“เ้าจำไว้เฟยฟางต่อไปต้องเอาใจนางหน่อย เข่อชิงนางก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไร ไปพูดกับนางดีดีขอโทษนางเสีย ข้าคุยกับนางให้เ้าแล้วนางก็ไม่ได้โกรธอะไร เข่อชิงนางเป็คนที่เข้าใจอะไรง่ายๆ ข้าเลยคิดว่าเ้าอาศัยแอบอ้างนางเ้าจะต้องดีกับนาง หากเ้าได้ความชอบก็อย่าลืมแบ่งความดีให้นางบ้าง”
ป้าตื้อยืนหอบเมื่อพูดจบ
“เ้าค่ะ”เฟยฟางตอบเพียงสั้นๆ
“เฮอะปล่อยข้าพูดตั้งนานนี่เ้าจะไม่แย้งอะไรหน่อยหรือ”
“ไม่ค่ะ”
“เฮอะ…ข้าละเบื่อเ้าจริงอยู่ที่นี่เจียมเนื้อเจียมตัว ต่อหน้าฝ่าายังกล้าแย่งความชอบขิงเข่อชิง”
เฟยฟางก้มหน้าพูดเบาๆ
“ท่านป้า เฟยฟางไม่กล้ากับท่านป้าแล้วยิ่งไม่กล้ากับพี่เข่อชิงท่านป้าอย่าได้มองข้าแบบนั้น ข้าเข้ามาในวังหลวงเพราะต้องส่งเสียเลี้ยงดูทางบ้าน หนีความจน น้องๆ อดข้าวอดมื้ออิ่มมื้อ ท่านป้าท่านเกลียดข้าแล้วต่อไปข้าจะอยู่อย่างไร”
ก็จริงของนางในห้องเครื่องนี้ป้าตื้อกับลุงซุนเป็เพียงสองคนที่กุมอำนาจไว้ เฟยฟางนางพูดไม่ผิด
“ไม่กล้าก็ดีแล้ว ต่อไปเอาใจเข่อชิงนางหน่อย”
“เฟยฟางไม่กล้าสู้หน้าพี่เข่อชิงเพราะกลัวว่าพี่เข่อชิงจะเกลียดข้าอีกคน แต่ตอนนั้นมันจำเป็จริงๆ ข้าเองเดาพระทัยฝ่าาไม่ถูกเช่นกัน หากรู้ว่าฝ่าาไม่ทรงกริ้วก็คงไม่กล้าแอบอ้างความชอบแทนพี่เข่อชิง”
ป้าตื้อพยักหน้าขึ้นลงจริงของเฟยฟางหากไม่ใช่เพราะฝ่าามอบของกำนัลแต่คือการมอบโทษปะาเข่อชิงก็ยังอยู่ตรงนี้แต่เป็เฟยฟางที่รับโทษแทน นับว่านางกล้าหาญไม่น้อยไม่กลัวตายยอมออกรับแทนเข่อชิงอย่างไม่ลังเล
“ไปได้แล้วแล้วต่อไปอย่าทำแบบนี้อีก”
เฟยฟางก้มหน้าจากไป
อีกฝั่งหนึ่งศรีไพรกำลังปรุงน้ำพริก เฟยฟางยืนดูอยู่ไม่ไกลนัก
“นางมาแล้ว”
อี้เอ่อร์กระซิบบอกกับศรีไพร
“อ่อ มาสิเฟยฟางเ้ามานี่สิข้ากำลังปรุงพอดี”
เฟยฟางยิ้มเศร้าๆ ก้มหน้าเดินเข้าไปหาศรีไพรที่ยืนจับตะหลิวท่าทีเคร่งเครียด
