให้ได้!' เมขลาคิดในใจด้วยความโกรธแค้นดวงตาของเธอเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น
ความเ็ปจากการบำเพ็ญกายาไม่ได้ทำให้เมขลาอ่อนแอลงตรงกันข้าม มันกลับทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น!ความเกลียดชังและความปรารถนาที่จะแก้แค้นคือแรงผลักดันที่ทำให้เธออดทนต่อความเ็ปทั้งหมด
อรุณรัศมีมองเมขลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมเธอไม่เคยเห็นใครที่มีพลังใจแข็งแกร่งถึงเพียงนี้มาก่อน
"นาง... นางช่างน่าทึ่งจริงๆนะเ้าคะศิษย์พี่!" อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
พิธาพยักหน้าเล็กน้อยเขารู้สึกประทับใจในความทรหดของเมขลา แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกเป็ห่วงในความเกลียดชังที่เขาเห็นในตัวเธอ
'ความเกลียดชัง...มันจะนำพาเ้าไปสู่หนทางใดกันแน่ศิษย์น้อง?' พิธาคิดในใจ
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆความเ็ปของเมขลาค่อยๆ ลดลงร่างกายของเธอเริ่มดูดซับพลังงานจากอ่างยาบำเพ็ญกายาอย่างรวดเร็ว
จู่ ๆร่างกายของเมขลาก็เปล่งแสงสีขาวนวลออกมา!พลังปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์และทรงพลังแผ่ออกมาจากร่างของเธอ ปกคลุมไปทั่วบริเวณ
"นี่มันอะไรกัน!?" พิธาอุทานออกมาด้วยความใ
อรุณรัศมีเบิกตากว้างใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด
"กระบี่ปราณสุญญตา!นางตระหนักรู้ถึงกระบี่ปราณสุญญตาแล้ว!" อรุณรัศมีอุทานออกมาด้วยเสียงอันดัง
พลังปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์และทรงพลังหมุนวนรอบตัวเมขลาราวกับพายุหมุน กระบี่ปราณเ่าั้คมกริบราวกับกระบี่จริงสามารถตัดผ่านทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
เมขลาลืมตาขึ้นดวงตาของเธอเปล่งประกายสีเงินยวงราวกับกระบี่ที่เพิ่งถูกลับคมใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยแต่ในแววตาของเธอกลับฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่น
'ข้าแข็งแกร่งขึ้นแล้ว...ตระกูลวรราชภักดี... พวกเ้าจะต้องชดใช้!' เมขลาคิดในใจ
พิธามองเมขลาด้วยความตกตะลึงเขารู้สึกได้ถึงพลังปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งอย่างมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอพลังนั้นบริสุทธิ์และทรงพลังจนทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก
'ให้ตายเถอะ! ยอดเขาหยกมรกตเล็กๆแห่งนี้มีสัตว์ประหลาดประเภทไหนอยู่กันแน่! ข้าแค่้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุข!แต่ตอนนี้ข้ากลับถูกห้อมล้อมไปด้วยอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดถึงสองคน!คนหนึ่งเป็จักรพรรดินีกลับชาติมาเกิด อีกคนหนึ่งมีกายกระบี่โดยกำเนิด! แล้วข้าล่ะ!?ข้าเป็แค่คนธรรมดาที่อยากจะทำอาหารอร่อยๆ กินแค่นั้นเองนะ!'พิธาคิดในใจด้วยความสิ้นหวัง
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่เขารู้สึกเหมือนกำลังจะบ้าตาย!
ดูเหมือนว่าชีวิตที่เรียบง่ายของเขาจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว!
---
บทสรุปของบทที่ 18
การปรากฏตัวอีกครั้งของ"นิกายมาร" ได้สร้างความตึงเครียดให้กับโลกของผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหมดโดยเฉพาะสำนักจันทร์กระจ่างที่ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามครั้งใหม่นี้
บนยอดเขาหยกมรกตพิธาได้เตรียมอ่างยาบำเพ็ญกายาที่ทรงพลังเป็พิเศษให้เมขลาซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลพลังบำเพ็ญตบะ 80 ปีจากระบบเมขลาทนต่อความเ็ปอย่างแสนสาหัสจากการแช่อ่างยาโดยมีแรงผลักดันจากความปรารถนาที่จะแก้แค้น "ตระกูลวรราชภักดี"ที่ซ่อนอยู่พลังใจอันมหาศาลและพร์โดยกำเนิดของเธอไม่เพียงแต่ทำให้เธอทำสำเร็จแต่ยังทำให้เธอก้าวเข้าสู่สภาวะแห่งการตระหนักรู้ กลายเป็ศูนย์รวมของ"กระบี่สุญญตา" พร้อมกับปราณกระบี่ที่ทรงพลังปรากฏขึ้นรอบๆ ตัวเธอ
ปมเื่หลักสองเส้นได้ถูกสร้างขึ้นภัยคุกคามภายนอกของนิกายมารและความลึกลับภายในเกี่ยวกับอดีตของเมขลาและการแสวงหาการแก้แค้นต่อ"ตระกูลวรราชภักดี"ซึ่งอธิบายถึงท่าทีที่เ็าและความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเธอตอนนี้พิธาได้เข้ามาอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังพัฒนานี้เขาผู้ปรารถนาเพียงชีวิตที่เรียบง่ายกลับถูกห้อมล้อมไปด้วยอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดและต้องเผชิญหน้ากับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น
1K
![รวมเรื่องสั้น NC เน้น ๆ แนวจีนโบราณ [ PWP ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781765114_43486255.webp)
![[จบ] ศิษย์น้องสายฮากับศิษย์พี่สายสปอยล์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008997_78960366.webp)