ผู้ร่วงหล่น

หลังจากสมาชิกทุกคนรวมถึงอโรนเดินทางไปกันหลังจากที่ทุกคนจากจุดที่มีใยแมงมุมดิน ในเวลาไม่นานมีแมงมุมดินนับไม่ถ้วนนับแสนนับล้านเดินออกมารอยแตกของกำแพงและสร้างใยแมงมุมดินขึ้นมาใหม่

คราวนี้ไม่ได้สร้างแบบธรรมดา แมงมุมดินนับล้านปล่อยใยจำนวนนับไม่ถ้วนปิดทางเข้า ถ้ากลุ่มของอโรนเดินทางกลับมาจะรู้สึกว่าตนเองหลงทาง

เพราะใยแมงมุมดินจำนวนนับไม่ถ้วนพันกันจนเหมือนกับสร้างเป็นกำแพงของดันเจี้ยน

แมงมุมดินตัวเท่าแมลงวันเห็นว่าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีจึงพุ่งตัวด้วยความเร็วเสียง น่าตกใจมาก แมงมุมดินพุ่งด้วยความรวดเร็วแต่ไม่เกิดเสียงกระทบกับกำแพงเสียงแม้แต่น้อย

อโรนเดินทางยิ่งมากเท่าไร ใยแมงมุมดินยิ่งเยอะมากเท่านั้น ทำให้เดนและสมาชิกคนอื่นรู้สึกไม่อยากทำลายใยแมงมุมดินเพราะเสียเวลา

มิดโฮพูดกับอโรนว่า

“หัวหน้า ฉันว่ามันแปลก”

อโรนหยุดเท้าและหันมาพูดกับมิดโฮ

“แปลกยังไง”

“หัวหน้าไม่รู้สึกหรือ”

อโรนสับสนกับคำถามของมิดโฮ ไม่ใช่แค่อโรนสมาชิกทุกคนด้วย เมื่อเห็นว่าอโรนสับสนมิดโฮจึงตอบให้

“แมงมุมดินมันไม่โจมตีพวกเรา”

อโรนและสมาชิกกลุ่มทุกคนตกใจกับคำตอบ เพราะดันเจี้ยนจะเป็นศัตรูกับคนที่เข้ามาทุกคน ถ้ามันโจมตีทุกคนในกลุ่มจะรู้สึกปกติแต่นี้มันผิดปกติ มันต้องมีอะไรแน่ ๆ

อโรนและสมาชิกทุกคนรู้สึกได้เช่นกันหลังจากที่มิดโฮพูด เดนพูดขึ้น

“แมงมุมดินอาจจะกลัวก็ได้ ไม่เห็นแปลกหลังจากที่ถูกโจมตีไปขนาดนั้น”

คำตอบของเดนสมาชิกเกือบทุกคนเชื่อว่าเป็นอย่างนั้น แต่อโรนและมิดโฮไม่เชื่ออย่างนั้น

“ไม่มันไม่ได้กลัวรีบหาสาเหตุเร็ว”

เดนรู้สึกรำคาญอโรนจึงพูดขึ้น

“กลัวอะไรมากอโรนแค่แมงมุมดิน ระดับอสูรฝึกฝนเอง ชั้นไม่อยากเสียเวลากับเรื่องแบบนี้ ถ้านายยังอยากจะหาสาเหตุเชิญทำไปคนเดียว”

อโรนตะโกนด้วยความโกรธ

“แก…”

เดนกำดาบในมือพร้อมพูดขึ้น

“จะสู้ฉันหรือ อโรน”

ร่างกายอโรนปล่อยออร่าสีทอง ส่วนร่างกายเดนปล่อยออร่าสีเขียว มิดโฮเห็นท่าไม่มีจึงจับมืออโรน

“หัวหน้าค่ะ พวกเราหาสาเหตุก่อนก็ได้ค่ะ ปล่อยเหยื่อล่อไปจะได้รู้ว่าสาเหตุมันคืออะไร”

คำว่าเหยื่อล่อที่มิดโฮพูดถึงคือเดน เดนรู้สึกโกรธมากที่มีคนมองเขาเป็นแค่เหยื่อล่อและคำพูดนี้เหมือนกับเขาในชั้น 1 ที่ล่อบอสเพื่อรอทุกคนมา

“แก...นางผู้หญิงราคาถูก ชั้นจะฆ่าแก”

เดนพุ่งตัวหามิดโฮอย่างรวดเร็ว อโรนที่อยู่ตรงหน้าสร้างกำแพงทองขั้นจากพื้นดินปิดกันการมองเห็นและการโจมตีของเดน

ปัง

เดนเห็นกำแพงทองตรงหน้า ดาบในมืออโรนส่องแสงสีเขียวรอบดาบและมีพายุหมุนวนรอบดาบ เดนฟันดาบในมือใส่กำแพงทอง

