"แม่คะเช้านี้มีอะไรทานบ้างเอ่ย" ฉันเดินลงมาจากห้องเพื่อรับประทานอาหารกับครอบครัวฉัน เพราะเนื่องจากวันนี้เป็วันหยุดเราทั้งสามคนเลยได้อยู่ด้วยกัน
"มานั่งที่โต๊ะสิจ๊ะ วันนี้มีของโปรดของหนูเต็มเลย"
"จริงเหรอคะ ไหนดูสิ" ฉันเดินไปที่โต๊ะแล้วดูอาหารรอบๆ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆแม่
"ตักข้าวได้เลยจ๊ะ" แม่หันไปสั่งคนใช้ที่อยู่ข้างๆ
"ค่ะ"
เมื่อคนใช้ตักข้าวใส่จานเสร็จเรียบร้อย ฉัน พ่อและก็แม่ ก็ลงมือทานข้าวกัน แต่วันนี้ที่โต๊ะอาหารทำไมถึงเงียบผิดปกติ รวมถึงคุณพ่อด้วยปกติท่านจะแกล้งฉันประจำที่มีโอกาสแต่วันนี้ท่านกลับเงียบและไม่พูดซ้ำสีหน้าของพ่อกับแม่ก็ยังดูเครียดอีกด้วย
"พ่อคะ แม่คะ มีอะไรรึเปล่าคะทำไมถึงได้ดูเครียดจัง"
"เปล่าจ๊ะ ไม่มีอะไร ลูกทานต่อเถอะนะ" น้ำเสียงของแม่ดูเศร้าซึ่งผิดไปจากทุกที
"แม่คะ บอกหนูได้นะคะ" แม่เงียบไป ก่อนที่พ่อจะเอ่ยขึ้น
"คุณ บอกลูกไปเถอะ ถึงยังไงลูกก็ต้องรู้อยู่ดี"
"แต่คุณคะ..."
"บอกลูกไปเถอะ" สีหน้าของทั้งสองคนดูเครียดไม่แพ้กันเลย
"ว่าไงค่ะแม่ มีเื่อะไรเหรอคะ"
"มีนจ๊ะ"
"คะ" ฉันนั่งรอและตั้งใจฟังที่แม่กำลังจะพูดต่อไปจากนี้
"ครอบครัวเราเป็หนี้และกำลังจะถูกยึด" มือทั้งสองของฉันที่ถือช้อนไว้ก็ร่วงหล่นไร้เรี่ยวแรง
"อะไรนะคะแม่!?"
"จริงจ๊ะ พ่อกับแม่ไม่มีเงินพอไปจ่ายหนี้เขา"
"แม่ไปเป็หนี้ั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมหนูถึงไม่รู้เื่เลย"
"สักพักแล้วละลูก ตอนนั้นเศรษฐกิจไม่ดีแม่กับพ่อเลยไปขอกู้เงินมาจากคุณคิวเพื่อมาต่อยอดธุรกิจของเราให้ดำเนินต่อไปยแต่จนแล้วจนรอดธุรกิจของเราก็ยังไม่ดีขึ้น แถมดอกเบี้ยตอนนี้ก็สูงขึ้นมากด้วยจนพ่อกับแม่หมดหนทางแล้ว" แม่ก้มหน้าลงด้วยสายตาที่เศร้าหมอง
"แล้วเราเป็หนี้อยู่เท่าไหร่ค่ะหนูพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง"
"หนึ่งร้อยล้าน"
"ห้ะ ร้อยล้าน!! ทำไมมันเยอะขนาดนั้นคะ"
23K