ศรีไพร หนังหมูติดมันลงไปเจียวจนเหลืองกรอบตักขึ้นพักไว้ นำกระเทียมหอมแดง รากผักชีโขลกลงไปผัดกับน้ำมันจนหอม ใส่หมูสับที่อี้เอ่อร์สับไว้แล้วใส่พริกแห้งที่แช่น้ำจนนิ่มสีแดงฉูดฉาดโขลกจนละเอียดลงไปผัดรวมกับหมูและหอมกับกระเทียมจนหอมใส่เกลือน้ำตาลก้อน ตักน้ำชุปไก่เข้มข้นขึ้นมาชิมที่นี่ไม่มีผงนัวหรือผงปรุงรสสิ่งเดียวที่มีคือน้ำซุปไก่เข้มข้น ที่หวานน้ำชุปกระดูกไก่ใช้ได้ทีเดียวตักใส่ลงไปในกระทะเดือดปุดๆ ใส่มะเขือเทศสีแดงสดลงไปเป็อันดับสุดท้ายถึงคราวนี้เบาไฟเป็ไฟอ่อนเคี่ยวน้ำพริกให้สุกเพื่อมะเขือเทศกับพริกแดงจะสุกปนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็มะเขือเทศหรือพริกทำให้สีของน้ำพริกแดงจัดจ้านแต่ไม่เผ็ดอย่างที่เห็น
“พี่เข่อชิงหอมจัง น้ำพริกชนิดนี้เรียกว่าน้ำพริกอะไร”
อี้เอ่อร์สูดดมกลิ่นหอมจากกระทะพร้อมกับรอยยิ้ม
“ที่บ้านข้าเขาเรียกน้ำพริกอ่อง แต่ที่นี่คงประมาณน้ำพริกหมู ที่นี่เขาใช้พริกเฉฉวนแต่ข้าใช้พริกแห้งแบบจีนกับมะเขือเทศสดก็พอได้อยู่”
“ข้าอยากจะลองชิม”
อี้เอ่อร์ยื่นหน้าเข้ามา เกือบจะทนต่อกลิ่นหอมไม่ได้
เฟยฟางเดินเข้ายืนใกล้ๆ อีกคน
“พวกเ้าตักใส่ถ้วยเล็กมาชิมได้นะ แต่อีกสักพักจึงจะได้ที่ตอนนี้ก็ชิมรสดูก่อนได้”
“พี่เข่อชิงเราไม่กินอะไรก่อนที่ฝ่าาจะเสวย ฝ่าาคือผู้สูงส่งเราได้แค่ชิม”อี้เอ่อร์พูดเบาๆ
ศรีไพรทำตาโต
“ อย่างกับทำของถวายพระเลยวะเฮ้ย เอาน่าข้าไม่บอกเฟยฟางไม่พูดเ้าก็ไม่เล่าไม่มีใครรู้ เอาถ้วยเล็กมาชิมก่อนได้ ฝ่าาไม่มีทางรู้ เราทำประจำอยู่แล้วแอบตักไว้ก่อนแล้วค่อยให้พระกิน”
ยิ้มสดใสรับถ้วยเล็กที่อี้เอ่อร์ส่งมาตักน้ำพริกอ่องใส่ถ้วย แล้วพยักหน้ากับทั้งสองสาว
“กินกับ แตงกว่าอ่อนๆ กะหล่ำปลีนึ่ง แครอลนึ่ง ฟักทองนึ่งอร่อยเหาะ
“ฮัดเช้ย”หนิงหลงจามออกมาดังๆ
“ฝ่าา อากาศเปลี่ยนพ่ะย่ะค่ะเมื่อสองวันก่อนยังหนาววันนี้กลับมีแดด”
“เหมันต์ปีนี้เราจดบันทึกเื่กระเพาะสุกร สำคัญทีเดียว ใช่ไหม”หนิงหลงพูดขึ้นลอยๆ
เป่ยกงกงยิ้ม
“ไม่ว่าจะเื่กระเพาะสุกรหรือเื่าล้วนสำคัญเพราะถ้าไม่มีเื่ราวเหล่านี้ก็จะไม่มีบันทึกที่สมบูรณ์ และเพราะบารมีของฝ่าาทำให้เราขยายดินแดนไปกว้างไกล ราษฎรล้วนมีสุขค้าขายง่ายขึ้นต่อไปจะต้องมีเื่ราวดีดีให้จดบันทึกมากมาย”
