ยามนี้จินหัวเสมือนสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุมจนต้องดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเพื่อเอาตัวรอด เขาพุ่งเข้าหาเยี่ยฉวนด้วยจิตสังหารที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเยี่ยฉวนยังอยู่ในอาการสงบ “ศิษย์น้องจินหัว...อย่าพยายามเอาชนะข้าเลย อย่างไรเ้าก็หนีไม่พ้น ยอมจำนนต่อความผิดโดยดีเถิด...โทษหนักจะได้กลายเป็เบา ข้าจะใช้ฐานะศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักร้องขอให้ท่านาุโสูงสุดไว้ชีวิตเ้า!”
แสร้งทำต่อไป! แสร้งเป็คนดีไว้ก่อน!
‘ประสบการณ์ของเ้ายังอ่อนนัก! ระดับข้าต้องปะทะกับบิดาจอมเ้าเล่ห์ของเ้าจึงเหมาะสม!’
เขาลอบยิ้มเยาะและแสร้งพูดดี เพราะาุโสูงสุดแอบฟังอยู่ที่ไหนสักแห่งและยังไม่ตอบสนองใดๆ ต่อเหตุการณ์ตรงหน้า...
“ฮ่าๆๆ ไอ้บัดซบ! ข้าจะฆ่าเ้าให้ตาย!” ความโกรธของจินหัวทวีถึงขีดสุด เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนพุ่งเข้าหาเยี่ยฉวน!
"เจ็ดก้าว!" เยี่ยฉวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก!
“เจ็ดก้าว?! หมายความว่าอย่างไร?!” จินหัวหยุดชะงักทว่าพลังปราณภายในร่างยังแปรปรวนพลุ่งพล่าน
เยี่ยฉวนกระชับแส้เทวะในมือ “ข้าหมายความว่า...หากเดินเข้ามาเพียงเจ็ดก้าว เ้าต้องตายอย่างแน่นอน!”
“ฮ่าๆๆ! ไร้สาระ!”
ยามนี้จินหัวโกรธายิ่งจนไม่อาจยับยั้ง เขาหัวเราะราวคนสติก่อนพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย! เพียงก้าวเดียวเท่านั้น...เสียงหัวเราะพลันเงียบลง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยชีพจรที่จู่ๆ ก็เต้นแรงอย่างไร้เหตุผล
“ฆ่า!”
จินหัวไม่ใส่ใจอาการแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับตนพลางพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายอีกครั้งด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า!
ก้าวที่สอง...ความแน่นอึดอัดก่อตัวขึ้นในทรวงอก แขนและขาทั้งหมดพลันอ่อนแรง!
ก้าวที่สาม...ทรวงอกค่อยๆ ร้อนขึ้นราวมีเปลวไฟโหมอยู่ภายใน!
ก้าวที่สี่...ความเ็ปในทรวงอกสาหัสรุนแรงราวถูกมีดจ้วงแทงเป็แผลฉกรรจ์!
การฝึกตนจนเป็ศิษย์ชั้นเลิศแห่งหอแปรธาตุทำให้เขาแข็งแกร่งและมีความอดทนสูงกว่าผู้อื่น! เขากัดฟันข่มความเ็ปทั้งมวลก่อนรวบรวมพลัง...ทันใดนั้นอสูรเสือร้ายพลันปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ!
ก้าวที่หก...ความเ็ปทวีความรุนแรงขึ้นอย่างฉับพลันราวทรวงอกะเิออกเป็เสี่ยง! เสมือนหลอดเืและลำไส้ถูกหั่นเป็ชิ้นๆ!
“อ๊าก!”
เขาแผดเสียงกรีดร้องราววัวถูกเชือด! รู้สึกเ็ปแสนสาหัสเสียจนโสตประสาทขาวโพลนและว่างเปล่าไปชั่วขณะ การเคลื่อนที่ค่อยๆ เฉื่อยชาลง ทว่ายังฝืนสังขารเฮือกสุดท้ายให้เดินต่อเป็ก้าวที่เจ็ด...ทันใดนั้นทรวงอกของเขาพลันถูกแหวกออกก่อนที่จักจั่นป่าสีทองจะบินออกมาจากโพรงน่าสยดสยองนั้น เืคาวคลุ้งซึมกระจายเป็วงกว้าง!