กำแพงทองเหมือนกับเต้าหู้เมื่อเจอกับดาบอโรน ในจังหวะที่กำแพงทองพังทลาย ได้มีหมัดพุ่งตรงมาหาเดนจากด้านหลัง

พายุหมุนวนเริ่มเปลี่ยนจากดาบเป็นมือซ้าย เดนยกมือกันหมัดจากด้านหลัง

เปรี้ยง

ปรากฏว่าเจ้าของหมัดคืออโรน เดนหันหลังและกำลังจะฟันไปที่หัวอโรน ทันใดนั้นมือของเดนเริ่มกลายเป็นทอง

เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนเองพลาดและกำลังจะมีดาบมาฟันหัวเขา อโรนไม่หลบแต่ปล่อยหมัดอีกข้างหนึ่งไปที่เดนเพราะมือซ้ายของเดนเริ่มกลายเป็นทอง

เดนรู้สึกเจ็บปวดที่มือซ้าย อาการเจ็บปวดของเดนทำให้ดาบให้มือหยุดชะงัก

เปรี้ยง ปัง

หมัดของอโรนเข้าที่ลำตัวเดนอย่างจัง ร่างกายเดนเริ่มกลายเป็นทอง เดนรู้สึกเจ็บปวดทรมานมาก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เดนพยายามใช้พลังวิญญาณของตนหยุดการเพิ่มของทอง สมาชิกทุกคนไม่มีใครช่วยเหลือเดนเพราะคนที่แข็งแกร่งเท่านั้นจะได้รับความนับถือและรู้สึกว่าที่ร่างกายของเดนเริ่มกลายเป็นทองก่อนจะตายในที่สุด

“นี้หรือ วิชาหลอมทอง”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว หลอมร่างกายของคนอื่นให้กลายเป็นทอง”

“ชั้นได้ยินว่า ถ้าปล่อยเอาไว้อีกไม่ถึง 1 นาทีร่างกายของเดนจะกลายเป็นทองทั้งหมด”

สมาชิกทุกคนมองเดนและรู้สึกหวาดกลัว วิชาของอโรนเป็นที่รู้จักกันมานานมากเพราะปู่ของอโรน แต่คนที่เคยเห็นจริง ๆ น้อยมาก

ในข่าวลือบอกว่า ถ้าใครโดนปู่ของอโรนแตะตัว คน ๆ นั้นจะกลายเป็นทองคำทันที ทำให้ทุกคนบอกว่ามันเกินจริงถ้าวิชานี้แข็งแกร่งจริงทำไมปู่ของอโรนถึงตาย

แต่ตอนนี้สมาชิกทุกคนได้เห็นถึงพลังวิชาหลอมทองจึงรู้สึกหวาดกลัวมาก ถ้าอโรนแตะพวกเขาไม่เป็นทองเลยหรือ

เดนเห็นร่างกายของตนเองกำลังกลายเป็นทอง ในดวงตาของเดนรู้สึกเกลียด โกรธ แค้นและหวาดกลัวที่จะตาย

ทองภายในร่างกายกัดกินร่างกายของเดนอย่างต่อเนื่องถึงแม้จะใช้พลังวิญญาณก็ไม่สามารถหยุดการกัดกินได้ ตอนที่ร่างกายกำลังกลายเป็นทองเหมือนกับถูกแมลงนับล้านกัดกินรู้สึกทรมานมาก

อโรนเห็นเดนพยายามจะกำลังวิชาหลอมทองของตนจึงหัวเราะขึ้นมา

“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ไอเหยื่อล่อ”

เดนเห็นอโรนหัวเราะเหมือนในความฝัน สีหน้าเดนน่าเกียจมาก

“แก.... อโรนฉันจะลากแกไปด้วย”

แม้ว่าเดนจะพูดอย่างนั้น แต่ร่างกายของเขาขยับไม่ได้ เหลือแค่หัวเท่านั้นที่ มิดโฮเดินออกจากซากกำแพงทอง ในตอนที่อโรนสร้างกำแพงทอง อโรนหันมาบอกกับมิดโฮว่าให้เทเลพอร์ตตนไปอยู่หลังเดน

ในการเทเลพอร์ตคนอื่นไม่ใช้ตนเอง ของจอมเวทนั้นกินพลังเวทมนตร์มาก เพราะนักเวทถึงไปถึงระดับปรมาจารย์เวทมนตร์จะสามารถเทเลพอร์ตตนเองได้ภายในระยะ 5 เมตร

แต่นักเวทยังไงก็ไม่ใชผู้ฝึกฝนสายมิติเหมือนอย่างแจ๊ค ก่อนที่เขาจะเทเลพอร์ตต้องทำตำแหน่งด้วยพลังเวทและใช้โล่เวทมนตร์เพื่อป้องกันตัวเองจากลมมิติหรืออะไรที่อันตรายภายในมิติ