“ข้าหิวแล้ว พอนางยกเครื่องเสวยมานี่ให้นางจัดเพิ่มอีกสองชุดส่งไปยังตำหนักพระพันปีและจันทราของหยินกุ้ยเฟยด้วย”
เป่ยกงกงประสานมือ
“ฝ่าาั้แ่กลับมาจากชายแดนยังไม่เคยเรียกหยินกุ้ยเฟยเข้าเฝ้า วันนี้เอ่ยถึงกุ้ยเฟยมิสู้ให้ข้าน้อยเชิญกุ้ยเฟยร่วมเสวย”
หรวนหนิงหลงส่ายหน้า
“คืนนี้บางทีข้าจะแวะไปที่ตำหนักจันทรา”
เป่ยกงกงยิ้มด้วยความปีติ พอเสวยได้ ก็จะมีแรงทำเื่อื่นหลังจากที่วันๆ หรวนหนิงหลงเอาแต่นอนในแท่นบรรทม และคอยกวาดเครื่องเสวยหน้าตาเดิมๆ ทิ้งอารมณ์ฉุนเฉียวและไม่พูดไม่จา
ห้องเครื่อง
ศรีไพรตักน้ำพริกอ่องใส่ในถ้วยกระเบื้องเคลือบใบเล็กวางไว้กลางถาด นำกากหมูที่ทอดจนเหลืองกรอบโรยหน้าในถ้วยน้ำพริกปิดฝาครอบไว้ จัดผักเคียงไว้รอบๆ ทั้งแครอทสดหั่นเป็ชิ้นตามยาว แครอทนึ่ง ฟักทองนึ่ง กะหล่ำปลีนึ่ง แตงกวาไม่ปอกเปลือกหั่นเป็ชิ้นตามยาวเช่นกัน ไข่ต้มจนสุกถูกแกะแล้วนำมาไว้ในถ้วยสองลูก
"พี่เข่อชิงท่านส่งไข่ต้มไปในเครื่องเสวยด้วยไม่กลัวว่าจะธรรมดาไปหรือไร"อี้เอ่อร์ถามเบาๆ
"ไม่หรอกน่าไข่นี่ลองได้กินกับน้ำพริกอ่องจะเปลี่ยนความคิดไปในทันทีมันคือของคู่กัน"
ครบสูตรกันเลยทีเดียวเชียวน้ำพริกอ๋อง หันไปจัดผักให้เป็ระเบียบดูดี
“ข้าช่วย”
เฟยฟางรีบมาช่วยจัดผัก แต่ศรีไพรกับคว้ามือเฟยฟางไว้
“ไม่ต้องเ้าเตรียมยกเครื่องเสวยก็เหนื่อยแล้ว ข้ารับหน้าที่นี้เพียงคนเดียวข้าแบ่งเบาเ้าไม่ได้เ้าก็ไม่ต้องมาก้าวก่ายเื่ที่ข้ากำลังรับผิดชอบ”
เฟยฟางหน้าซีด อี้เอ่อร์ยิ้ม
“พี่เข่อชิงท่านเก่งจังทำไมถึงดูทะมัดทะแมงเพียงนี้ก่อนหน้านั้นข้าเห็นท่านเอาแต่นอน”
อี้เอ่อร์ถามขึ้นเบาๆ ศรีไพรยิ้มหันไปทางเฟยฟางที่รออยู่แล้วด้วยอาภรณ์ที่ลุงซุนเพิ่งจะถอยมาสดๆ ร้อนๆ จากการไปเดินตลาด นางก็ดูดีระดับหนึ่งทีเดียวด้วยผลบุญของนางที่มีใบหน้างดงามอยู่ก่อนแล้ว
“เสร็จแล้วเ้ายกไปเถอะเฟยฟาง หากมีใครถามเื่การปรุงเ้าก็คงได้เห็นหมดแล้ว ข้าคงไม่ต้องอธิบายซ้ำ”
เฟยฟางยิ้มอ่อนโยน
“เ้าค่ะ”
รับคำง่ายดายอี้เอ่อร์ถอนหายใจ ไม่ชอบขี้หน้าเฟยฟางที่วันๆ เอาแต่ยืนสวยไปก็เท่านั้น
