ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 245 คุณอยากกินเนื้อไหม(ฟรี)

เขาหันไปมองข้างหลัง เห็นว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ อดไม่ได้ที่จะกอดแล้วจูบอีกครั้ง

ฟู่!

หนุ่มอายุยี่สิบปี เป็นช่วงที่กำลังวัยคะนอง ช่างทรมานจริงๆ

เหลียนเซวียนนั่งที่ขอบรถบรรทุก ถือโอกาสเตะเขาทีหนึ่ง 

"ทำไมนายไม่เคยจริงจังสักที ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้นายจำได้หมดไหม?"

ฉีซวี่หยิบแผนที่มาทันที แล้วทวนสิ่งที่เหลียนเซวียนกำชับไว้อย่างไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

เหลียนเซวียนยอมแพ้ ที่แท้ก็มีคนที่ทำสองอย่างพร้อมกันได้จริงๆ

รถบรรทุกใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงอ่างเก็บน้ำจางเจียพอ ตอนนี้ทิศตะวันออกเพิ่งปรากฏแสงรุ่งอรุณแรก ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่

เหลียนเซวียนแบกเครื่องยิงจรวด สวมเกราะอ่อน ใส่หมวกเหล็ก พร้อมอาวุธครบมือกระโดดลงจากรถ รู้สึกราวกับได้กลับมาที่บ้านของตัวเอง

ตามปกติ พื้นที่ข้างหน้าใกล้กับที่อยู่ของกบพิษเขียวกลายพันธุ์แล้ว ถือเป็นเขตต้องห้ามของมนุษย์ หากต้องการเข้าไป ต้องจัดการให้ฝูงหมูป่ากลายพันธุ์ขนาดเล็กจำนวนหนึ่งนำทาง

แต่เหลียนเซวียนไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น

ดวงตาของเธอตอนนี้เป็นเครื่องตรวจจับ ไม่ว่ากบพิษเขียวกลายพันธุ์จะซ่อนลึกแค่ไหน ในสายตาเธอก็เป็นเพียงจุดแดงเล็กๆ ที่ชัดเจน

เธอเล็งไปที่ตัวใหญ่ที่สุด ยิงหนึ่งนัด มันก็ไปรายงานตัวที่ยมโลกในยามหลับใหล

จากไปอย่างสงบ

เหลียนเซวียนนำสมาชิกทีมมาถึงถ้ำของกบยักษ์ เช้ามืด กบพิษเขียวกลายพันธุ์ยังไม่ตื่น ดังนั้นการเดินจึงไม่ต้องระมัดระวัง พวกเขาเดินอย่างองอาจมาถึงตำแหน่งของกบพิษเขียวกลายพันธุ์ยักษ์ตัวนั้น

เหลียนเซวียนใช้ไม้วาดวงกลมเล็กๆ บนพื้น 

"พวกคุณเริ่มขุดจากตรงนี้ ลึกลงไปประมาณหนึ่งเมตร"

ทุกคนมองหน้ากัน

ความสามารถของหัวหน้าทีมอัพเกรดอีกแล้วหรือ?

ก่อนหน้านี้ที่ทะเลสาบตะวันออก วิธีที่ใช้คือการโจมตีทั้งพื้นที่ แล้วใช้ฟอร์เร็ตตัวเล็กค้นหาซากกบพิษเขียวกลายพันธุ์ แต่ตอนนี้ เธอดูเหมือนจะมองเห็นสถานการณ์ใต้ดินได้ และยิงปืนอย่างมีเป้าหมายชัดเจน

จากนั้นยังสามารถระบุตำแหน่งซ่อนตัวของกบพิษเขียวได้อย่างแม่นยำ!

นี่...... แม้จะดูประหลาดไปหน่อย แต่พวกเขาไม่สงสัยในความสามารถของหัวหน้าทีมเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งหัวหน้าทีมมีความสามารถสูง ความเร็วในการนำพวกเขาไปหาเงินก็ยิ่งเร็ว นี่เป็นเรื่องที่มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย

ชายหนุ่มหลายคนถ่มน้ำลายใส่ฝ่ามือ หยิบเครื่องขุดเจาะและเครื่องเจาะดินเริ่มทำงาน เช้ามืด ผิวดินยังมีน้ำแข็งชั้นหนึ่ง หลังจากใช้เครื่องเจาะดินเจาะทะลุแล้ว จึงสามารถใช้พลั่วและเครื่องขุดเจาะต่อไป

เหลียนเซวียนไม่ได้เปลี่ยนตำแหน่ง ขณะที่สมาชิกทีมกำลังขุดอยู่ข้างหลัง เธอก็ยิงนัดที่สองไปยังที่ไกลๆ แล้ว

จากนั้นเอาธงแดงเล็กๆ ออกมาปักเพื่อทำเครื่องหมายบอกตำแหน่งของกบพิษเขียว

โฮ่วกั่ง เผิงฮุย และคนอื่นๆ ช่วยกันขุดหลุมใหญ่ หลังกบพิษเขียวสีดำเขียวก็ปรากฏตรงหน้า

"แม่เจ้า นี่เป็นตัวใหญ่ ดูสีสิ นี่ต้องหนักกว่า 400 ชั่งแน่ๆ"

อากาศหนาวติดลบยี่สิบกว่าองศา หนุ่มๆ ทำงานจนเหงื่อไหล ต่างถอดเสื้อคลุมขนสัตว์หนาๆ ออกแล้วทำงานต่อ ในที่สุดก็ขุดกบพิษเขียวออกมาทั้งตัว ทุกคนอึ้ง

ตัวนี้คงหนักเกิน 600 ชั่ง หัวหน้าทีมของพวกเขาฆ่าราชากบพิษเขียวแห่งพื้นที่นี้แล้วสินะ!

