"นี่ ตื่นได้แล้ว"ภูตะวันที่ตื่นมาก่อนเป็ฝ่ายปลุกคนตัวเล็กที่ยังนอนซุกอยู่กับอกกว้างของเขา
"นี่ ดารกา ตื่นได้แล้ว หกโมงเช้าแล้วนะ"ภูตะวันเรียกเสียงดังขึ้นเมื่อดารกายังไม่ยอมตื่น แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้มีทีท่าโกรธเธอ แถมยังมองหน้าสวยด้วยความรู้สึกลุ่มหลงจนเผลอยิ้มออกมา
"คุณภู"ดารกาเรียกชื่อคนที่เธอนอนหนุนแขนอยู่ทั้งคืนด้วยเสียงงัวเงียปนเซ็กซี่ แต่เมื่อตั้งสติได้เธอถึงกับเด้งตัวขึ้นนั่งจนคนที่นอนแนบกายเธออยู่แปลกใจ
"เป็อะไรของเธอ"ภูตะวันที่นอนเท้าศอกข้างหนึ่งกับเตียงนุ่มชักสีหน้าถามด้วยความสงสัย
"เอ่อ หนึ่งขอโทษค่ะที่ตื่นสาย แถมยังนอนแขนคุณภูทั้งคืน คุณภูปวดไหมคะ"คนรู้สึกผิดรีบหันหน้ากลับไปสำรวจแขนภูตะวันโดยไม่ได้มองตัวเองว่าตอนนี้ตัวล่อนจ้อนแค่ไหน
"กะจะยั่วฉันอีกนานไหม"ภูตะวันตีหน้านิ่งถามจนคนถูกถามทำหน้าสงสัย
"ยั่วอะไรคะ หนึ่งแค่จะดูแขนให้คุณภู แขนแดงหมดเลย หนึ่งขอโทษนะคะ"
"นี่ ดูสภาพตัวเองด้วย กะจะให้ฉันตะบะแตกจนไม่ได้ไปมหาลัยเลยรึไง" ภูตะวันทำโวยลั่นใส่ดารกาจนอีกคนก้มมองสภาพตัวเองแล้วอ้าปากค้าง หน้าแดงเรื่อเพราะความอาย ดารการีบเอาผ้าห่มขึ้นมาปิดเรือนกายเธอทันที
"หนึ่งขอโทษค่ะ"ทั้งที่ตัวเองอายแสนอายแต่ก็ยังไม่วายที่จะขอโทษเขา
"ฮึ อยากรึไง? " ภูตะวันแสยะยิ้มถามแกล้งดารกา
"ปะ เปล่านะคะ หนึ่งแค่ลืม"
"นี่ถ้าฉันไม่ติดสอนตอนแปดโมง เธอได้เจออีกยาวแน่ดารกา แต่เธออย่าเพิ่งดีใจไป ฉันกลับมาเมื่อไหร่จะทบต้นทบดอกเลยคอยดู"ภูตะวันพูดคาดโทษกับคนตัวเล็กไว้ก่อนจะลุกจากเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่าแล้วเดินโทงๆไปยังห้องน้ำจนคนที่นั่งบนเตียงหน้าขึ้นสี แต่ยังไม่ได้เข้าไปถึงห้องน้ำเขาก็เดินกลับมาลากคนตัวเล็กไปด้วย
"คุณภู จะทำอะไรคะ"
"จะพาเธอไปปล้ำในห้องน้ำ"คนโดนถามลอยหน้าลอยตาพูดอย่างไม่รู้สึกเอียงอาย มีก็แต่เพียงคนตัวเล็กที่อายจนอยากจะมุดหายขึ้นไปในเพดาน
พอเข้าไปในห้องน้ำภูตะวันก็เปิดฝักบัวอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์ แถมยังอาบให้เธอไปด้วย มือหนาของเขาลูบไล้ไปทุกส่วนโค้งเว้าของเธอจนขนลุกฟูไปทั้งตัว แล้วจู่ๆเขาก็ก้มลงมาขบเม้มติ่งหูจูบมายังซอกคอแล้วเลื่อนลงไปเรื่อยๆตามใจปรารถนา ทำอย่างที่เขาบอกไว้ตอนลากเธอเข้ามาจนเสร็จสมดั่งใจ
///
"แหม ตาภู กว่าจะลงมาได้ กะจะเอาหลานให้แม่สักกี่คนละหึ" คนเป็แม่เอ่ยแซวจนทำให้ภูตะวันชักสีหน้าไม่ถูก รวมทั้งดารกาก็เช่นเดียวกัน