ตอนอยู่บนยอดเขาเมฆาอินทนิล เยี่ยฉวนไม่เพียงมองเห็นแผนการสกปรกของอีกฝ่ายอย่างทะลุปรุโปร่งและขับพิษน้ำยาทลายหยางออกได้ทันท่วงที ทว่ายังซ้อนแผนโดยการปล่อยบริวารเช่นจักจั่นป่าสีทองให้ชอนไชเข้าไปในร่างกายของจินหัวขณะส่งมอบผลึกเส้นโลหิตัโดยไม่มีผู้ใดทันสังเกต จักจั่นตัวน้อยบินพล่านซุกซนไปอุดเส้นเอ็นและหลอดเื ทำให้จินหัวไร้ประสาทััจนไม่สามารถสานสัมพันธ์ทางกายกับศิษย์น้องหญิงเสี่ยวซิงได้!
จินหัวนึกกระหยิ่มไปเองว่าพลังของตนมีความก้าวหน้าขึ้นหลังขัดเกลาผลึกเส้นโลหิตัสำเร็จ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกสับขาหลอก! ความเป็จริงเขาถูกจักจั่นป่าสีทองที่แฝงอยู่ในร่างกายดูดกินเืและพลังิญญาราวปรสิต ประสาทััและสมรรถภาพทางเพศถูกมันทำลายย่อยยับ! ที่สำคัญ...ภายในร่างของเขาปราศจากสมบัติล้ำค่าใดๆ เยี่ยฉวนไม่ได้มอบผลึกเส้นโลหิตัให้แก่เขาจริงๆ!
“ข้าเตือนเ้าแล้วว่าหากเดินเพียงเจ็ดก้าวเ้าจะสิ้นใจโดยไร้หนทางเอาชนะ ทว่าเ้ากลับไม่เชื่อ...จนต้องประสบชะตากรรมเช่นนี้!” ดวงตาคมกริบของเยี่ยฉวนฉายแววเ็า เขาส่ายหน้าพลางแสดงความสงสารขณะมองอีกฝ่ายที่กำลังกรีดร้องโหยหวน
"อะ-ไอ้สารเลว! จะ-เ้า...กล้าลงมือสังหารข้า?"
จินหัวรู้สึกกลัวลนลานขณะเห็นจักจั่นป่าสีทองบินออกจากโพรงแผลบริเวณทรวงอกของตน ไม่คาดคิดว่าเยี่ยฉวนจะกล้าลงมือสังหารโดยใช้อาวุธที่น่ากลัวถึงเพียงนี้!
"ศิษย์น้องจินหัว...เ้าช่างพูดมากเสียจริง!"
ดวงตาเยี่ยฉวนพลันปรากฏแสงสว่างวาบขณะโคจรยันต์กลืนกิน์ จักจั่นป่าทองคำบินเข้าไปภายในร่างและซ่อนตัวอยู่ในผลึกเส้นโลหิตัอย่างรวดเร็ว เขาเงื้อแส้เทวะขึ้นสูงก่อนฟาดเข้าที่ลำตัวของอีกฝ่ายสุดแรงจนเกิดเสียงเพี้ยะดังก้องทั่วบริเวณ! จินหัวเบิกตากว้างก่อนกระอักเื...ลมหายใจสุดท้ายของเขาถูกพรากไปด้วยการตีเพียงครั้งเดียว! ร่างไร้ิญญาล้มลงกับพื้นทันที!
"หยุดมือ!"
าุโสูงสุดะโสุดเสียงพลางวิ่งออกไปหมายห้ามเยี่ยฉวน ทว่าสายไปเสียแล้ว...
“เยี่ยฉวน! นี่เ้า...”
ชายชราผู้เป็ที่รู้จักในนามปรมาจารย์แห่งเต๋าของสำนักหมอกเมฆายืนนิ่งอย่างตื่นตะลึง! เหตุการณ์ตรงหน้าเกิดขึ้นรวดเร็วจนเขาไม่ทันตั้งตัว ไม่คาดคิดว่าจินหัวผู้บรรลุขั้นซิวฉือระดับสองจะถูกสังหารโดยไม้กวาดธรรมดาๆ ของศิษย์พี่ใหญ่ผู้บรรลุเพียงขั้นอู่เจ๋อระดับห้า! ทั้งเยี่ยฉวนยังไม่ถูกอีกฝ่ายโจมตีเลยแม้แต่ครั้งเดียว!
