หลังจากวันที่เล็กไปแข่งขันวันนั้น เธอก็ไม่ได้เจอหน้าเกมเลยจนเวลาล่วงเลยไปถึง 1 อาทิตย์เต็มๆ เล็กไปนั่งรอทานข้าวด้วยใต้ต้นจามจุรีทุกวัน แต่เกมก็ไม่เห็นจะมาตามปกติเลย จนเล็กเริ่มแปลกใจว่าทำไมเกมถึงหายไปแบบนี้ เธอพยายามเดินดูรอบๆต้นไม้เผื่อว่าเกมจะเขียนอะไรไว้บอกเธออย่างที่เกมเคยทำ เเต่ก็ไม่มีร่องรอยการเขียนอะไรเลย..นาทีนั้นเล็กก็ได้หันไปเจอเข้ากับปิ่นโตสีชมพูที่เกมมักจะใส่อาหารมานั่งทานกับเขาอยู่เป็ประจำ เล็กเปิดดูในกล่องก็พบว่าอาหารพวกนั้นมันเน่าเละจนเกิดฟองไปแล้ว ทำให้เล็กรู้ได้ทันทีว่าเกมมาที่นี่แต่ไม่ได้เจอเขาเพราะเขาไม่อยู่นั่นเอง
"แย่ล่ะ ลืมบอกไปเลยนี่นา โอ้ย!ถึงว่าหายไปนานเกือบอาทิตย์แล้ว ป่านนี้คงงอนหนักแล้วมั้งเนี้ย!!ทำไงดีวะ จะง้อยังไงดีล่ะ"
"อ้าว..พี่เล็ก ผมดีใจด้วยนะครับเื่เเข่ง เอ้อวันที่พี่ไปแข่งอ่ะ มีผู้หญิงจากต่างโรงเรียนมาถามหาพี่ด้วยนะ"
"หรอ..แล้วเขาว่าไงบ้าง?"
"เขามาถามว่าพี่ไปไหนและพอผมบอกว่าพี่ไปแข่งขันที่ BPP เขาก็รีบขับรถออกไปเลยอ่ะ"
"งั้นหรอ เออๆ..ขอบใจมาก" เล็กวิ่งขึ้นไปเอากระเป๋าเพื่อหามือถือมาโทรหาเกม เเต่ทว่าเธอไม่รับสาย ตอนนี้เล็กกังวลมากไม่รู้จะทำยังไงและในตอนนั้นครูเเนนก็กำลังจะไปส่งเอกสารที่โรงเรียน BPP พอดี เล็กจึงถือโอกาสบอกครูเเนนว่าลืมของไว้ที่นั่น เธอจึงขอติดรถครูแนน ออกไปด้วยและมันได้ผล เล็กมาถึงโรงเรียนและเธอวิ่งตามหาเกมจนทั่ว ถามใครก็ไม่มีใครรู้จนกระทั่งเล็กนั่งรถไปลงที่หน้าบ้านของเกม ตอนนั้นเล็กใจจดใจจ่อเพราะกลัวว่าแม่เกมจะเป็เหมือนแม่ของเขา
"อ้าว หนูเล็ก..มาหาเกมหรอลูก ขึ้นไปสิ เกมรออยู่ข้างบนแล้ว ยังไงก็ช่วยพูดให้แม่หน่อยนะ เกมไม่ไปโรงเรียนมา 1 อาทิตย์แล้ว งอนอะไรกันหรือเปล่าลูก รีบไปง้อสิ"
"สวัสดีค่ะ..แม่..รู้จักเล็กด้วยหรอคะ?"
"อ้าว ก็ต้องรู้สิ เกมน่ะเขาพูดถึงเล็กให้แม่ฟังตลอดเลย เขาบอกว่าเล็กน่ะเป็แฟนที่น่ารักมาก แถมยังโรแมนติกสุดๆเลยละ..แล้วนี่ทำอะไรให้เกมงอนอีกละ หรือว่าแอบมีสาวอื่นใช่ไหม?"
"ไม่ใช่หรอกค่ะ พอดีมีเื่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย งั้นหนูขออนุญาตขึ้นไปหาเกมข้างบนนะคะ!"