"แม่พูดอะไรครับ ผมไม่ได้คิดจะอยากมีลูกสักหน่อย และถ้าผมคิดที่จะอยากมีลูกจริงๆคนที่จะเป็แม่ของลูกผม ต้องไม่ใช่ยัยนี่แน่ๆ"ภูตะวันบอกกับผู้เป็แม่ แต่สายตาเขากลับมองมาเหมือนตอกย้ำคนตัวเล็กข้างกาย จนความรู้สึกและหัวใจของดารกาที่เหมือนจะกำลังพองโตขึ้นมาบ้างจมวูบลงไปแห้งเหี่ยวอีกครั้ง
'ฉันคงบ้าคิดไปเองอีกแล้วสินะคะ'ดารกาคิดสมน้ำหน้าตัวเองภายในใจอย่างเ็ป ก้มหน้าเศร้าไม่กล้าเงยมามองคนใจร้ายที่พูดทำร้ายจิตใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนสุดาก็หน้าเสียทันทีเมื่อเห็นสีหน้าลูกสะใภ้ของนางเศร้าขึ้นมาอีกครั้งหลังจากถูกเ้าลูกชายตัวดีของนางพ่นคำร้ายๆใส่
"แกนี่มันปากร้ายจริงๆ เคยเป็ห่วงความรู้สึกคนอื่นบ้างไหมห๊ะ? " สุดาต่อว่าผู้เป็ลูก แต่เขาก็หาได้ใส่ใจฟังไม่
"ผมจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกนะครับ เอ้อ แล้วก็ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ถ้าฉันรู้ว่าเธอขัดคำสั่งฉัน เธอคงรู้นะว่าจะโดนอะไร" คนใจร้ายหันมาขู่ดารกา
"ค่ะ คุณภู" ดารการับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วเขาก็เดินฉับๆออกไป "หนูหนึ่งอย่าคิดมากเลยนะ ภูมันก็ปากร้ายแบบนี้"สุดาเดินเข้ามาปลอบลูกสะใภ้
"ค่ะคุณท่าน"ดารกายิ้มให้กับสุดาแต่สายตากลับแฝงไปด้วยความเศร้าและเ็ป
ภูตะวันขับรถไปมหาวิทยาลัย ในใจก็คิดถึงแต่คนตัวเล็ก เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าตัวเองทำไมต้องพูดแบบนั้นกับดารกาด้วย ทำไมต้องอยากพูดให้เธอเจ็บ และเมื่อถึงมหาวิทยาลัยเขาก็ไม่ค่อยจะมีสมาธิในการสอนสักเท่าไหร่ ่เย็นภูตะวันจึงยังไม่อยากกลับบ้านเลยเลี้ยวรถเข้าไปดื่มคลายเครียดในผับแห่งหนึ่ง จนเริ่มได้น้ำเมา
"สวัสดีค่ะ ขอนั่งด้วยคนนะคะ"สาวร่างอึ๋มแต่งตัวจัดจ้านคนหนึ่งเดินเข้ามายิ้มให้คนที่เริ่มเมาแล้วขอนั่งด้วย
"ครับ เชิญ" ภูตะวันอนุญาตแต่ก็ยังไม่ได้มองดูใบหน้าของอีกคน
"มีเื่อะไรไม่สบายใจงั้นหรอคะ ครูถึงได้ดื่มขนาดนี้"
"เรียกผมว่าครูงั้นหรอ คุณเป็ใคร"ภูตะวันเริ่มที่จะปรับสายตาที่พร่ามัวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปให้มองเธอให้ชัดขึ้น
"จำนักเรียนคนสวยสมัยมัธยมไม่ได้แล้วหรอคะ ฮ่าๆ น่าน้อยใจจังเลยนะคะ"สาวสวยคนนั้นเหน็บออกมาขำๆพลางเทเหล้าลงแก้วแล้วกระดกขึ้นดื่มรวดเดียว
"มัสยา..."
#เอ๋ มัสยาเธอคือใครกันนะ อย่าลืมมาติดตามกันตอนต่อไปนะคะ อิอิ ฝากนิยายหนี้รักอาจารย์ด้วยนะคะ ฝากกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้นท์ให้ไรท์ด้วยนร้า
143