ทุกคนช่วยกันลากมันออกจากหลุม ปล่อยให้เหลียนอี้และเสี่ยวหยางถลกหนัง คนอื่นๆ รีบไปยังจุดที่มีธงแดงเล็กๆ ปักอยู่และเริ่มขุด พวกเขาต้องรีบทำงานในช่วงเช้าที่อากาศเย็น ขณะที่กบกลายพันธุ์ยังไม่ตื่น

ถ้ารอให้พวกมันตื่นและเคลื่อนไหว ก็จะไม่สะดวกเท่านี้

เหลียนเซวียนทำงานได้อย่างรวดเร็ว เธอพบกบพิษเขียวกลายพันธุ์ที่ได้มาตรฐานการล่า 189 ตัว และแต่ละตัวมีขนาดใหญ่กว่าที่ทะเลสาบตะวันออก รอบนี้มูลค่าต้องสูงกว่ารอบที่แล้วแน่นอน

ถอดเสื้อคลุมขนสัตว์หนาออก เธอก็จับเครื่องขุดเจาะขุดพร้อมกับทุกคน

กบพิษเขียวขนาดกลางและเล็ก เธอไม่อยากฆ่า ปล่อยไว้ หลังจากผ่านไปไม่กี่ปีเมื่อมันโต เธอยังสามารถเก็บเกี่ยวได้อีก

เพียงแต่บางตัวอยู่หนาแน่นเกินไป ขวางทางการเก็บเกี่ยวของพวกเขา จึงจำเป็นต้องยิงฆ่าบ้าง

ตอนเที่ยง ทุกคนกินซาลาเปาไม่กี่ชิ้นแล้วทำงานต่อ กระทั่งเย็น กบพิษเขียวกลายพันธุ์ยักษ์ทั้ง 189 ตัวก็ถูกขุดออกมาและถลกหนังเรียบร้อย

ในรถบรรทุกห้องเย็น หนังกบถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเป็นกองใหญ่

ครั้งก่อนที่ล้างทะเลสาบตะวันออก ใช้เวลาหลายวัน แต่ตอนนี้ล้างอ่างเก็บน้ำจางเจียพอใช้เวลาเพียงวันเดียว!

วันเดียว!

ทีมของฉีซวี่ออกมาทำงานครั้งนี้เป็นภารกิจเก็บเกี่ยวสิบวัน ถ้าพวกเขาจะกลับเมืองพร้อมฉีซวี่ ก็ต้องรออีกเก้าวัน

เหลียนเซวียนไม่ได้ตั้งใจจะรอนานขนาดนั้น จึงตัดสินใจพาคนสองคนไปที่ฐานกลางด้วยกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเอาหนังกบไปขายก่อน

พี่น้องที่เหลือก็อยู่ที่นี่ ติดตามทีมของฉีซวี่เพื่อเก็บเกี่ยวต่อไป

เธอบอกความคิดนี้กับฉีซวี่ ฉีซวี่อยากให้เธอรออีกสองวัน เขาเพิ่งคบกับแฟนได้สองวัน ยังไม่ได้ใกล้ชิดกันสักเท่าไหร่ เด็กสาวใจร้อนคนนี้ก็จะวิ่งออกไปข้างนอกอีกแล้ว

เขาไม่อยากให้เธอไป

เหลียนเซวียนเห็นเขาทำหน้าน่าสงสาร รู้สึกใจอ่อน จึงตัดสินใจอยู่อย่างมากหนึ่งวัน

วันนี้เลิกงานตอนบ่ายสามโมง ยังมีเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะค่ำ คราวนี้พวกเขาเอาเนื้อมาไม่มาก เหลียนเซวียนรู้สึกว่าเมื่อเข้าป่าแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องใช้อาหารสำรอง

เป็นสถานที่ล่าสัตว์ตามธรรมชาติ อยากกินเนื้อก็ออกไปหาของสดๆ

ดังนั้นเธอจึงพาลูกน้องไม่กี่คนเตรียมล่าเนื้อที่กินได้ซึ่งมีรังสีระดับกลาง

เธอเปลี่ยนระบบอินฟราเรดที่ใช้ตรวจสอบสัตว์กลายพันธุ์เป็นตรวจสอบ 

"สัตว์ป่าธรรมดาที่ไม่กลายพันธุ์"