"เชิญจ้ะๆ แม่กำลังจะออกไปข้างนอกพอดีเลย ตามสบายนะจ๊ะ" เล็กรู้สึกโล่งใจที่แม่ของเกมไม่ได้มีปฏิกิริยาเหมือนแม่ของเขาและรู้สึกดีใจที่เกมแนะนำกับแม่ของเขา ว่าเธอคือแฟนของเกม เล็กเดินขึ้นมาหยุดที่หน้าห้องของเกมพร้อมกับเคาะประตูเเต่ไม่ส่งเสียงอะไร ก่อกๆๆ
"แม่ เกมบอกแล้วไงว่าเกมไม่หิว เลิกเคาะประตูซักทีเกมลำคาญ!!" เล็กไม่รอช้า เขารีบเปิดประตูพรวดเข้ามาแล้วพุ่งเข้าไปกอดเกมที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เกมเองก็ใมากที่เห็นเล็กมาที่นี่ ส่วนเล็กเองก็กอดเกมแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก
"ขอโทษ ขอโทษที่หายไป ขอโทษที่ไม่ได้บอกว่าหายไปไหน ขอโทษสัญญาว่าจะไม่หายไปอีก ขอโทษนะ"
"มา..มาได้ไงเนี้ย?นี่มันเวลาเรียนไม่ใช่หรอ?"
"เล็กไม่สน ขอโทษนะ เล็กรู้ว่าเกมโกรธเเต่เล็กก็ไม่คิดว่าเื่มันจะใหญ่โตขนาดนี้ ขอโทษนะ"
"เลิกพูดคำว่าขอโทษสักที มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย"
"เราต้องทำยังไง เกมถึงจะหายโกรธและกลับมาดีกันอีกอ่ะ"
"จะสนใจทำไม ที่เราหายไปเป็อาทิตย์ เล็กยังไม่รู้เลยว่าเราไปไหน! แล้วตอนนี้จะมาสนใจ มาง้อเราทำไม"
"ก็เพราะสนใจแล้วก็รักมากไง ถึงตามมาง้อถึงที่แบบนี้ หายโกรธนะคนดีของเค้า..ต่อไปนี้สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว นะ..ดีกันนะ"
"ไม่อ่ะ ไม่ดีด้วยหรอก"
"อ้าวทำไมอ่ะ อุตส่าห์มาง้อถึงที่แล้วนะ จะไม่หายโกรธหน่อยหรอ ฮึ? หายโกรธเถอะนะ"
"หายโกรธก็ได้ แต่เล็กต้องทำอะไรให้เกมอย่างนึงก่อน เกมถึงจะยกโทษให้"
"ทำอะไรอ่ะ?" เกมยิ้มกรุ้มกริ่มและเอี้ยวตัวขึ้นไปกระซิบที่ข้างหูของเล็กเบาๆก่อนจะหัวเราะออกมาเล็กน้อย เล็กตาเบิกโพรงเพราะเธอไม่มีประสบการณ์ในเื่นี้มาก่อนเลย เล็กลังเลอยู่นานเพราะนี่จะเป็วิธีเดียวที่ทำให้เกมหายโกรธและกลับมาพูดกับเธออีกครั้ง
"อะไรนะ! นอน..นอนที่นี่งั้นหรอ มันจะดีหรอ เดี๋ยวแม่เกมว่านะ..เราว่าไม่เหมาะหรอกอีกอย่าง แม่เราคงไม่ยอมแน่ๆ เราว่าเรากลับก่อนดีกว่า นี่ก็ออกมานานแล้วเดี๋ยวครูเเนนจะตามหา"
"ถ้าเล็กก้าวขาออกไปจากห้องนี้ เกมจะงอนแล้วก็ไม่คุยกับเล็กอีกเลย อ่อ..แล้วเกมก็จะหาแฟนใหม่ด้วย"
"ว่าไงนะ!! นี่คิดจะมีคนอื่นอีกหรอ?"
"ก็ถ้าวันนี้เล็กนอนที่นี่ เกมก็จะไม่มีใคร แล้วเราสองคนก็จะกลับมาคืนดีกันด้วย เอาไง..เลือกมาเลย" เล็กไปต่อไม่เป็เพราะในใจก็อยากจะง้อแฟนให้ได้ ส่วนอีกใจก็กลัวว่าแม่จะดุที่ไม่ยอมกลับบ้านทั้งคืน เเต่ด้วยความที่สิ่งเร้าตรงหน้ามันคือสิ่งแรกที่ทำให้เล็กรู้สึกว่ามีตัวตนและไม่ได้ต้องทำตามคำสั่งของใคร เล็กจึงตอบตกลงที่จะค้างบ้านเกม เกมดีใจมากเธอลุกออกจากเตียงและวิ่งเข้ามาะโกอดคอ จนเล็กเสียหลักล้มลงที่เตียง พวกเขาสองคนนอนทับกันในลักษณะเกมอยู่ข้างล่างและเล็กอยู่ข้างบน เกมโน้มคอเล็กลงไปจูบปากพร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเล็กเบาๆ
"คืนนี้เล็กช่วย ทำให้เกมมีความสุขทั้งคืนจะได้ไหม ที่รัก!!" ซึ่งคำพูดของเกมนั้น มันดันไปกระตุกต่อมอารมณ์ของเล็กเข้า..ทำให้เล็กสานต่อเจตนารมณ์ของเกมไปถึงสามครั้งด้วยกัน พวกเขาทั้งคู่เพลียหลับจนกระทั่งเช้า..เกมรีบขับรถไปส่งเล็กที่บ้าน ก่อนที่เธอจะกลับมาอาบน้ำไปเรียนตามปกติและนั่นก็ทำให้พวกเขากลับมาดีกันอีกครั้ง เล็กยิ้มแก้มปริและเอามือล้วงกระเป๋าจะเดินเข้าบ้าน เเต่ทว่า พลั้ว!!! เสียงกระถางต้นไม้ถูกปาใส่กับผนังบ้านหล่นเเตกกระจาย ซึ่งคนที่ปาก็ไม่ใช่ใคร..