“อี้เอ่อร์มานี่เ้าต้องมาตรงนี้”
“ทำอะไรกันพี่เข่อชิงเราเสร็จงานแล้วนี่”
“ใครบอกเ้าข้าจะสอนเ้าทำสิ่งนี้”
อี้เอ่อร์ขมวดคิ้วเมื่อ ศรีไพรยื่นแครอทสีส้มที่แกะสลักเป็ดอกไม้สวยงามอ่อนช้อยราวกับมีชีวิต
“พี่เข่อชิงท่านไปทำเื่แบบนี้ตอนไหนแล้วท่านทำมันได้อย่างไรกัน แล้วๆๆๆ บลาๆๆๆๆ”
ศรีไพรอมยิ้มก็แค่เคยเรียนแกะสลักผลไม้มา ดอกไม้นี่ใช้เวลาแค่ไม่กี่อึดใจ
“แล้วทำไมต้องสอนข้า”
ศรีไพรกอดคออี้เอ่อร์ไว้
“มันคือเคล็ดวิชาอย่างไรเล่า ข้าไม่มีทางสอนคนอื่นเ้าจะเป็ศิษย์รุ่นแรกของข้า ที่เป็ปรมาจารย์ด้านการแกะสลัก”
อี้เอ่อร์ทำตาโตรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่นั้น
“พี่เข่อชิงท่านสอนแค่ข้าคนเดียวจริงๆ ใช่ไหม”
ศรีไพรพยักหน้า
“กำลังทำอะไรอยู่ เข่อชิง อี้เอ่อร์เ้าสองคนมานี่”
ศรีไพรรีบไปตามเสียงเข้มของป้าตื้อความจริงป้าตื้อคนนี้ถ้าไม่ติดทำเสียงเข้มตลอดเวลาแกก็น่ารักไม่น้อย
“ข้าซื้ออาภรณ์ชุดใหม่มา ให้เ้าถึงจะราคาไม่เท่าไหร่การเย็บปักไม่ค่อยประณีตเหมือนอาภรณ์ที่เหล่าสนมนางในใช้กัน แต่ข้าก็อยากให้เพราะเ้าสวมอาภรณ์ตัวนี้ตลอดหน้าหนาวที่ผ่านมา ควรจะเปลี่ยนได้แล้วส่วนอี้เอ่อร์นี่เป็ผ้าที่ข้าไปเลือกมาให้เ้านำไปตัดเย็บอาภรณ์ด้วยตัวเอง”
อี้เอ่อร์ยิ้มกว้างป้าตื้อใจดีกับศรีไพรแล้วส่งต่อมาที่อี้เอ่อร์ด้วย
“ขอบคุณท่านป้า”
“เอ่อ ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกข้าเองรู้สึกผิดกับเ้าไม่น้อยแต่อย่าได้ใจไปหากว่ามื้อนี้ฝ่าาไม่ยอมเสวยกลัวว่าจะต้องลำบากกันอีก”
“ไม่หรอกป้าเครื่องเสวยของพี่เข่อชิงรสชาติดีจริงๆ นะ อุ๊ป”
ศรีไพรรีบปิดปากเพราะกลัวว่าป้าตื้อจะดุเอาเื่ที่ทั้งสามชิมน้ำพริกอ่องก่อนที่จะจัดเครื่องเสวย
“ดีก็ดีแล้ว ข้าจะไปรอฟังผลเ้าลองสวมดูสิเข่อชิง ข้าอยากรู้ว่ามันพอดีหรือไม่กลัวว่าจะกะขนาดลำตัวเ้าผิดไปหากมันหลวมหรือคับไปให้อี้เอ่อร์แก้ให้”
ป้าตื้อไปแล้วอี้เอ่อร์คลี่ผ้าม้วนยาวออกมา
“ผ้าพับนี้ยาวมากทีเดียวข้าจะตัดชุดเผื่อพี่อีกชุด”ศรีไพรยิ้ม