“าุโสูงสุด…ขออภัยที่ข้าไม่สามารถยั้งมือไว้ได้ทัน ไม่นึกว่าเขาจะสิ้นใจเร็วถึงเพียงนี้...บั้นปลายชีวิตของศิษย์น้องจินหัวหมกมุ่นอยู่แต่กับการทำลายข้า!” เยี่ยฉวนไม่ปรายตามองร่างไร้ลมหายใจของอีกฝ่ายแม้แต่น้อยราวร่างนั้นเป็เพียงแมลงวันที่ตกตาย!
“เยี่ยฉวน...เ้าฆ่าจินหัวด้วยไม้กวาดด้ามนี้จริงหรือ?!”
ซู่โกวหง าุโสูงสุดเบิกตากว้าง! แม้เขาจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตนเองทว่ายังทำใจให้เชื่อได้ยากยิ่ง!
“ศิษย์น้องจินหัวทำการขัดเกลาผลึกเส้นโลหิตัอย่างเร่งด่วน ทว่าอานุภาพของผลึกนั้นมหาศาลเกินกว่าร่างกายของเขาจะรับไหว ข้าอาจใช้ไม้กวาดตีถูกจุดอ่อนบางอย่างของเขาเข้า ทำให้ร่างที่อ่อนแออยู่แล้วไม่สามารถทนรับความเ็ปเพิ่มอีก”
เยี่ยฉวนยกเหตุผลอื่นที่มีความเป็ไปได้สูงมาอธิบายแทน เพราะไม่้าเปิดเผยว่าตัวเขามีจักจั่นป่าทองคำอยู่ใน “ศิษย์น้องจินหัวเป็ผู้ที่เปี่ยมด้วยความสามารถ ทว่าเขากลับวางแผนการชั่วร้ายเพื่อกำจัดข้าครั้งแล้วครั้งเล่า เขาละโมบอยากดำรงตำแหน่งศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักหมอกเมฆามาโดยตลอด สุดท้ายแม้หลีกหนีอย่างไรก็ไม่พ้นอำนาจ์...ยามนี้ผลกรรมที่คิดร้ายต่อข้าย้อนคืนสนองเขาแล้ว!”
าุโสูงสุดได้ยินเช่นนั้นจึงกล่าวคำใดไม่ออก สิ่งที่เยี่ยฉวนพูดทั้งหมดเป็ความจริง เขาได้ยินกับหูและเห็นกับตาว่าจินหัวรับสารภาพทุกอย่าง ไม่ว่าเื่ลอบทำร้ายเยี่ยฉวนหรือเื่บุุกรุกหอคัมภีร์าเพื่อขโมยตำราลับมังการอวตารก็ถือเป็เื่ที่ไม่สมควรทั้งสิ้น แต่ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือการที่เยี่ยฉวนรู้เท่าทันแผนการของอีกฝ่ายอย่างทะลุปรุโปร่ง! คนที่เคยโง่เขลาเบาปัญญาและพูดน้อยราวเป็ใบ้เช่นเขาจะฉลาดถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? หรือก่อนหน้านี้เขาแสร้งโง่มาโดยตลอด?!
“หากเ้ารู้อยู่แล้วว่าการขัดเกลาผลึกเส้นโลหิตัอาจเกิดอันตรายใหญ่หลวงต่อตัวผู้ฝึกตน แล้วเหตุใดเ้าจึงจงใจมอบมันเป็ของกำนัลให้จินหัวเล่า?” ชายชราเอ่ยถาม
“ท่านเ้าสำนักออกท่องยุทธภพจึงไม่มีผู้ใดชี้แนะวิธีการขัดเกลาผลึกนั้น หากข้าไม่แสร้งผูกมิตรและมอบมันให้จินหัว ไม่ช้าก็เร็วข้าคงต้องตายด้วยเงื้อมมือเขาในสักวัน ด้วยระดับการฝึกตนที่อ่อนแอ...ข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตัดสินใจเช่นนั้น” เยี่ยฉวนนึกอยู่แล้วว่าจะต้องมีคนตั้งคำถามเช่นนี้ ดีที่เขาเตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้า
ชายชรามองไปยังเยี่ยฉวนผู้ได้รับแต่สายตาที่เ็าจากบรรดาผู้าุโหลายๆ ท่าน ทั้งยังถูกกลั่นแกล้งมาโดยตลอด เขากล่าวคำเบาอย่างรู้สึกผิด “ทั้งหมดถือเป็ความผิดของข้าที่ไม่คอยดูแลสารทุกข์สุกดิบจนทำให้เ้าเผชิญความยากลำบากมานานหลายปี...”