"แกไปไหนมา..ไม่กลับบ้านทั้งคืน..แกไปไหนมา!!"
"แม่!!..นี่แม่ทำอะไรอ่ะ"
"แกไม่ต้องมาถามว่าฉันทำอะไร ตอบฉันมาว่าแกไปไหนมา เมื่อคืนแกไปนอนที่ไหน?"
"บ้านเพื่อน"
"เพื่อนงั้นหรอ..ไอ้เพื่อนที่แกว่าน่ะ..คือผู้หญิงคนที่มาส่งแกเมื่อกี้ใช่ไหม แกเเน่ใจหรอว่าเเค่เพื่อน!!"
"แม่หมายถึงอะไร" พลั้ว!!! กระถางต้นไม้กระถางที่ 2 ถูกขว้างใส่เสาบ้านและเฉียดตัวเล็กไปนิดเดียว ทำเอาเล็กใ เพราะเธอไม่เคยเห็นการกระทำอันบ้าคลั่งของแม่แบบนี้มาก่อน
"แม่!!ทำอะไรเนี่ย นั่นมันกระถางต้นไม้ของเล็กนะ"
"กระถางต้นไม้ของแก ที่เมียแกเป็คนซื้อให้อย่างนั้นหรอ!!"
"แม่!!!"
"เออ..ฉันรู้หมดแล้วว่าอีนั่นไม่ใช่เเค่เพื่อน เเต่มันกับแกกำลังคบกันและเมื่อคืนแกก็ไปนอนบ้านมันมาใช่ไหม!!..แกรู้ไหมวินาทีที่คนอื่นมา บอกฉัน ว่าลูกสาวของฉันไปคบกับผู้หญิงวิปริตผิดเพศพวกนั้น แกอยากรู้ไหมว่าฉันทำหน้ายังไง ฉันอายคนแค่ไหน แกทำแบบนี้กับฉันได้ไง ฮ้ะ!!ฉันอุตส่าห์วางอนาคตไว้ให้แกอย่างดี แต่สิ่งที่แกตอบแทนฉันคือแบบนี้งั้นหรอ แกยังเห็นฉันเป็แม่แกอยู่รึป่าว!!"
"แล้วแม่เคยเห็นหนูเป็ลูกบ้างหรือเปล่า หรือแม่เห็นหนูเป็เเค่หุ่นกระบอก ที่สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ตามใจของแม่!!"
"แกหุบปากเลยนะเล็ก..ต่อไปนี้แกต้องเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น ฉันจะหาผู้ชายที่ดีให้แกคบและอย่าให้ฉันรู้ว่าแกยังติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ ไม่งั้น..แกคงรู้นะว่าฉันจะทำยังไง กับเมียของแก!!" แม่บัวยื่นคำขาดให้เล็กเลิกยุ่งกับเกม หลังจากที่รู้ความจริงว่าพวกเขาสองคนเป็แฟนกันและโกหกเธอมาตลอด สภาพร่างกายของเล็กตอนนี้ เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะเดินเข้าไปในบ้าน เธอค่อยๆก้มลงเก็บเศษกระถางต้นไม้ที่แม่บัวปาจนแตกขึ้นมาที่ละชิ้นๆเพราะต้นไม้พวกนั้นคือต้นไม้ที่เกมตั้งใจปลูกให้เล็กนั่นเอง..สภาพร่างกายและจิตใจพังไม่เป็ท่า ตอนนี้เล็กไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงต่อไป..เธอจะบอกเื่นี้กับเกมยังไงติดตามต่อได้ใน EP.หน้านะคะ
2K