“อยากได้ผ้ากันเปื้อนมากกว่า”อี้เอ่อร์ยิ้ม
“แล้วแต่พี่เลย บอกข้ามาอยากได้แบบไหนปกติแล้วพวกเราก็แค่ใช้ผ้าพันๆ กันไว้ก็เท่านั้น”ศรีไพรพยักหน้า
“มาเถอะเรามาลองอาภรณ์ใหม่ของพี่เข่อชิงกันส่วนเื่เคล็ดวิชานั่นค่ำนี้ข้าจะขนเอาแครอทกลับไปที่ห้องพักให้พี่ถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้กับข้า”
ห้องเสวยของหรวนหนิงหลง
เป่ยกงกงทดสอบพิษเรียบร้อยแล้ว
“ฝ่าา เสวยไได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงหลงแสดงออกทางสีหน้าว่าตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้รู้ว่าของที่กำลังเสวยคืออะไร
เฟยฟางเปิดฝาครอบออกอย่างเบามือหรวนหนิงหลงทำสีหน้าเรียบเฉย
กลิ่นน้ำพริกยั่วน้ำลายไม่น้อยแต่จำต้องสงวนท่าทีไว้
“ตักข้าวเลยไหมพ่ะย่ะค่ะ”เป่ยกงกงถามเบาๆ
“เครื่องเสวยชนิดนี้มีชื่อว่าอย่างไร”
มองไข่ต้มสองใบในถ้วยอดสงสัยไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาได้กินของธรรมดาอย่างไข่ต้มมันเมื่อไหร่เกือบจะนึกรสชาติของมันไม่ออกด้วยซ้ำไป นางช่างเข้าใจเลือกสิ่งของธรรมดามาให้เขารู้สึกว่ามันพิเศษ ตอนนี้อยากจะหยิบไข่ต้มขึ้นมาชิมอย่างที่เคยทำตอนเป็เด็ก ยามที่ไปวิ่งวุ่นในห้องเครื่อง
เฟยฟางย่อกายลงช้าๆ
“เครื่องเสวยชนิดนี้มีชื่อว่าน้ำพริกอ่องต้องเสวยร่วมกับผักเคียงหลายชนิดผักแต่ละชนิดล้วนให้ความรู้สึกและััต่างกันฝ่าาจะต้องลองเสวยแต่ละอย่างดูว่าชอบผักชนิดไหน ส่วนไข่ต้มก็ไว้สำหรับแก้รสเผ็ดร้อนเสวยคู่กับน้ำพริกเหมือนกัน”
“อืมมม สีสันฉูดฉาดยิ่งนักจะเผ็ดหรือไม่”
โบกมือให้เป่ยกงกงส่งถ้วยข้าวมาตรงหน้า
เฟยฟางย่อกายลงข้างๆ ใช้ช้อนเงินตักน้ำพริกวางบนถ้วยข้าวของหนิงหลง
“ลองเสวยดูเพคะ”
หรวนหนิงหลงตักข้าวกับน้ำพริกเข้าปาก หยิบแตงกวาใส่ปาก เคี้ยวช้าๆ
“ไม่เผ็ดนี่ กากหมูที่ทอดนี่ก็ช่วยชูรสไม่จำเจ พริกชนิดนี้รสออกละมุนละไมเสียมากกว่าแต่เข้ากันได้ดีกับแตงกวานี่ เ้าใช้พริกจากที่ไหนกันจึงไม่เผ็ดร้อนทั้งที่สีแดงฉูดฉาด”
ว่าแล้วก็ตักน้ำพริกมาอีกช้อนวางบนข้าวสีขาวใส เริ่มสนุกกับการเลือกว่าจะกินคู่กับผักชนิดไหน
