จอมมารหวนคืน

   กลิ่นอายมรณะที่พุ่งขึ้นมาจากหลุมดำยักษ์ใจกลางนครหลวงเทียนเทียนเริ่มเจือจางลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสยดสยองเหนือซากปรักหักพังที่เคยรุ่งเรืองที่สุดในทวีป เยี่ยฉินยืนตระหง่านอยู่บนขอบเหวที่พังทลาย ในมือของเขากำ "เศษศิลาวิญญาณบรรพกาล" ที่แตกสลาย แสงสีแดงหม่นของมันกระพริบถี่ราวกับจังหวะหัวใจที่กำลังจะดับสูญ

"นายน้อย..." มู่หย่งพุ่งทะยานเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าของเด็กชายเต็มไปด้วยรอยไหม้จากไออเวจี "พวกมัน... พวกองครักษ์เกราะทองที่เหลือรอดพยายามจะปิดล้อมประตูเมืองทิศเหนือครับ แต่ดูเหมือนว่า 'สิ่งนั้น' ที่อยู่ข้างล่างจะดึงดูดความสนใจพวกมันไปหมด"

เยี่ยฉินไม่ได้หันกลับไปมอง เขาจ้องลึกลงไปในเศษศิลาในมือ เนตรสัจจะของเขาหมุนวนจนกลายเป็นวงแหวนซ้อนกันสามชั้น

‘เศษศิลานี่... มันไม่ใช่แค่แหล่งพลังงาน แต่มันคือ "กุญแจส่วนที่หนึ่ง" ของสุสานจักรพรรดิเทพในดินแดนเบื้องบน’ เยี่ยฉินแค่นยิ้มเยือกเย็น ‘หลี่เทียน... เจ้าช่างวางแผนได้ล้ำลึกนัก ใช้ร่างจำลองและอสูรเฉินโม่เป็นตัวคุมขังพลังนี้ไว้ เพื่อรอวันที่เจ้าจะลงมาชุบมือเปิบ’

"เสี่ยวรู่ล่ะ?" เยี่ยฉินเอ่ยถามเสียงเรียบ

"นางกำลังคุมตัวหลี่เยี่ยนไว้ที่รถม้าครับนายน้อย" มู่หย่งรายงาน "แต่ร่างกายขององค์หญิงสาม... ดูเหมือนจะทนรับพลังย้อนกลับของค่ายกลไม่ไหวแล้ว นางกำลังจะกลายเป็นธุลีในไม่ช้า"

"นางตายตอนนี้ไม่ได้" เยี่ยฉินหันหลังกลับ ก้าวเดินผ่านซากศพของปุโรหิตที่นอนเกลื่อน "นางยังต้องเป็น 'พยาน' ให้กับความล่มสลายของราชวงศ์หลี่ที่เหลืออยู่"

ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากเขตพระราชวัง เสียงหวีดหวิวของอาวุธแหวกอากาศก็ดังขึ้น! กระบี่แสงสีทองนับสิบเล่มพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ปักลงล้อมรอบตัวเยี่ยฉินเป็นกรงขังอาคม

รอดนี้

"บังอาจนัก! ไอ้ฆาตกรที่ทำลายเทียนเทียน!" เสียงตวาดดังกัมปนาทมาจากเบื้องบน ร่างของชายชราสามคนในชุดคลุมสีขาวขลิบทองร่อนลงมาอย่างช้าๆ พวกเขาคือ "สามผู้อาวุโสพิทักษ์นคร" ยอดฝีมือระดับ ราชันย์นภา ขั้นที่ 5 ที่เพิ่งกลับมาจากการลาดตระเวนนอกเมือง

การพิพากษาของจอมมาร: สังหารราชันย์นภา

เยี่ยฉินหยุดก้าวเดิน เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกมา แต่กลับหลับตาลงช้าๆ

"พวกเจ้าเรียกข้าว่าฆาตกร?" เยี่ยฉินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "พวกเจ้าที่หลับหูหลับตาให้ราชวงศ์หลี่สูบวิญญาณเด็กน้อยนับพันเพื่อสร้างค่ายกลอเวจีใต้ดินนี้... พวกเจ้าต่างหากคือเพชฌฆาตที่แท้จริง"

"หุบปาก! ตายซะ!" ผู้อาวุโสคนหนึ่งพุ่งเข้าหาพร้อมฝ่ามือแสงขนาดมหึมา

เยี่ยฉินลืมตาขึ้น พริบตานั้นดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต—นี่คือพลังใหม่ที่เขาได้รับจากการดูดซับเศษศิลาวิญญาณชั่วครู่

"เนตรโลหิตนิรันดร์: ภาพมายาแห่งความตาย!"

ผู้อาวุโสที่พุ่งเข้ามาหยุดชะงักกลางอากาศ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ในสายตาของเขา โลกทั้งใบกลายเป็นทะเลเลือดที่มีมือปีศาจนับล้านฉุดกระชากเขาลงสู่ก้นบึ้ง เยี่ยฉินเพียงแค่เดินผ่านร่างที่แข็งค้างนั้นไป แล้วดีดนิ้วเบาๆ

เปรี้ยง!