ชายชราถอนหายใจยาว เขาแสร้งหลับหูหลับตาไม่รับรู้ความขัดแย้งภายในสำนักมาหลายต่อหลายปี การที่เยี่ยฉวนอดทนต่อความอัปยศอดสูที่ผู้คนหยิบยื่นให้มาจนถึงวันนี้นั้นไม่ใช่เื่ง่าย “แม้จินหัวสมควรตายทว่าเขาก็ตายด้วยน้ำมือของเ้า เ้าแห่งหอสายนเวทรวมถึงาุโลำดับสามไม่ปล่อยผ่านเื่นี้เป็แน่ โท่วป่าเซียงอีกเล่า?! บุตรสาวของเขากำลังจะได้แต่งงานกับจินหัวอยู่แล้ว...เขาจะยอมรับเื่เหล่านี้ได้อย่างไร?!”
“าุโสูงสุดไม่ต้องกังวลไป ข้าจะจัดการเื่ทุกอย่างด้วยตนเองโดยไม่พาดพิงให้ท่านและสำนักหมอกเมฆาต้องเสื่อมเสีย!”
ขณะที่ชายชรารู้สึกวิตกกังวลกับความร้าวฉานระหว่างสำนักที่อาจเกิดขึ้น ทว่าเยี่ยฉวนกลับสงบนิ่งราวไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเื่ทั้งหมด เขากล่าวออกหลังนิ่งเงียบเป็เวลานาน “ระหว่างนี้เกิดเื่แปลกๆ ขึ้นมากมาย สามเดือนก่อนบรรดาผู้พิทักษ์ถูกลอบสังหารในสุสานเทพเ้า ผู้ใดกันที่รู้ความเคลื่อนไหวและแข็งแกร่งพอจะทำเช่นนั้น?! ครั้นระยะเวลาการประลองระหว่างสามสำนักใกล้เข้ามา โท่วป่าเซียงที่เป็สำนักคู่แข่งกลับเดินทางมาเยือนถึงที่ ทั้งยัง้าผูกสัมพันธไมตรีโดยการแต่งงานกับคนของเราอย่างกะทันหัน เื่ทั้งหมดนี้ท่านไม่รู้สึกสงสัยแม้แต่น้อยเชียวหรือ?!”
“เยี่ยฉวน! เ้ากำลังจะบอกว่า...” ชายชราพึมพำพร้อมสายตาวูบไหว
“ข้าสงสัยว่าอาจมีหนอนบ่อนไส้ที่มีตำแหน่งสูงอยู่ในสำนักของเรา!” เยี่ยฉวนเว้นจังหวะก่อนกล่าวต่อด้วยสีหน้าจริงจัง “ขณะท่านเ้าสำนักออกท่องยุทธภพ การแก่งแย่งชิงดีในอำนาจและผลประโยชน์ภายในสำนักทวีความรุนแรงราวคลื่นใต้น้ำ ท่านาุโสูงสุดคงรู้ดีว่าผู้ใดผูกขาดการดูแลหอศาสตราวุธถึงขั้นห้ามไม่ให้บุคคลอื่นเข้าไปหากไม่มีหลักฐานการอนุญาตมาแสดง บุคคลผู้นั้นเป็คนเดียวกันกับที่คอยเกณฑ์บรรดาศิษย์มาท้าประลองกับข้าอยู่เนืองๆ โท่วป่าเซียงเ้าสำนักเครื่องนิลอาจรับรู้อยู่แล้วว่าข้าอ่อนแอเช่นไรจึงระบุเจาะจงว่าบุตรสาวของเขาจะต้องแต่งงานกับศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเท่านั้น! เป็ไปได้ว่าการผูกสัมพันธไมตรีนี้เป็เพียงฉากบังหน้าและกลยุทธ์สกปรกในการทำลายสำนักหมอกเมฆาทางอ้อม ยามนี้เขาทำให้คนของสำนักเรากลายเป็ตัวตลก ที่แต่งงานกับบุตรสาวผู้มีรูปโฉมน่าเกลียดราวนกอินทรีั์ ทว่าภายภาคหน้าผู้ที่โชคร้ายอาจเป็ข้า เป็ท่าน หรือแม้แต่จูซือเจีย...”
“พวกมันเหิมเกริมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?!” สีหน้าของชายชราเย็นเยือกราวน้ำแข็ง จิตสังหารของเขาปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง!
่เวลาไม่นานมานี้เขาเพิ่งสูญเสียครอบครัวอันเป็ที่รักยิ่งไป ยามนี้จูซือเจียเป็หลานสาวผู้เดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิต หากผู้ใดกล้าเคลื่อนไหวและกระทำการหยาบช้า หรือกล้าแตะต้องแม้เพียงเส้นผมของนาง เขาสามารถฉีกร่างคนผู้นั้นออกเป็ชิ้นๆ!
“ถึงขั้นนี้แล้วไม่มีสิ่งใดที่พวกเขาไม่กล้าทำอย่างแน่นอน ความขัดแย้งภายในสำนักอาจก่อให้เกิดการต่อสู้ที่โเี้ยิ่งกว่าการสู้รบระหว่างสำนักเสียอีก! ดังนั้นท่านไม่ควรนิ่งนอนใจ!” เยี่ยฉวนรีบตีเหล็กขณะที่ยังร้อน
“เฮ้อ...”
ชายชราถอนหายใจอีกครั้งและไตร่ตรองอย่างเงียบเชียบ ตลอด่ชีวิตอันยาวนานเขาต้องเผชิญกับภยันตรายที่ไม่คาดคิดมากมาย ทว่าเขาเลือกที่จะต่อสู้ด้วยตนเองเพราะไม่อาจทนเห็นบรรดาศิษย์ร่วมสำนักต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
“ท่านาุโสูงสุด...”
ครั้นเห็นท่าทีลังเลไม่กล้าตัดสินใจของอีกฝ่ายเยี่ยฉวนถึงกับลอบถอนหายใจ ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าคนใกล้เข้ามาจึงไม่ทันได้กล่าวหว่านล้อมใดๆ ต่อ
ในบรรดาผู้คนที่วิ่งออกมาจากความมืดและตรงมายังที่เกิดเหตุ มีเสียงคร่ำครวญหวนไห้อย่างโศกเศร้าราวใจจะขาดดังขึ้น...
“หัวเอ๋อร์! หัวเอ๋อร์ลูกชายข้า! ผู้ใดฆ่าเ้า?! มันเป็ใคร...”
ร่างกายของจินหัวเย็นเยียบ ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเ็ป ดวงตาเบิกโพลงและแดงก่ำราวกับเื จินจื่อคุนเห็นสภาพน่าเวทนาเช่นนั้นจึงทิ้งตัวลงกอดร่างไร้ิญญาของบุตรชายไว้ในอ้อมแขนพลางร่ำไห้โหยหวนด้วยความเสียใจอย่างที่สุด าุโลำดับสามและผู้ติดตามจำนวนหนึ่งเร่งรุดมาถึง ครั้นเห็นว่าเกิดเหตุใดขึ้นกับลูกศิษย์คนโปรดใบหน้าของเขาจึงแปรเปลี่ยนเป็เคร่งเครียด จิตสังหารรุนแรงแผ่เป็วงกว้างราวเมฆหมอกบนท้องฟ้า!
เยี่ยฉวนต้องเตรียมรับมือกับาุโลำดับสามและเ้าแห่งหอแปรธาตุซึ่งเป็บุคคลสำคัญภายในสำนักก่อน ส่วนโท่วป่าเซียงแห่งสำนักเครื่องนิลผู้เป็บุคคลนอกยังมาไม่ถึง
แสงจากคบเพลิงสว่างเรืองเป็แนวยาวในความมืด เสียงฝีเท้าของบรรดาศิษย์และเหล่าทหารองครักษ์หลายสิบคู่ดังสนั่นราวฟากฟ้ากัมปนาทขณะวิ่งตรงมาจากทุกทางจนพื้นดินสั่นะเื...
3K
![[Boy Love] รักเริ่มจาก 100 (It starts with 100%)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724938391_37184270.webp)