“นั่นคือมะเขือเทศผสมกับพริกเพคะ”
หรวนนิงหลงพยักหน้าขึ้นลง นึกทึ่งกับความคิดที่นำมะเขือเทศมาเพื่อเพิ่มสีสันอีกทั้งยังทำให้มีรสเปรี้ยวเจืออยู่ในน้ำพริก
เป่ยกงกงยิ้ม มองสบตากับเฟยฟางเหมือนจะบอกว่ายินดีด้วยฝ่าาชื่นชอบเครื่องเสวยชนิดนี้ ผายมือเชิญเฟยฟางออกไปด้านนอก
“ต้องรบกวนเ้าแล้วแม่นางเฟยฟางป่านนี้ยังไม่ได้พัก ฝ่าาให้จัดเครื่องเสวยอีกสองชุดเหมือนกันนี้ เพื่อส่งไปที่ตำหนักพระพันปีกับตำหนักจันทราของหยินกุ้ยเฟย”
เฟยฟางยิ้มบางๆ
“กงกงไม่ต้องเป็ห่วงข้าจะจัดเครื่องเสวยตามบัญชาฝ่าาเดี๋ยวนี้ ของหวานคนกำลังยกมา บางทีฝ่าาอาจอยากเสวยของหวาน”
เป่ยกงกงพยักหน้า เฟยฟางย่อกายจากไป
“อ่อ ถ้าไม่ยุ่งจนเกินไปบางทีหลังจากนี้เแม่นางเฟยฟางอาจกลับมาที่นี่เพราะฝ่าาจะอยากประทานของกำนัล”
เฟยฟางยิ้มย่อกายแทนคำตอบ
หรวนนิงหลงตักน้ำพริกกับเลือกผักเคียงจนข้าวหมดไปหนึ่งถ้วย ฟักทองนึ่งนุ่มลิ้นทั้งหวานทั้งมัน ทำให้กินได้มากหน่อย แครอทนึ่งก็หวานอร่อยเข้ากันได้ดีกับน้ำพริกกะหล่ำปลีถึงจะมีรสจืดแต่ก็ฉ่ำน้ำไม่ต่างกับแตงกวาที่กินได้ไม่เบื่อแครอทสดก็หวานกรอบไข่ต้มก็ช่วยลดความเผ็ดร้อนได้มากแต่ถึงจะเผ็ดแต่ก็อร่อย ทุกอย่างล้วนลงตัวมื้อนี้จึงเจริญอาหารอีกตามเคย
“กงกงนำข้าวมาเพิ่ม”
เป่ยกงกงยิ้มพออกพอใจยิ่งนักตามประสาคนที่ภักดีไม่มีเปลี่ยนเมื่อฮ่องเต้เสวยได้นอนหลับจึงต้องยินดี ยกถ้วยข้าวมาวางแล้วถอยห่างออกไป
หรวนหนิงหลงหยิบแครอทสดขึ้นมา พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกระต่ายน้อยที่ถูกแกะสลักขึ้นมาจากแครอทสีส้ม หรวนหนิงหลงเผลออมยิ้ม กำกระต่ายน้อยไว้ในมือ
“เป่ยกงกงนางในห้องเครื่องเฟยฟางนางกลับไปแล้วหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะนางจะต้องไปเตรียมเครื่องเสวยอีกสองชุดสำหรับสองตำหนักที่ฝ่าามีบัญชาไว้”
หรวนหนิงหลงยิ้ม เป่ยกงกงมองหนิงหลงรู้ว่ากำลังคิดอะไร
“ฝ่าาจะให้ตามนางมาที่นี่ดีไหม”
“ไม่ต้องค่ำๆ ข้าจะแวะไปที่ห้องพักของนางมอบของกำนัลให้นางกับมือของข้าเอง”
928