ทันใดนั้น การกระจายตัวของจุดแดงบนแผนที่ก็เปลี่ยนไป

ในรัศมีร้อยกิโลเมตร มีฝูงแพะภูเขาฝูงหนึ่ง กว่าสองร้อยตัว

ฝูงหมูป่าฝูงหนึ่ง กว่าร้อยตัว

ฝูงหมาป่าฝูงหนึ่ง กว่าหกสิบตัว

นอกจากนี้ยังมีกลุ่มหนูขนาดใหญ่ กลุ่มงูหญ้ากลายพันธุ์ขนาดใหญ่

และฝูงวัวป่าที่ไม่กลายพันธุ์ รวมถึงฝูงไก่ฟ้า ไก่ป่า และฝูงอีกาที่กระจัดกระจาย

ฮ่าๆๆ ดีมาก เป็นคลังเนื้อธรรมชาติ อยากกินอะไรก็มีหมด สิ่งเดียวที่ขาดคือผัก

แต่ได้กินเนื้อแล้วจะเรื่องมากไปทำไม?

เมื่อสามารถล่าสัตว์ได้ ก็ต้องเล็งไปที่กลุ่มสัตว์ที่ใหญ่ที่สุด

หนูและงูเธอไม่ชอบ และไม่อยากกินเนื้อพวกมัน กลุ่มที่ใหญ่ที่สุดที่เหลือคือหมูป่า!

แต่เส้นทางไปยังฝูงหมูป่าล้วนเป็นภูเขา แม้จะใช้เลื่อยน้ำมันตัดไม้เปิดทาง รถบรรทุกของพวกเขาก็ไปไม่ถึง

ในสถานการณ์แบบนี้ พาหนะที่สมเหตุสมผลที่สุดคือมอเตอร์ไซค์ เธอส่งข้อความถามฉีซวี่

"คืนนี้อยากกินเนื้อไหม?"

ฉีซวี่: "......"

กินเนื้ออะไร?

พูดตามตรง ในชั่วขณะนั้นเขาตกใจ ในสมองแวบผ่านความคิดอนาจารนับไม่ถ้วน มือสั่นระริกพิมพ์ข้อความในนาฬิกาข้อมือ

"ที่รัก คุณคิดดีแล้วเหรอ?"

ลบ แล้วพิมพ์ใหม่

"ที่รัก ผมรอได้ ผม......"

ลบอีก

ในขณะที่ฉีซวี่กำลังสับสนวุ่นวาย ข้อความใหม่ของเหลียนเซวียนก็มาถึง

"ถ้าอยากกินเนื้อ ให้ฉันยืมมอเตอร์ไซค์สักไม่กี่คัน คืนนี้จะส่งหมูให้พวกคุณตัวหนึ่ง!"

ฉีซวี่: "......"

ฟ้าผ่า ที่แท้เป็นการกินเนื้อจริงๆ

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ร้อนรนขนาดนั้น แต่เมื่อเห็นข้อความบริสุทธิ์ของเหลียนเซวียน เขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เป็นตัวเองที่คิดมากไป เป็นความผิดของตัวเอง

เขารีบเรียกหวังเถียฉุย กระซิบที่หู สั่งให้เขาหลีกเลี่ยงกล้องวงจรปิดบนหมวก เก็บกุญแจมอเตอร์ไซค์ทั้งหมดมา เก็บไว้ที่เดียวกันแล้วส่งพิกัดให้เขา

หลังจากนั้นคนของพวกเขาก็ห่างไกลจากที่จอดมอเตอร์ไซค์

นอกแนวป้องกัน บนต้นไม้ไม่มีกล้องวงจรปิด หากต้องการให้เหลียนเซวียนยืมทรัพยากร สิ่งเดียวที่ต้องหลีกเลี่ยงคือกล้องบนศีรษะของทหาร

เหลียนเซวียนและคณะกลับมาที่ค่ายอย่างรวดเร็ว หลังจากพบมอเตอร์ไซค์ในพิกัดที่ฉีซวี่บอก ก็ขับไป 8 คัน

ใช่ เธอขับเองหนึ่งคัน

แม้ว่าในชาติก่อนไม่เคยใช้ของแบบนี้ แต่คิดว่าไม่น่ายากเท่าไหร่ ควบคุมเบรกและคันเร่งให้ดี ขับช้าๆ ก็ไม่มีปัญหา

ไม่นาน ทุกคนก็ขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นเขา ข้ามภูเขาไม่กี่ลูก เข้าใกล้ดินแดนของหมูป่า

ดับเครื่องมอเตอร์ไซค์ ปีนขึ้นไปบนภูเขา หมูป่ายังคงคุ้ยดินอยู่

แปดคนถือปืน แบกปืนใหญ่ ค่อยๆ เข้าไปแล้วหาต้นไม้ใหญ่ซ่อนตัว

เปิดเครื่องตรวจจับเลเซอร์บนปืนล่าสัตว์ส่องไปที่ฝูงหมูด้านล่าง

ไม่นาน ก็มีเสียงปืนดังมาจากที่ไม่ไกล