หัวใจของผู้อาวุโสระดับราชันย์นภา ขั้นที่ 5 ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ โดยที่เยี่ยฉินไม่ได้แตะต้องตัวแม้แต่นิดเดียว อีกสองคนที่เหลือเห็นดังนั้นก็หน้าซีดเผือด ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจจนไม่กล้าขยับเขยื้อน

"มู่หย่ง... ที่เหลือยกให้เจ้า ฝึกฝนวิชา 'กลืนกินวิญญาณ' กับพวกมันซะ" เยี่ยฉินสั่งเสียงเย็น

มู่หย่งฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียม "ขอบพระคุณครับนายน้อย!"

ความลับที่หลุดจากปากหญิงชรา

เยี่ยฉินเดินมาถึงรถม้าที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืด เขาเห็นหลินเสี่ยวรู่กำลังใช้เข็มเงินสกัดจุดชีพจรของหลี่เยี่ยนไว้ไม่ให้นางสิ้นใจไปก่อนเวลา

เยี่ยฉินขึ้นไปบนรถม้า จ้องมองใบหน้าที่เหี่ยวย่นของอดีตคนรัก "หลี่เยี่ยน... เจ้าเห็นหรือยัง? แม้แต่ผู้อาวุโสพิทักษ์นครของเจ้า ก็ปกป้องเจ้าไม่ได้"

หลี่เยี่ยนลืมตาที่ขุ่นมัวขึ้น "เยี่ย... เยี่ยฉิน... เจ้าคิดว่าเจ้าทำลายเทียนเทียนแล้วเรื่องจะจบหรือ? ศิลา... ศิลาที่แตกนั่น... มันคือคำสาป... ทันทีที่มันแตก... พิกัดของเจ้าจะถูกส่งไปที่ 'หอคอยสวรรค์บรรพกาล'... พระบิดาจะส่งกองทัพเทพลงมา... เจ้าจะไม่มีที่ให้ซ่อน..."

"ซ่อน?" เยี่ยฉินบีบคางนางแน่น "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ซ่อน... ข้ากำลัง 'รอ' ให้พวกมันลงมาต่างหาก ยิ่งพวกมันลงมามากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งมีวัตถุดิบในการสร้าง 'กองทัพวิญญาณ' มากเท่านั้น"

เขาส่งปราณมังกรนิรันดร์เข้าไปในร่างของนาง เพื่อยื้อชีวิตที่เหลือเพียงน้อยนิดไว้ "เสี่ยวรู่ พานางไปที่ 'หุบเขาไร้เสียง' เราจะไปตั้งหลักที่นั่น และข้าจะใช้เศษศิลานี้หลอมสร้างอาวุธชิ้นใหม่"

บทเรียนที่ 41: รอยร้าวที่เป็นจุดเริ่มต้น

ในขณะที่รถม้าเคลื่อนตัวออกจากซากนครหลวงเทียนเทียน เยี่ยฉินมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นแสงสีทองจากท้องฟ้าวาบขึ้นเป็นระยะ—สัญญาณจากดินแดนเบื้องบนที่กำลังตอบรับการแตกสลายของศิลา

เขาลูบคลำเศษศิลาที่บัดนี้เริ่มหลอมรวมเข้ากับกระบี่อนธการนิรันดร์ พลังของเขาในระดับราชันย์นภา ขั้นที่ 1 เริ่มมั่นคงและขยายขอบเขตออกไปอย่างรวดเร็ว

‘หลี่เทียน... เจ้าส่งคนลงมาเถอะ ข้าจะใช้หัวของพวกมันเป็นบันไดก้าวกลับไปหาเจ้าที่บัลลังก์นั่นเอง’

บทเรียนที่ 41: ชัยชนะที่แท้จริงไม่ใช่การทำลายล้างศัตรูให้สิ้นซากในคราวเดียว แต่คือการทำให้ศัตรูรู้สึกว่าโลกที่มันเคยคุมอยู่นั้นกำลังค่อยๆ แตกสลายจากน้ำมือของคนที่มันเคยตราหน้าว่าเป็นขยะ จอมมารทิ้งรอยร้าวที่รักษาไม่ได้ไว้ในหัวใจของจักรวรรดิ และก้าวต่อไปของเขาคือการสร้างอาณาจักรแห่งความมืดที่จะกลืนกินแสงสว่างจอมปลอมทั้งหมด

ก้าวต่อไป:

เยี่ยฉินจะหลอมสร้างอาวุธแบบไหนจากเศษศิลาวิญญาณ? และ "หุบเขาไร้เสียง" ซ่อนความลับอะไรที่จะช่วยให้เขาต่อกรกับกองทัพเทพจากดินแดนเบื้องบนได้? การเตรียมพร้อมสำหรับสงครามครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น!

คุณต้องก

ารให้ผมเขียนบทที่ 42 ต่อไปเลยไหมครับ?