ในช่วงเวลาที่นักเวทได้บาดเจ็บสาหัส ถ้าไม่สิ้นหวังนักเวทจะไม่เทเลพอร์ตตัวเองอย่างแน่นอน เพราะภายในมิติมีอันตรายที่มากกว่าโลกภายนอกมากนัก

ส่วนการส่งคนอื่น นั้นข้ามไปได้เลยถ้าสมาธิและโล่เวทมนตร์ไม่มากพอ จะทำให้คนนั้นที่ถูกนักเวทส่งไปติดอยู่ในมิติตลอดกาล

เคยมีคนบอกว่า จอมเวทใช้เทเลพอร์ตตนเองในเวลาบาดเจ็บสาหัสไม่เคยมีใครได้กลับมาอีก เพราะฉะนั้นถ้าเป็นไปได้จอมเวทจะไม่ใช้การเทเลพอร์ตเด็ดขาด

เมื่อเห็นอโรนปลอดภัยดีมิดโฮจึงดีใจมาก เพราะมิดโฮรู้ว่านอกจากจอมเวทและผู้ที่ฝึกฝนเส้นทางมิติเท่านั้นจะรู้ดีถึงความอันตรายภายในมิติ

แต่คนที่ไม่เคยเข้าหรือออกมิติจะไม่มีทางรู้เด็ดขาด อโรนเคยได้ยินอยู่บ้างว่าภายในมิตินั้นอันตราย แต่คนที่ฝึกฝนเส้นทางมิติภายในดวงดาวเคอเซอร์ในประวัติกาลนั้นไม่มีสักคน ส่วนจอมเวทที่โม้นักว่ามิติอันตรายแต่จอมเวทที่เทเลพอร์ตตนเองก็ปลอดภัยทุกคน จึงทำให้อโรนมองว่าอันตรายภายในมิติสมาคมนักเวทกุเรื่องขึ้นมามากกว่า เพราะไม่อยากให้คนอื่นเทเลพอร์ตได้นอกจากตัวเอง

มิดโฮมองเดนด้วยความน่าสมเพช

“ระดับฝีมือเท่านี้ จะต่อสู้กับหัวหน้า ต่อให้อีก 1พันหรือ1หมื่นปีนายก็ไม่สามารถสู้กับหัวหน้าได้เดน”

เดนรู้สึกโกรธจนเกือบบ้า เพราะไม่เคยมีใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตนมากขนาดนี้ และอยากตนยังมีความแค้นที่ต้องชำระจะมาตายในที่แห่งนี้ไม่ได้

ช่วงสุดท้ายของชีวิต เดนคิดถึงอดีตของตนที่เป็นเด็กที่ถูกพ่อแม่ทิ้ง อาศัยอยู่ในเขตสลัม ต้องกินน้ำจากคลองที่ปล่อยของเสีย ขโมยอาหารทำทุกอย่างเพื่อให้ตนมีชีวิตรอดไม่เว้นแม้แต่การฆ่าคน

แต่ในช่วงชีวิตวัยเด็กอันมืดมิดของเดนได้พบกับแสงสว่างนั้นคือผู้หญิงที่ช่วยเหลือเดนออกจากเขตสลัม

เดนยังจำวันนั้นได้ วันที่เขาเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มองความรักให้เป็นคนแรก มอบชื่อเดนให้กับเขา

ในช่วงเวลาวัยเด็กของเขา วันในนั้น

..............

ในซอยที่มืดเดียวได้มีเด็กน้อยคนหนึ่งร่างกายผอมแห้ง จนสามารถเห็นกระดูกภายในร่างกาย

“ถ้าฉันไม่ได้กินอะไรวันนี้ ฉันตายแน่ ๆ”

สายตาของเด็กน้อยภาพทุกอย่างเบลอไปหมด จนในที่สุดก็เห็นร้านขายผลไม้ ทุกทีเวลาเด็กน้อยจะขโมยต้องอาศัยจังหวะช่วงที่คนเยอะ ๆ แต่ตอนนี้ความหิวได้กัดกินจิตใจทำให้เด็กน้อยคนนั้นวิ่งไปหยิบผลไม้ลูกหนึ่งและวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

เจ้าของร้านกำลังจะจัดร้านขายของอยู่เห็นมีโจรขโมยของเขาจึงตะโกนขึ้น

“ช่วยด้วย ๆ มีคนขโมยของฉัน”

ในช่วงเวลานั้น ข้าง ๆ ร้านขายผลไม้มีกลุ่มอันธพาลอยู่กลุ่มหนึ่งหลังได้ยินเสียงร้องของเจ้าของร้าน ชายร่างสูงกำลังมองเด็กน้อยที่กำลังขโมยผลไม้

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………